Unan na Puno ng Luha

Ang bawat patak ng ulan na dumadampi sa bubong ay parang sumasabay sa tibok ng puso ko—mabilis, malakas, at punong-puno ng panghihinayang. Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula nang iwan ko siya. Ngayon, heto ako, nagbabalik, umaasang may babalikan pa.

Ako si Dianne, o Tin para sa mga malalapit sa akin. Galing ako sa isang maliit na bayan sa Batangas, lumaki sa simpleng buhay kasama ang aking pamilya. Nagkaroon ako ng pangarap na maging isang sikat na fashion designer, isang pangarap na tila hindi kayang matupad ng aming simpleng buhay. Kaya naman, nang dumating si Dennis sa buhay ko, kasama ang kanyang pangako ng marangyang buhay sa Maynila, hindi ako nagdalawang-isip.

Si Dennis ay isang mayaman at makapangyarihang negosyante. Sa kanya ko nakita ang daan patungo sa aking mga pangarap. Iniwan ko ang lahat, pati na si Andres, ang lalaking pinakamamahal ko. Si Andres, na may simpleng pangarap lang na makasama ako habang buhay sa Batangas.

Pero ang buhay sa Maynila ay hindi pala kasing ganda ng inaasahan ko. Naging sunud-sunuran ako kay Dennis, nawala ang boses ko, ang pagkatao ko. Ang mga pangarap ko ay napalitan ng mga mamahaling damit at alahas na hindi naman nagdulot ng tunay na kaligayahan. Hanggang sa isang araw, nagising na lang ako, wala na akong pagmamahal kay Dennis, at punong-puno ng pangungulila kay Andres.

Kaya heto ako ngayon, sa labas ng lumang bahay nila Andres sa Batangas. Umuulan ng malakas, at halos hindi ko makita ang daan dahil sa mga luhang pumapatak mula sa aking mga mata. Huminga ako ng malalim at kinatok ang pinto. Bumukas ito, at tumambad sa akin ang isang babaeng hindi ko kilala. Ngumiti siya sa akin, isang ngiting punong-puno ng pagmamahal. "Hinahanap mo ba si Andres? Pasok ka, asawa ko."