Hawla ng Ginto at Lihim

Nagkakapal ang usok sa ballroom, ngunit ang pinakamabigat na hamon ay nakatutok kay Mika. Ang mga mata ni Isabella ay parang dalawang baga na nagbabaga, bawat isa'y may pangakong paghihiganti. "Asawa?" bulong ni Isabella, ang tinig ay tila nabiyak na salamin. Ang kamay niya ay bahagyang nanginginig habang itinataas ito at itinutok sa mukha ni Mika. "Hindi ka karapat-dapat sa kanya. Hindi ka karapat-dapat kahit sa anino niya!"

Si Nestor, na nasa tabi ni Mika, ay tila hindi nagulat. Ang kanyang mukha ay kalmado, halos walang emosyon, ngunit may kakaibang kislap sa kanyang mga mata na tila nagsasabing, 'Tapusin natin ito.' Hinawakan niya ang kamay ni Mika, na malamig at nanginginig. Ang init ng kanyang palad ay tila nagbibigay ng kaunting lakas sa dalaga, ngunit mas nangingibabaw ang takot.

"Tama ka, Isabella," mahinahong sagot ni Nestor, ang kanyang boses ay puno ng awtoridad. "Si Mika ay akin. Ang kasal na ito ay hindi nangangailangan ng iyong basbas."

Sinampal ni Isabella ang hangin sa galit. Tumingin siya kay Nestor, pagkatapos ay kay Mika, at sa bawat isa ay may pananabik na makita ang pagdurusa. "Hindi mo magagawa ito, Nestor! Hindi mo ako pwedeng palitan ng ganito!" Lumingon si Isabella sa mga bisita, na ngayon ay nagbubulungan na rin, ang kanilang mga mata ay nakatutok sa tatlo. "Akala niyo ba, basta na lang ganito? May kasunduan kami ni Nestor! Mayroon kaming pangako!"

Napakagat-labi si Mika. Nakikita niya ang pagkalito sa mga mata ng ilang bisita, ang iba naman ay halatang nag-e-enjoy sa drama. Gusto na niyang tumakbo, lumayo sa eksenang ito na parang hindi niya pag-aari. Ngunit naalala niya ang sakahan, ang mukha ng kanyang ina na puno ng pag-asa. Dito siya napunta, at dito siya tatayo.

Sa isang iglap, hinila ni Nestor si Mika palapit. Bago pa man makapag-react si Mika, o makapagprotesta si Isabella, hinalikan ni Nestor si Mika. Hindi ito isang marahang halik; ito ay isang pag-angkin. Isang pagpapakita sa mundo na si Mika ay kanya. Ang mga labi ni Nestor ay mariin sa kanya, at ramdam ni Mika ang pagkakakilanlan nito – ang amoy ng mamahaling pabango, ang init ng kanyang balat. Nanginginig ang buong katawan ni Mika, hindi dahil sa pagnanasa, kundi sa takot at sa biglaang pagbabago ng sitwasyon. Naramdaman niya ang panlalaki ng mga mata ni Isabella, na ngayon ay parang mga saksing naghihintay ng pagbagsak.

Pagkatapos ng ilang sandali, bumitaw si Nestor. Ang kanyang mga mata ay nakatitig kay Isabella, na ngayon ay nakatayo na parang estatwa, ang mukha ay namutla sa gulat at galit. "Nakita mo na, Isabella? Si Mika ay ang aking asawa. At wala kang magagawa," sabi ni Nestor, ang tinig ay nanatiling kalmado ngunit may lamig na bumabalot. Ang pagkakakilanlan ni Mika bilang asawa ay hindi na lang isang kasunduan; ito ay isang publikong pagpapatunay na may halong puwersahan.

Umatras si Isabella, ang kanyang mga mata ay puno ng galit na tila nais sunugin ang lahat. Walang salitang lumabas sa kanyang bibig, tanging isang mahinang ungol na puno ng pagkabigo. Pagkatapos, dali-dali siyang lumakad papalayo, ang kanyang pulang gown ay tila nag-iwan ng pulang bakas ng galit sa buong ballroom.

Naiwan sina Mika at Nestor sa gitna ng katahimikan, na ngayon ay mas malakas pa kaysa sa dating ingay. Ang mga mata ng mga bisita ay nakatutok pa rin sa kanila. Naramdaman ni Mika ang pagkawala ng lakas sa kanyang mga tuhod. Bumitaw siya sa hawak ni Nestor, at tumalikod. "Hindi ko kailangan 'yan," mahina niyang sabi, ang tinig ay nanginginig.

Lumingon si Nestor, nakita ang pagkabahala sa mukha ni Mika. Ito ang unang pagkakataon na nakita niya ang tunay na takot sa dalaga. "Mika," nagsimula si Nestor, ang tinig ay may kaunting pag-aalala.

Ngunit bago pa man matapos ni Nestor ang kanyang sasabihin, isang boses ang narinig mula sa pasukan ng ballroom. Isang boses na hindi inaasahan, na nagpapatigil sa lahat ng paggalaw. "Nestor? Sino ang babae na 'yan?"

Napatigil si Mika. Si Nestor ay napalingon. Nakita nila si Aling Nena, ang kanilang kapitbahay mula sa Tondo, na nakatayo roon, kasama ang ilan pang mga taga-nayon, na pawang naguguluhan at tila nawawala. Hindi nila alam kung paano sila nakapasok.

"Aling Nena?" bulong ni Mika, ang kanyang puso ay bumibilis. Paano sila napunta dito? At ano ang ibig sabihin ng pagdating nila sa gitna ng kaguluhang ito?

Ang mga mata ni Nestor ay nanatili kay Mika, pagkatapos ay napunta sa mga bagong dating. Isang kakaibang ekspresyon ang lumitaw sa kanyang mukha – isang halo ng pagkabigla at pagkalito. Ang kanyang pagkontrol sa sitwasyon ay biglang nawala. Ang mundo ni Mika, na muntik nang masira dahil sa galit ni Isabella, ay lalo pang gumuho dahil sa biglaang paglitaw ng kanyang mga kababayan.

"Anong ginagawa ninyo dito?" tanong ni Mika, pilit pinapakalma ang kanyang sarili. Nais niyang itago ang mga taga-nayon na ito mula sa mata ng mga elite, ngunit huli na. Ang kanilang presensya ay nagsimulang maging sentro ng atensyon.

Ang huling nakita ni Mika ay ang matalim na tingin ni Nestor kay Aling Nena, at ang pagtingin ni Aling Nena kay Mika na puno ng pagtatanong. Tila ang mga sinulid ng kanyang buhay na muntik nang maputol ay mas lalong nagkabuhol-buhol.