Ang Binhi ng Kasunduan

Parang gumuho ang mundo ko nang marinig ko ang mga salitang iyon mula kay Papa. "Abby, kailangan mong pakasalan si Tomas. Para sa kompanya." Ang kasal? Ako? Kay Tomas Montemayor? Hindi pwede.

Ako si Abby Ilustre, 25 years old, at nagtatrabaho bilang junior architect sa isang maliit na firm sa Makati. Simple lang ang buhay ko. Masaya kasama ang mga kaibigan ko, abala sa mga proyekto ko, at umiiwas sa anumang drama. Pero mukhang hindi ako papayagan ng tadhana na manatiling ganito.

Ang Ilustre Group, ang kompanya ng pamilya namin, ay nanganganib. Malaki ang utang nito at ang tanging paraan para mailigtas ito ay ang pagsanib sa Montemayor Conglomerate. At ang tanging paraan para mangyari iyon ay ang pagpapakasal ko kay Tomas, ang nag-iisang tagapagmana ng mga Montemayor.

Si Tomas. Ang lalaking kinaiinisan ko simula pa noong mga bata pa kami. Mayabang, suplado, at laging akala mo kung sino. Pero hindi ko maikakaila na guwapo siya. Sobra. Nakakatakot pa nga minsan. Ang mga mata niya parang laging may itinatago.

"Papa, hindi niyo naman ako pwedeng pilitin dito! May sarili akong buhay!" Sigaw ko sa kanya. Nakaupo siya sa malaking desk niya sa opisina, mukhang pagod at stressed. Hindi ko siya masisisi. Alam kong ginagawa niya ito para sa amin.

"Abby, wala na tayong ibang pagpipilian. Kung hindi ka papayag, malulugi ang kompanya. Mawawalan ng trabaho ang libo-libong empleyado natin. Please, anak. Gawin mo ito para sa pamilya natin," pakiusap niya. Parang dinurog ang puso ko. Alam kong tama siya. Pero paano ko gagawin ito? Paano ko papakasalan ang isang lalaking hindi ko mahal? At mas malala pa, lalaking kinaiinisan ko?

Napayuko ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. "Bigyan niyo po ako ng oras para mag-isip," sabi ko sa kanya. Tumango siya at tumayo. Lumapit siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit. "Alam kong mahirap ito para sa iyo, Abby. Pero naniniwala ako sa iyo. Alam kong kaya mo ito."

Umalis ako sa opisina ni Papa na parang zombie. Hindi ko alam kung saan ako pupunta o kung ano ang gagawin ko. Ang tanging alam ko lang ay kailangan kong mag-isip. Kailangan kong magdesisyon. Kailangan kong pumili: ang sarili kong kaligayahan o ang kinabukasan ng pamilya ko.

Pagkauwi ko sa condo ko sa BGC, nadatnan ko si Bianca, ang best friend ko, na naghihintay sa akin. "Girl, anong nangyari? Bakit ganyan ang mukha mo?" Tanong niya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at napaiyak ako. Ikinuwento ko sa kanya ang lahat. Mula sa problema ng kompanya hanggang sa kasunduan ni Papa kay Tomas.

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. "What?! Pakasalan mo si Tomas Montemayor?! Are you serious?! Abby, that's insane!" Sabi niya. "I know!" Sagot ko sa kanya. "Hindi ko alam ang gagawin ko!" Bigla siyang tumayo at tinitigan ako sa mata. "Abby, may naisip ako…"