Ang Asawa Kong Hindi Nakikita

Nalaglag ang hawak kong baso sa sahig, dumurog na parang puso kong pinipiga ngayon. “Kasal? Ako? Kay… kay Mr. Adriano?” halos pabulong kong tanong kay Papa, habang pinipilit na huminga.

“Anak, kailangan,” sagot ni Papa, umiiwas ng tingin. “Malaki ang utang na loob natin sa pamilya Adriano. At ito lang ang paraan para makabayad.”

Ako si Celestina “Imelda” Garcia, 23 years old, at ang simpleng buhay ko sa Cebu ay biglang ginulo ng isang kasunduan na hindi ko pinangarap. Nagtatrabaho ako bilang isang junior architect sa isang maliit na firm, masaya sa payak na buhay kasama ang pamilya ko. Pero lahat ng ‘yon, mababago na.

Ang pamilya Adriano ay isa sa pinakamayamang pamilya sa Pilipinas. May-ari sila ng mga hotel, resorts, at iba pang negosyo. Si Mr. Adriano naman… si Pedro Adriano, ay ang panganay na anak. Guwapo raw, sabi ng mga nakakakita. Cold, aloof, at hindi madaling lapitan. At ngayon, mapapangasawa ko siya.

“Pero, Papa, may trabaho ako. May mga pangarap ako,” pagmamakaawa ko. “Hindi ako pwedeng basta na lang magpakasal sa isang taong hindi ko kilala.”

“Imelda, naiintindihan ko,” sabi ni Papa, lumapit at hinawakan ang kamay ko. “Pero wala na tayong ibang pagpipilian. Malulugi ang negosyo natin, mawawalan tayo ng bahay. Please, anak. Para sa pamilya natin.”

Alam ko. Alam ko ang bigat ng responsibilidad na nakaatang sa akin. Bata pa lang ako, nakita ko na kung paano magtrabaho nang walang tigil si Papa para lang maitaguyod kami. At ngayon, ako naman ang tutulong sa kanya.

“Magkano ba ang utang natin?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot. Masyadong malaki para kayanin namin.

“Hindi lang pera, Imelda,” sagot ni Papa, bumuntong hininga. “May iba pang kasunduan. Kailangan nilang magkaroon ng tagapagmana. Kailangan nila ng… anak.”

Napalunok ako. Hindi lang pala simpleng kasal ito. Isa itong transaksyon. Isang kontrata. Magiging asawa ako ni Pedro Adriano sa papel, at ina para sa magiging anak niya. Pero ano ang kapalit para sa akin?

Lumipas ang mga araw na parang isang bangungot. Inayos ang lahat ng papeles. Nagpaalam ako sa mga kaibigan ko. Nag-resign sa trabaho. Nag-impake ng mga gamit ko. Parang robot na sinusunod lang ang mga utos. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa Manila.

Sa araw ng kasal, nakasuot ako ng isang simpleng puting gown. Hindi ito ang kasal na pinangarap ko. Walang pagmamahal. Walang excitement. Walang kahit ano. Puro takot at pangamba.

Nakita ko si Pedro sa dulo ng aisle. Nakasuot siya ng isang mamahaling tuxedo. Walang emosyon ang kanyang mukha. Parang bato. Tinitigan ko siya, sinusubukang basahin ang nasa isip niya. Pero wala akong makita.

Nagsimula ang seremonya. Bawat salita, bawat pangako, ay parang isang suntok sa puso ko. “I, Pedro, take you, Celestina…” “I, Celestina, take you, Pedro…”

Pagkatapos ng seremonya, dinala ako sa isang malaking mansion sa Makati. Ito na ang magiging tahanan ko. Pero hindi ko alam kung matatawag ko ba itong tahanan, kung ang taong nakatira dito ay hindi naman ako nakikita.

Nasa harap ako ngayon ng malaking pintuan ng silid ni Pedro. Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, kung ano ang gagawin ko. Huminga ako nang malalim at kumatok.

Walang sumagot. Kumatok ako ulit. Mas malakas.

Bumukas ang pinto. Tumambad sa akin si Pedro. Nakasuot siya ng isang robe. Gulo-gulo ang buhok. Mukhang bagong gising. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Walang emosyon pa rin.

“Ano’ng kailangan mo?” tanong niya, malamig ang boses.

“Gusto ko lang sanang… magpakilala,” sagot ko, halos pabulong. “Ako si Celestina. Ang… asawa mo.”

Tinitigan niya ako ulit. Mas matagal. Mas malalim. Parang sinusuri niya ako. At pagkatapos… ngumisi siya.

“Hindi kita kailangan,” sabi niya, at isinara ang pinto sa mukha ko. Narinig ko ang pag-lock ng pinto. Naiwan akong nakatayo sa labas, tulala. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko alam… kung paano ako makakatakas dito. Pero isang bagay ang sigurado ako: ito pa lang ang simula ng bangungot ko. Kinabukasan, may natanggap akong sobre. Isang one-way ticket pa-Canada, at isang note: 'Layuan mo ang asawa ko.'