Pekeng Nobya, Totoong Luha

Napakalakas ng tibok ng puso ko, parang gustong kumawala. Hindi ko alam kung kaya ko ba 'to. Hindi ito ang pangarap kong kasal.

"Soledad, anak, okay ka lang?" Tanong ni Mama, hinawakan ang kamay ko. Malamig ang kamay ko kahit na pawis na pawis ako.

Tumingin ako sa kanya at pilit na ngumiti. "Okay lang po, Ma. Kinakabahan lang po."

Pero hindi ako okay. Paano ako magiging okay? Ikakasal ako sa lalaking hindi ko mahal. Hindi ko nga kilala masyado. Ang tanging alam ko lang, kailangan ko 'to para sa pamilya ko.

Ako si Soledad Ilustre, 24 years old, at bukas ikakasal ako kay Julian De Silva, ang nag-iisang tagapagmana ng De Silva Group of Companies. Isang malaking kumpanya na halos kontrolado ang buong ekonomiya ng probinsya namin, ang Quezon Province.

Lumaki ako sa isang simpleng pamilya. Si Mama ay nagtatrabaho bilang isang guro sa public school, at si Papa naman ay isang farmer. Masaya kami, kahit na minsan kinakapos sa budget. Pero hindi ko inakala na darating ang araw na mapipilitan akong gawin 'to.

Nag-umpisa ang lahat nang magkasakit si Papa. Kailangan niya ng malaking halaga para sa operasyon niya. Sinubukan naming humingi ng tulong sa mga kamag-anak, kaibigan, pero hindi pa rin sapat. Hanggang sa may lumapit sa amin na isang abogado, abogado ng mga De Silva.

Inalok nila kami ng kasunduan. Papagalingin nila si Papa, babayaran ang lahat ng gastos sa ospital, basta pumayag akong pakasalan si Julian. Isang kontrata, isang kasunduan na magliligtas sa pamilya ko, pero sisira sa puso ko.

Sinubukan kong tumanggi. Umiyak ako, nagmakaawa. Pero wala akong ibang choice. Kailangan ko si Papa. Kaya pumayag ako. Pumayag akong magpakasal sa isang estranghero.

"Soledad, anak, huwag kang malungkot. Alam kong mahirap 'to para sa'yo, pero para rin 'to sa pamilya natin," sabi ni Mama, habang pinupunasan ang luha sa mata ko.

Tumango ako. "Alam ko po, Ma."

Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng mga ibon. Parang sinasadya nilang ipaalala sa akin kung gaano kaganda ang mundo, kung gaano kasaya ang buhay. Samantalang ako, nakakulong sa isang kasunduan.

Bumangon ako at naghanda. Nagbihis ako ng puting gown na pinili ng mga De Silva. Hindi ko man lang nagawang pumili ng sarili kong damit. Parang marionette na lang ako, sinusunod ang bawat utos nila.

Pagdating ko sa simbahan, nandoon na siya. Si Julian. Nakatayo sa altar, naghihintay sa akin. Nakasuot ng itim na tuxedo, at walang kahit anong emosyon sa mukha. Parang robot din siya, walang pakialam sa nangyayari.

Naglakad ako papunta sa kanya. Bawat hakbang ko, parang bumibigat ang mga paa ko. Parang gusto kong tumakbo, lumayo, magtago. Pero hindi ko magawa. Dahil nandito si Papa, nakaupo sa harap, nakatingin sa akin. Kailangan ko siyang iligtas.

Nang makarating ako sa altar, kinuha ni Julian ang kamay ko. Ang lamig ng kamay niya. Tumingin ako sa kanya, pero hindi siya tumingin sa akin. Nakatingin lang siya sa pari.

Nagsimula na ang seremonya. Hindi ko maintindihan ang mga sinasabi ng pari. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng puso ko. Mabilis, malakas, parang gustong sumabog.

"Julian De Silva, tinatanggap mo ba si Soledad Ilustre bilang iyong asawa?" Tanong ng pari.

"Tinanggap ko," sagot ni Julian, walang emosyon.

"Soledad Ilustre, tinatanggap mo ba si Julian De Silva bilang iyong asawa?" Tanong ng pari sa akin.

Tumigil ako. Tumingin ako kay Papa. Nakita ko sa mga mata niya ang pagmamakaawa. Pagmamakaawa na iligtas ko siya.

"Tinanggap ko," sagot ko, halos pabulong.

"Ipinapahayag ko kayong mag-asawa," sabi ng pari. "Maaari mo nang halikan ang iyong asawa."

Tumingin sa akin si Julian. Sa unang pagkakataon, nagtama ang mga mata namin. Ang lamig ng mga mata niya. Walang kahit anong spark, walang kahit anong pagmamahal.

Nilapit niya ang mukha niya sa akin. Ramdam ko ang hininga niya sa mukha ko. Pumikit ako.

Pero hindi niya ako hinalikan sa labi. Hinalikan niya ako sa noo. Isang malamig, walang buhay na halik.

Pagkatapos ng kasal, dinala ako ni Julian sa mansyon nila. Isang malaking bahay na parang palasyo. Pero para sa akin, isa itong kulungan.

Dinala ako ng mga katulong sa magiging kwarto ko. Isang malaking kwarto na may malaking kama. Pero hindi ko kasama si Julian. Magkaiba kami ng kwarto.

"Ma'am Soledad, nandito na po ang lahat ng gamit ninyo," sabi ng isang katulong.

"Salamat," sagot ko.

Umalis ang katulong. Naiwan akong mag-isa sa kwarto. Umupo ako sa kama at umiyak. Umiyak ako ng umiyak hanggang sa makatulog ako.

Nagising ako dahil sa katok sa pinto. "Ma'am Soledad, nandiyan po si Sir Julian," sabi ng katulong.

Pinunasan ko ang luha sa mata ko at binuksan ang pinto. Nakatayo si Julian sa labas. Nakasuot pa rin siya ng tuxedo.

"May sasabihin ako sa'yo," sabi niya, walang emosyon.

"Ano 'yun?" Tanong ko.

"Hindi ako matutulog sa kwarto mo. Hindi kita gagalawin. Hindi ako magiging asawa mo," sabi niya.

Nanlaki ang mga mata ko. "Pero bakit?"

"Dahil may girlfriend ako. At hindi ako magtataksil sa kanya," sagot niya.

Parang gumuho ang mundo ko sa mga sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

"Pero… ang kasunduan?" Tanong ko.

"Wala akong pakialam sa kasunduan. Ginawa ko lang 'to para sa pamilya ko. Para hindi sila mapahiya," sagot niya.

"Kung ganun… ano ang gagawin ko?" Tanong ko.

Tumingin siya sa akin. May bahid ng awa sa mga mata niya. Pero agad din itong nawala.

"Magpanggap ka. Magpanggap kang masaya. Magpanggap kang mahal mo ako. Magpanggap kang asawa kita," sabi niya.

"Magpanggap?" Tanong ko.

"Oo. Dahil sa harap ng ibang tao, kailangan nating magpanggap na masaya tayo. Kailangan nating magpanggap na mahal natin ang isa't isa," sabi niya.

"Pero… bakit?" Tanong ko.

"Dahil kung hindi, malalaman ng lahat ang totoo. At kapag nalaman nila ang totoo…" Tumigil siya at lumapit sa akin. "…malalaman din ng girlfriend ko ang totoo."

Tumigil siya sa harap ko. Ang lapit ng mukha niya sa mukha ko. Ramdam ko ang hininga niya sa mukha ko. Tumitig siya sa mga mata ko.

"At kapag nalaman niya ang totoo…" bulong niya, "…hindi ko alam kung ano ang gagawin ko."

Biglang may kumatok sa pinto. "Sir Julian, nandiyan po si Ma'am Rosa," sabi ng katulong. Nanlaki ang mga mata ni Julian.

"Sige, papasukin mo siya," sabi ni Julian. Pagtingin niya sa akin, puno ng babala ang mga mata niya. "Tandaan mo ang pinag-usapan natin."

Bago pa ako makasagot, bumukas na ang pinto at pumasok ang isang babae. Maganda, elegante, at halatang mayaman. Siya si Rosa, ang girlfriend ni Julian. At ngayon, kailangan kong magpanggap na masaya ako sa piling ng asawa ko sa harap ng babaeng mahal niya.