Muling Pagtatagpo sa BGC

Kumikirot pa rin ang dibdib ko. Limang taon na ang nakalipas, pero parang kahapon lang nangyari. Ang huling hiling ni Lola Ising ang nagtulak sa akin pabalik sa lugar na pilit kong tinatakasan – sa piling ni Federico Lorenzo.

BGC. Mga nagtataasang gusali, mga ilaw na kumikislap sa gabi, at ang apartment ni Federico. Alam kong narito siya. Alam kong naghihintay siya, kahit hindi niya alam na darating ako.

Humugot ako ng malalim na hininga bago bumaba ng taxi. Ramdam ko ang lamig ng simoy ng hangin na dumadampi sa aking balat. Tinitigan ko ang building. Lorenzo Residences. Ang pangalan niya. Ang bangungot ko.

“Ma’am, nandito na po tayo,” sabi ng driver, na nagpabalik sa akin sa realidad.

“Salamat po,” sagot ko, at nagbayad. Bumaba ako at binitbit ang aking maleta. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa itaas. Basta ang alam ko, kailangan kong tuparin ang pangako ko kay Lola Ising.

Nilakad ko papasok ng lobby. Ang lahat ay moderno at elegante. Huminga ulit ako nang malalim bago lumapit sa front desk.

“Magandang gabi po. Ako po si Alexa dela Cruz. May appointment po ako kay Mr. Federico Lorenzo,” sabi ko sa babaeng nasa desk.

Tinaasan ako nito ng kilay. “Lorenzo? Wala po kaming natatanggap na appointment sa pangalan niyo, Ma’am.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ito maaari. “Pero… siguradong nag-inform siya. Lola niya ang… ang yumao.”

Nakita ko ang pagbabago sa ekspresyon ng babae. “Ah… kayo po pala si… Ma’am dela Cruz. Pasensya na po. Hindi ko kayo nakilala. Sige po, tatawagan ko lang si Sir.”

Tumalikod siya at may dinayal sa telepono. Kinakabahan ako. Sobra.

“Sir, nandito na po si Ma’am dela Cruz… Opo… Sige po.” Binalingan niya ako. “Pumunta na lang daw po kayo sa penthouse. Diretso na po kayo, Ma’am. Private elevator po.”

Tumango ako at nagpasalamat. Hinanap ko ang private elevator. Ang bawat hakbang ko ay mabigat. Parang may nakabara sa lalamunan ko.

Nang makita ko ang elevator, pinindot ko ang button. Ang pintuan ay bumukas. Pumasok ako at pinindot ang penthouse floor. Sa loob ng ilang segundo, umaakyat na ako. Palapit nang palapit sa kanya.

Bawat segundo ay parang isang oras. Ang mga alaala ay bumabalik. Ang mga halik. Ang mga yakap. Ang mga pangako. Ang mga kasinungalingan. Ang sakit. Ang galit.

Bumukas ang elevator. Handa na ako. O kaya, sinusubukan kong maging handa.

Paglabas ko, bumungad sa akin ang isang malawak na sala. Ang mga ilaw ay nakapatay, tanging ang mga ilaw mula sa BGC ang nagbibigay ng liwanag. Nakita ko siya. Nakatayo sa may bintana, nakatalikod sa akin.

“Federico?” tawag ko sa kanya. Ang boses ko ay nanginginig.

\Dahan-dahan siyang humarap. Ang kanyang mga mata ay madilim. Walang bahid ng emosyon. Hindi ko mabasa kung ano ang iniisip niya.

“Tina,” sabi niya. Ang boses niya ay malamig. Parang yelo.

Naglakad siya papalapit sa akin. Bawat hakbang niya ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Nang makalapit siya, tumigil siya. Hinarap niya ako. Tinitigan niya ako sa mata.

“Bakit ka nandito?” tanong niya. Ang boses niya ay walang bahid ng pagmamahal. Walang bahid ng kahit ano.

“Lola Ising…” sagot ko. “Hiling niya na…”

“Wala na siya,” putol niya sa akin. “Wala na si Lola. Wala na siyang magagawa pa.”

May kinuha siya sa kanyang bulsa. Isang baril. Itinutok niya ito sa akin.

“Umalis ka na. Bago pa ako magsisi,” sabi niya.

Napatigil ako. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapaniwala. May baril siya. At itinutok niya ito sa akin.

“Federico…” bulong ko. “Ano’ng ginagawa mo?”

Biglang may lumabas mula sa isang kwarto. Isang babae. Nakasuot lamang ng manipis na robe. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay kay Federico.

“Mahal?” tanong niya. “Anong nangyayari dito?”

Namilog ang mga mata ko. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat – ang baril o ang babae.

Tumingin ulit si Federico sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng galit. “Umalis ka na, Tina. Ngayon na.”

Pero hindi ako makagalaw. Nakatayo lang ako doon, nakatulala. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Hindi ko alam kung ano ang iisipin. Basta ang alam ko, ang buhay ko ay nasa panganib.

“Federico, sino siya?” tanong ng babae. Lumapit siya kay Federico at hinawakan ang kanyang braso.

Tumingin si Federico sa babae. Pagkatapos ay bumaling ulit sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagbabanta.

“Hindi mo siya kilala,” sabi niya. “At hindi mo siya kailangang kilalanin.”

Lalapit na sana ako nang biglang itutok ni Federico ang baril sa babae.

“Federico!” sigaw ko.

Nanlaki ang mga mata ng babae sa takot.

“Kung hindi ka aalis, Tina,” mariing sabi ni Federico, “may masasaktan.”