Sandali Lang, Puso

Napahawak ako sa dibdib ko, parang kinukurot ng libo-libong karayom. Ang sakit. Hindi dahil sa sinabi ni Mama, kundi dahil alam kong may katotohanan siya.

"Ysabel, anak, kailangan natin 'to," pakiusap ni Mama, ang boses niya halos pabulong. "Alam mong malaki ang utang natin. Ito lang ang paraan para makabangon tayo."

Nakatingin lang ako sa kanya, sa mga mata niyang puno ng pag-aalala. Pag-aalala para sa akin, para sa aming pamilya. Pag-aalala na kahit anong gawin ko, hindi ko kayang pawiin.

"Pero, Ma... kasal? Contract marriage? Parang teleserye naman 'yan!" protesta ko, pilit na pinapagaan ang tono.

Umiling si Mama. "Hindi 'to teleserye, Ysabel. Totoo 'to. At kailangan natin si Joaquin. Kailangan natin ang tulong niya."

Joaquin. Ang pangalan pa lang, parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Joaquin de Vega. Ang nag-iisang tagapagmana ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa Pilipinas. Ang lalaking hindi ko inaakalang magiging bahagi ng buhay ko. Lalo na sa ganitong paraan.

Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang lumapit sa amin ang mga abogado ni Joaquin. Alok? Isang kontrata. Isang kasal. Isang taon. Pagkatapos, malaya na kami. Malaya na ako.

Ang kapalit? Ang pagbayad sa lahat ng utang ng pamilya namin. Ang pagbangon mula sa pagkalugmok. Ang kinabukasan na hindi ko kayang ibigay sa kanila.

"Ma, may choice pa ba ako?" tanong ko, ang boses ko halos hindi marinig.

Lumapit si Mama sa akin at hinawakan ang mga kamay ko. "Anak, alam kong mahirap 'to. Pero naniniwala ako sa'yo. Malakas ka. At alam kong kakayanin mo 'to."

Kakayanin? Paano? Paano ko kakayanin ang isang taon na kasal sa isang lalaking hindi ko mahal? Paano ko kakayanin ang pagpapanggap na masaya ako? Paano ko kakayanin ang sikreto na itatago ko sa puso ko?

Kinabukasan, nakatayo ako sa harap ng altar. Suot ang isang puting gown na hindi ko pinangarap. Nakatingin sa lalaking magiging asawa ko sa loob ng isang taon. Si Joaquin de Vega. Ang lalaking may malamig na mga mata at walang emosyong mukha.

Habang sinasabi namin ang aming mga vows, pakiramdam ko, unti-unting nawawasak ang puso ko. Hindi ko alam kung paano ko tatapusin ang araw na 'to. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang kinabukasan.

Pagkatapos ng seremonya, sa reception, lumapit sa akin si Joaquin. Ang mga mata niya, nakatitig sa akin, walang bahid ng kahit anong emosyon.

"Ysabel," sabi niya, ang boses niya malalim at seryoso. "May mga rules tayo. Sundin mo ang mga 'yon, at magiging madali ang lahat."

Tumango ako, hindi makatingin sa kanya. Ang puso ko, patuloy pa rin sa pagdurusa.

"Una," patuloy niya. "Walang falling in love. Walang feelings. Business lang 'to. Clear?"

Bumuntong hininga ako. Kaya ko 'to. Kailangan ko 'to. Para sa pamilya ko.

"Clear," sagot ko, pilit na pinatatag ang boses ko.

Ngumisi siya, isang ngising hindi umabot sa mga mata niya. "Good. Dahil may isa pang rule. At 'yan ang pinakaimportante sa lahat."

Nilapit niya ang mukha niya sa akin, halos magkadikit na ang aming mga ilong. "Walang makakaalam tungkol dito. Walang makakaalam na contract marriage lang 'to. Naiintindihan mo?"

Tumango ulit ako, pero sa pagkakataong ito, may bahid na ng takot ang nararamdaman ko. Anong klaseng buhay ang naghihintay sa akin?

"Kung sino man ang makaalam..." huminto siya, ang mga mata niya nagbabanta. "...magbabayad."

Biglang may humawak sa braso ko. Paglingon ko, nakita ko si Primo, ang best friend ko mula pagkabata. Ang lalaking matagal ko nang pinapangarap. Ang lalaking may lihim akong pagtingin.

"Ysabel, pwede ba tayong mag-usap?" tanong niya, ang mga mata niya puno ng pag-aalala. "May sasabihin ako sa'yo."

Tumingin ako kay Joaquin, na nakatingin din sa amin. Ang mga mata niya, naging mas madilim kaysa kanina. May kung anong babala sa mga mata niya.

"Hindi ngayon, Primo," sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. "Busy ako."

Nasaktan ako nang makita ko ang pagkabigo sa mga mata ni Primo. Pero mas natakot ako sa kung anong pwedeng gawin ni Joaquin kung malaman niya ang totoo. O kung malaman niya ang nararamdaman ko para kay Primo.

Bumitaw si Primo sa braso ko at tumalikod. Bago siya tuluyang umalis, tumingin siya sa akin, may sinasabi ang mga mata niya na hindi ko maintindihan. Isang bagay lang ang sigurado ako. May alam siya. May alam siya na hindi ko alam.

Lumingon ako kay Joaquin, handa nang harapin ang kung anong naghihintay sa akin. Pero wala na siya doon. Wala na ang lalaking pinakasalan ko. Wala na ang lalaking may hawak ng kapalaran ko. Kung saan siya nagpunta, at kung ano ang binabalak niya, 'yon ang hindi ko alam. Pero isa lang ang sigurado ako: nagsisimula pa lang ang lahat.