Ay Dolunayı'nın Fısıltısı

Kan kokusu havayı doldurmuştu, keskin ve metalik. Ayaz gecede titreyen yapraklar arasında gizlenmiş, bir avcı gibi bekliyordum. İçgüdülerim beni buraya, Orman Vadisi'nin kalbine sürüklemişti. Bir şeyler değişmek üzereydi, hissedebiliyordum. Kurt içimde sabırsızlanıyordu, tırnakları etime batarcasına. Gözlerim karanlığa alışkın olsa da, bu geceki gerginlik sanki havayı bile karartmıştı.

Adım Alaz. Ay Kurtlarının soyundan geliyorum. Bu, sadece dolunayda değil, her an kurt formuna girebilen ender bir soydur. Orman Vadisi, atalarımın yüzyıllardır koruduğu topraklardı. Ama şimdi, bir tehdit belirmişti. Kuzeyden gelen Siyah Pençeler sürüsü, topraklarımızı ele geçirmek istiyordu.

Siyah Pençeler acımasızlığıyla nam salmıştı. Alfa'ları, Karanlık olarak bilinen acımasız bir varlıktı. Onun yönetimi altında, Siyah Pençeler sürüsü sadece toprak değil, can da alıyordu. Köylüler korku içinde yaşıyor, her gece ulumaların arasında ölüm fısıltılarını duyuyorlardı.

Babam, Alfa Mutlu, beni yaklaşan savaşa hazırlıyordu. Güçlüydüm, evet. Hızlıydım, kesinlikle. Ama Karanlık'ın gücü, efsanelerde anlatılanların bile ötesindeydi. Babamın gözlerindeki endişeyi görüyordum. Beni korumak istiyordu, ama aynı zamanda sürüyü de düşünmek zorundaydı.