Pait ng Kahapon, Tamis ng Paghihiganti

Ang champagne glass ay halos mabasag sa higpit ng hawak ko. Limang taon. Limang taon kong pinangarap ang gabing ito. Hindi para sa kasal, kundi para sa paghuhukom. Nakatayo ako sa gilid ng ballroom ng Shangri-La sa BGC, nagmamasid sa magkasintahan na nagsasayaw sa gitna. Ian at Nadine. Ang lalaking minahal ko, at ang babaeng sumira sa akin.

Ang ilaw ay dumadampi sa kanyang buhok, nagbibigay kulay ginto sa bawat hibla. Nadine. Mula sa malayo, perpekto siya. Pero alam ko ang mga itinatago niyang sikreto. Alam ko ang mga kasinungalingan niya. At ngayong gabi, ilalantad ko ang lahat.

Bumuntong-hininga ako. Kailangan kong magpakatatag. Kailangan kong panatilihin ang maskara ng walang muwang na kaibigan. Ito ang pinakamahirap na parte. Ang magpanggap na masaya para sa kanila.

"Trisha? Ayos ka lang? Parang ang lalim ng iniisip mo," tanong ni Cesar. Lumapit siya sa akin, may hawak ding champagne glass. Si Cesar, ang matalik kong kaibigan mula pagkabata. Ang taong nakasaksi sa lahat ng sakit ko.

Ngumiti ako sa kanya. "Ayos lang ako, Cesar. Kinakabahan lang para kay Nadine. Alam mo naman, ikakasal na siya."

"Kaya nga. Ikaw din, dapat maghanap ka na," biro niya. Siniko ko siya.

"Huwag mo nga akong madaliin. Saka, alam mo namang busy ako sa trabaho," sagot ko. Ang totoo, wala akong panahon para sa pag-ibig. Ang puso ko ay puno ng galit at plano ng paghihiganti. Wala nang espasyo para sa iba.

"Trabaho? O pagpapaganda para kay Ian?" tukso niya. Nanlaki ang mga mata ko.

"Cesar! Anong sinasabi mo?"

Tumawa siya. "Joke lang! Pero aminin mo, may gusto ka pa rin sa kanya, 'di ba? Kahit konti?"

Umiwas ako ng tingin. Hindi ko kayang aminin kahit sa sarili ko. "Wala na. Matagal na iyon. Masaya na ako para sa kanila."

"Kung sinasabi mo. Basta, nandito lang ako kung kailangan mo ako," sabi niya at hinawakan ang kamay ko.

Tumango ako at ngumiti ulit. May mga kaibigan talaga tayong hindi tayo kayang iwanan. Kailangan ko si Cesar sa gabing ito. Kailangan ko ang suporta niya.

Lumapit kami sa dance floor. Si Ian at Nadine ay nagyakapan pagkatapos ng kanilang sayaw. Nakangiti sila sa isa't isa. Ang perpektong couple. Nakakadiri.

"Congratulations, Nadine! Ang ganda-ganda mo!" bati ko sa kanya at niyakap siya. Niyakap niya rin ako pabalik.

"Thank you, Trisha! I'm so happy you're here," sabi niya. Ang plastik. Parang hindi niya alam ang mga plano ko.

"Of course! Hindi ko naman kayo papabayaan sa araw na ito," sagot ko. Nakita ko sa gilid ng mata ko si Ian na nakatingin sa akin.

"Trisha, thank you for being here. You've always been a good friend," sabi ni Ian. Good friend? Hindi niya alam kung gaano kalapit na ang katapusan ng kanilang kasiyahan.

"Walang anuman. Para sa inyo," sagot ko. "Enjoy the night." Umalis ako sa kanilang harapan at dumiretso sa bar. Kailangan ko ng isa pang baso ng champagne. Kailangan ko ng lakas ng loob.

Lumipas ang oras. Kumain kami, nagtawanan, at nagkwentuhan. Parang walang problema. Pero sa loob ko, naglalaban ang galit at ang sakit. Gusto ko nang sumabog. Gusto ko nang ilabas ang lahat ng katotohanan.

Nang magsimula na ang speeches, kinabahan ako. Ito na ang tamang oras. Ito na ang tamang pagkakataon.

Si Ian ang unang nagsalita. "Nadine, my love. Hindi ko akalain na darating tayo sa puntong ito. You are the best thing that ever happened to me. I promise to love you forever."

Naghiyawan ang mga tao. Nakita ko ang mga mata ni Nadine na punong-puno ng luha. Luha ng kaligayahan? O luha ng guilt?

Sunod na nagsalita si Nadine. "Ian, Mahal na mahal kita. Thank you for loving me despite my flaws. I can't wait to spend the rest of my life with you."

Pagkatapos niyang magsalita, may lumapit sa akin na waiter. May dala siyang sobre. "Para po sa inyo, Ma'am," sabi niya.

Kinuha ko ang sobre at binuksan. May isang litrato sa loob. Isang litrato ni Nadine, nakikipaghalikan sa ibang lalaki. Hindi si Ian.

Napahinga ako ng malalim. Ito na ang simula. Ang simula ng paghihiganti. Tumingin ako kay Nadine, na nakayakap pa rin kay Ian. Ngumiti ako. Isang ngiti na puno ng pait at determinasyon.

Itinaas ko ang aking champagne glass. "May gusto rin akong sabihin," sabi ko. Natahimik ang lahat at napatingin sa akin.

"Para kay Nadine at Ian. Congratulations sa inyong kasal. Sana maging masaya kayo. Pero bago iyon, may gusto lang akong ipakita sa inyong lahat."

Kinuha ko ang litrato at itinaas. "Alam ba ni Ian ang tungkol dito, Nadine?" tanong ko. Ang mukha ni Nadine ay biglang namutla. Si Ian ay naguguluhan.

"Anong ibig mong sabihin, Trisha?" tanong ni Ian. Hindi ko siya sinagot. Sa halip, pinakita ko ang litrato sa kanya. Ang katahimikan ay binasag ng isang malakas na sigaw. Si Nadine.

"Trisha! Ano ba! Bakit mo ginagawa ito?!" sigaw niya.

Ngumiti ako. "Dahil ito ang nararapat, Nadine. Dahil matagal na kitang gustong pagbayarin."

Bago pa siya makasagot, tumakbo na siya palabas ng ballroom. Hinabol siya ni Ian. Naiwan kaming lahat na naguguluhan at nagtataka. Ang kasal na dapat ay masaya ay nauwi sa isang malaking eskandalo.

Uminom ako ng champagne at ngumiti. Ito pa lang ang simula. Marami pa akong nakatagong sikreto. At isa-isa ko silang ilalabas. Hanggang sa mawala ang lahat kay Nadine. Hanggang sa magbayad siya sa lahat ng ginawa niya sa akin.