Hawla ng Ginto at Lihim

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang sobre. Isang imbitasyon. Isang imbitasyon na maaaring sumira o magligtas sa aming pamilya. Ang tinta ay kumikinang sa ilalim ng mapurol na ilaw ng aming maliit na apartment sa Tondo. Pangalan ko, nakasulat sa eleganteng calligraphy: "Binibining Mika dela Cruz."

Ang pangalan ni Nestor Zaragoza, ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa, ay nakaukit sa ilalim. Ang kanyang mga partido ay alamat. Ang pagtanggap sa kanyang imbitasyon ay isang pribilehiyo. Ngunit para sa akin, ito ay isang utos.

"Mika, anak, kailangan natin 'to," sabi ni Nanay Ising, ang kanyang boses ay garalgal. "Alam mo naman ang sitwasyon natin. Ang lupaing sinasaka natin sa probinsya...malapit nang kunin ng banko." Ang mga mata niya ay nagmamakaawa. Alam ko. Alam na alam ko. Ang lupaing iyon ang bumubuhay sa amin. Kung mawala iyon, wala na kaming babalikan.

"Nay, alam niyo naman na hindi ako belong sa mundo nila. Paano ako makikipag-usap sa mga taong 'yon? Puro sila alta sosyedad," sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Ang totoo, mas natatakot ako sa posibleng mangyari kung papasok ako sa mundo ni Nestor Zaragoza.

"Anak, kailangan mong subukan. Kailangan mong ipakita sa kanila na kaya mong makipagsabayan. Maganda ka, matalino, at may puso. Gamitin mo 'yon," sagot niya, hinawakan ang kamay ko. Ang init ng kanyang palad ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob.

Ang partido ay gaganapin sa Zaragoza Estate, isang malawak na ari-arian sa Tagaytay. Isang paraiso na itinayo sa ibabaw ng mga pangarap na nabigo, sabi ng mga tsismosa. Ang kotseng ipinadala ni Nestor Zaragoza para sa akin ay isang mamahaling limousine. Parang hindi ako nababagay dito.

Pagdating ko sa estate, halos mapanganga ako. Ang laki ng lugar! Punong-puno ng mga bulaklak, mga ilaw, at mga taong nagtatawanan. Lahat sila ay elegante ang pananamit, nagkikiss sa cheeks, at nagpapalitan ng mga tsismis. Pakiramdam ko, isa akong dayuhan.

Sinundan ko ang waiter papunta sa loob ng mansion. Ang loob ay mas nakakamangha pa. Mga chandelier na gawa sa kristal, mga painting na siguro milyon ang halaga, at mga eskultura na nakadisplay sa bawat sulok. Ang musika ay malambing at nakakarelax, pero hindi nito kayang takpan ang kaba ko.

Nakita ko si Nestor Zaragoza sa dulo ng hall. Nakatayo siya sa gitna ng mga bisita, nakasuot ng isang itim na tuxedo. Ang kanyang mga mata ay mapanuri, ang kanyang ngiti ay misteryoso. Parang alam niya ang lahat ng nangyayari.

Lumapit siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay tumitig sa akin, mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri niya ako.

"Binibining dela Cruz," sabi niya, ang kanyang boses ay malalim at nakakakilabot. "Ikinagagalak kong makita ka." Inabot niya ang kamay niya. "Nestor Zaragoza."

Tiningnan ko ang kanyang kamay. Napakalaki at malakas. Parang kaya niyang kontrolin ang lahat.

Inabot ko ang kamay ko at nakipagkamay sa kanya. Ang lamig ng kanyang kamay ay tumagos sa aking buto. Parang may kung anong dumaloy sa pagitan namin. Isang kuryente. Isang babala.

"Ginoong Zaragoza," sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. "Maraming salamat sa imbitasyon."

"Hindi pa ito ang pinakamagandang parte, Binibini," sabi niya, ngumisi. "Mayroon akong alok para sa iyo."

Tumingin ako sa kanya, nagtataka. Anong alok? Bakit niya ako pinatawag dito? Anong gusto niya sa akin?

"Isang alok na hindi mo kayang tanggihan," dagdag niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pangako at panganib. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin. "Pakasalan mo ako."

Natigilan ako. Hindi ako makapaniwala sa aking narinig. Pakasalan siya? Ako? Isang simpleng babae mula sa Tondo? Ito ba'y isang biro? O isang bangungot?