Aroma ng Matinding Galit

Ang amoy ng kape at tsokolate ang bumungad sa akin pagpasok ko sa Dela Vega Corp, pero mas matindi ang amoy ng tensyon na bumalot sa buong lugar. Parang may giyera na nagaganap, at alam ko kung sino ang puno't dulo nito.

“Good morning, Miss Reyes,” bati ni Aling Ising, ang matagal nang receptionist. Ngumiti ako pabalik, pero hindi umabot sa mata ko ang ngiting 'yon. “Mukhang magiging busy na naman tayo ngayon.”

“Mukhang nga po,” sagot ko, habang iniisip kung paano ko tatagalan ang araw na ito. Ako si Cassandra Reyes, ang personal assistant ni Crisanto Dela Vega, ang CEO ng isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. At siya rin ang lalaking pinakaayaw ko sa buong mundo.

Tatlong taon na akong nagtatrabaho para sa kanya, at sa loob ng tatlong taong 'yon, araw-araw akong kinakain ng inis. Mayabang, mapagmataas, at walang pakialam sa ibang tao – ganyan ko siya ilalarawan. Pero sa kabila ng lahat ng 'yon, hindi ko maitatanggi na mayroon din siyang karisma na nakakahumaling. 'Yun nga lang, tinatabunan ng pagiging demonyo niya ang lahat ng 'yon.

Pumunta ako sa opisina ko, na katabi lang ng opisina ni Crisanto. Agad kong binuksan ang computer ko at sinimulan ang mga gawain ko. Emails, schedule, meetings – lahat ng kailangan niyang malaman, kailangan kong ihanda. Minsan, iniisip ko kung kaya ko pa ba itong gawin. Kung kaya ko pa bang tiisin ang presensya niya araw-araw.

Biglang bumukas ang pinto ng opisina ko. “Cassandra,” tawag niya sa akin. Hindi na ako nagulat. Alam ko namang darating siya.

Tumingin ako sa kanya. Nakasuot siya ng isang mamahaling suit, perpektong plantsado, at walang bahid ng dumi. Ang buhok niya ay maayos na naka-gel, at ang mga mata niya ay titig na titig sa akin. Kahit na naiinis ako sa kanya, hindi ko pa rin maitatanggi na gwapo siya. Sobrang gwapo.

“Yes, Mr. Dela Vega?” tanong ko, pinipilit na maging propesyonal.

“I need you to reschedule my meeting with the Santillan Group,” sabi niya. “Something more important came up.”

“Important? What could be more important than securing a deal worth millions?” tanong ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Ngumisi siya. “That’s for me to know, and for you to find out.”

Umirap ako. “Fine. I’ll reschedule it.”

“Good. And Cassandra?” dagdag niya. “Make sure you’re free tonight. We have a… dinner to attend.”

Kumunot ang noo ko. “Dinner? I don’t remember anything about a dinner.”

“You weren’t informed,” sagot niya. “Consider it a… surprise.”

Bago pa ako makapagtanong ulit, umalis na siya. Naiwan akong nagtataka at kinakabahan. Anong klaseng sorpresa kaya ang inihanda niya? At bakit kailangan kong sumama? Hindi ko gusto ang kutob ko dito. Parang may mangyayaring hindi maganda.

Buong araw akong balisa. Hindi ako mapakali sa desk ko. Sinubukan kong magtrabaho, pero hindi ako makapag-focus. Ang iniisip ko lang ay kung ano ang mangyayari mamaya. Anong dinner 'yon? At bakit kailangan niya akong isama? May kinalaman ba ito sa Santillan Group? O may iba pa siyang pakay?

Pagdating ng gabi, nagbihis ako. Simple lang ang sinuot ko – isang itim na dress na hanggang tuhod at isang pares ng heels. Ayaw kong magmukhang trying hard. Kung ano man ang balak ni Crisanto, hindi ako magpapatalo.

Dumating si Crisanto sa opisina ko. Nakasuot na naman siya ng isa pang mamahaling suit, mas pormal kaysa kanina. Ngumisi siya nang makita ako.

“Ready?” tanong niya.

Tumingin ako sa kanya. “Ready na handa kang patayin,” bulong ko sa sarili ko. “Let’s go,” sagot ko na lang.

Sumakay kami sa kanyang kotse. Hindi ako nagsalita buong biyahe. Ganun din siya. Ang tanging naririnig lang namin ay ang tunog ng radyo. Hindi ko alam kung saan kami pupunta. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin.

Hinto ang sasakyan sa harap ng isang malaking bahay. Hindi ito bahay. Mansyon ito. At pamilyar sa akin ang lugar na ito.

“Why are we here?” tanong ko sa kanya.

Ngumisi siya. “Welcome to my home, Cassandra.”

Bumaba siya ng kotse at pinagbuksan ako ng pinto. Hindi ako gumalaw. Hindi ako makapaniwala. Bakit niya ako dinala dito? Anong ibig sabihin nito?

“Crisanto, anong ginagawa natin dito?” tanong ko ulit, this time, mas seryoso ang boses ko.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Tumingin siya sa mga mata ko. “Cassandra,” sabi niya. “I have something to tell you.”

Bago pa niya masabi ang kahit ano, bumukas ang pinto ng mansyon. Isang babae ang lumabas. Maganda, elegante, at mukhang mayaman. Ngumiti siya sa amin.

“Crisanto, darling, you’re here!” sabi ng babae. Lumapit siya sa kanya at hinalikan siya sa pisngi. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. “And who is this lovely lady?”

Tumingin si Crisanto sa akin. Ang ngiti niya ay nawala. Ang mga mata niya ay naging seryoso.

“Mom,” sabi ni Crisanto. “This is Cassandra. My fiancée.”

Naramdaman kong bumagsak ang mundo ko. Hindi. Hindi ito totoo. Hindi pwedeng mangyari ito. Pero nakatayo ako doon, sa harap ng mansyon ni Crisanto Dela Vega, kasama ang kanyang ina, habang sinasabi niya na ako ang kanyang fiancée.