Maling Timpla ng Tadhana

Nandidilim ang paningin ko. Hindi dahil sa alak, kundi dahil nakatayo sa harap ko si Lorenzo Zaragoza. Limang taon. Limang taon kong sinubukang kalimutan ang lalaking ito, pero heto na naman siya, sumisira sa gabing dapat sana'y perpekto.

"Mila," sambit niya, ang boses niya ay kasing lalim ng gabi. Parang dati, agad akong kinilabutan.

"Anong ginagawa mo dito, Lorenzo?" tanong ko, pilit na pinatatag ang boses ko. Nakatayo kami sa balcony ng isang rooftop bar sa BGC, overlooking ang city lights. Dapat kasama ko ngayon ang date ko, si Franco, pero heto ako, nakikipag-usap sa taong kinamumuhian ko.

"Hindi ba pwedeng dumalaw?" sagot niya, may mapanuyang ngiti sa labi. "O bawal ba dahil may date ka? Kawawa naman si Franco."

Kumuyom ang kamao ko. "Wala kang pakialam kay Franco. Wala kang pakialam sa akin. Umalis ka na."

"Talaga bang wala na akong pakialam?" Lumapit siya sa akin, isang hakbang lang, pero parang lumakas ang tibok ng puso ko. "Kasi ang huling pagkakaalala ko, Mila, medyo iba ang sinasabi mo."

Bumalik sa alaala ko ang gabing iyon. Limang taon na ang nakalipas, pero parang kahapon lang nangyari. Baguio. Umuulan. At kami, nagtatalo.

"Hindi kita mahal, Mila! Hindi kita kayang mahalin!" sigaw niya sa akin noon. Ang sakit ng mga salitang iyon ay parang tinik na bumaon sa puso ko.

"Tama na, Lorenzo," sabi ko, pilit na pinipigilan ang luha ko. "Tapos na tayo. Matagal na."

"Sigurado ka ba?" Hinawakan niya ang kamay ko. Ang init ng palad niya ay parang apoy na dumaloy sa buong katawan ko.

Binitawan ko agad ang kamay niya. "Oo. Siguradong-sigurado."

"Kung ganoon, bakit ka nanginginig?" tanong niya, mas lalo pang lumalapit sa akin. Halos magkadikit na ang mga katawan namin.

Napalunok ako. Hindi ko kayang tingnan siya sa mata. Ang mga mata niyang iyon, punong-puno ng pangako at kasinungalingan. Ang mga mata niyang iyon, ang dahilan kung bakit ako nasaktan nang sobra.

"Umalis ka na, Lorenzo. Please."

"Hindi ako aalis, Mila. Hangga't hindi ko nakukuha ang gusto ko."

"At ano naman 'yon?" tanong ko, puno ng pagdududa.

Lumapit pa siya, halos dumidikit na ang labi niya sa tenga ko. "Ang katotohanan."

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko na lang ang labi niya sa akin. Isang halik. Isang halik na nagpabalik sa lahat ng alaala. Isang halik na sumira sa lahat ng pader na itinayo ko sa loob ng limang taon.

Isang halik na nakita ni Franco.

Biglang lumayo si Lorenzo, tumingin kay Franco na nakatayo sa may pintuan ng balcony. Ang mukha ni Franco ay puno ng galit at pagtataka.

"Mila? Anong ibig sabihin nito?" tanong ni Franco, ang boses niya ay nanginginig.

Hindi ako makasagot. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Gusto kong magpaliwanag, pero parang may nakabara sa lalamunan ko.

"Relax, Franco," sabi ni Lorenzo, may mapanuyang ngiti pa rin sa labi. "Nagkakamustahan lang kami ng girlfriend mo."

"Girlfriend?" Napatingin si Franco sa akin, puno ng pagtatanong ang mga mata. "Mila, totoo ba 'to? May relasyon ka pa ba sa lalaking ito?"

Bago pa ako makasagot, biglang sumuntok si Franco kay Lorenzo. Napahiga si Lorenzo sa sahig. Gulo na ito. Gulo na talaga.

"Tama na!" sigaw ko, pilit na inaawat si Franco.

"Hindi, Mila! Kailangan niyang matuto ng leksyon!" sigaw ni Franco pabalik, balak na sanang suntukin muli si Lorenzo.

Biglang tumayo si Lorenzo at pinigilan si Franco. Nagpalitan sila ng suntok. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Natatakot ako. Naguguluhan.

Sa gitna ng gulo, biglang may sumigaw. "Sunog! May sunog!"

Napatingin kaming lahat sa pinanggalingan ng sigaw. May usok na lumalabas sa isang parte ng bar. Nagkagulo ang mga tao. Nagtakbuhan. Nag-panic.

Sa gitna ng kaguluhan, hinawakan ako ni Lorenzo sa kamay. "Tara na, Mila! Kailangan na nating umalis dito!"

"Pero si Franco—"

"Wala na tayong oras! Tara na!" hinila ako ni Lorenzo palabas ng bar. Hindi ko alam kung saan kami pupunta. Hindi ko alam kung anong mangyayari. Ang alam ko lang, kailangan kong sumama sa kanya.

Nang makalabas kami ng bar, tumigil kami sa isang madilim na eskinita. Hingal na hingal kami. Napatingin ako sa bar. May apoy na kumakalat. Patuloy pa rin ang sigawan at takbuhan ng mga tao.

"Anong gagawin natin ngayon?" tanong ko kay Lorenzo.

Ngumiti siya. Isang ngiting hindi ko maintindihan. "Ngayon, Mila, magsisimula na ang laro."

Biglang may humarang sa aming dalawa. Isang lalaki. Nakasuot ng itim. May hawak na baril. Nakatutok sa akin.

"Paumanhin, Binibini," sabi ng lalaki. "Pero kailangan ko kayong dalhin sa aking amo."

Napatingin ako kay Lorenzo. Hindi ako makapaniwala. "Lorenzo? Anong ibig sabihin nito?" tanong ko, puno ng takot.

Ngumiti lang siya. Isang ngiting hindi ko inaasahan. Isang ngiting nagpabago sa lahat.

"Welcome to my world, Mila," sabi niya. "Sana'y mag-enjoy ka."

Bago pa ako makasagot, binaril na ng lalaki ang baril niya. Hindi ako ang tinamaan. Kundi si Lorenzo.

Bagsak si Lorenzo sa lupa. Dumudugo. Wala akong maintindihan. Anong nangyayari? Sino ang nagpabaril sa kanya?

"Lorenzo!" sigaw ko, lumuhod ako sa tabi niya. "Sino ang gumawa nito sa 'yo?"

Ngumiti siya. Kahit hirap na hirap na siya. "Malalaman mo rin, Mila," sabi niya. "Malapit na."

Bago pa ako makapagsalita, nawalan na siya ng malay.