Mga Pilat ng Pangarap

Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon, ang araw na ninakaw ang lahat sa akin. Ang araw na nagbago ang dating masaya at simpleng buhay ko sa isang madilim at mapait na bangungot.

"Iris, anak, bilisan mo! Malelate na tayo sa kasal!" sigaw ni Mama mula sa ibaba. Ngumiti ako sa repleksyon ko sa salamin. Nakasuot ako ng isang simpleng bestida na kulay peach, bagay na bagay sa balat ko. Ngayon ang kasal ng aking pinsan na si Paolo sa simbahan sa Tagaytay. Excited ako para sa kanya at para sa kanyang mapapangasawa, si Vina.

Lumaki ako sa isang simpleng pamilya sa probinsya ng Batangas. Masaya kami kahit hindi kami mayaman. Mahal na mahal ko ang pamilya ko, lalo na ang aking mga magulang at ang aking nakababatang kapatid na si Tristan. Pangarap kong maging isang guro at makatulong sa mga batang nangangailangan.

Pagdating namin sa simbahan, puno na ito ng mga tao. Nakita ko si Paolo sa altar, naghihintay kay Vina. Ang gwapo niya sa kanyang tuxedo. Nginitian ko siya at kumaway siya sa akin.

"Iris, dito tayo!" tawag ni Tita Elena, ang nanay ni Paolo. Umupo kami sa unahan, malapit sa altar. Maya-maya pa, nagsimula nang tumugtog ang musika. Lahat ay tumayo at napatingin sa pintuan. Doon, nakatayo si Vina, napakaganda sa kanyang puting gown. Halos maluha ako sa tuwa para sa kanila.

Ngunit ang kasiyahan ay biglang napalitan ng gulat at takot. Biglang may sumabog na malakas. Nagkagulo ang lahat. Sumigaw ang mga tao at nagtakbuhan. May mga putok ng baril. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari. Yumuko ako at tinakpan ang ulo ko.

Naramdaman kong may humila sa akin. "Iris, tumakbo ka!" sigaw ni Papa. Hinila niya ako palabas ng simbahan. Nakita ko si Mama at si Tristan na sumusunod sa amin. Tumakbo kami hanggang sa makalayo kami sa simbahan.

Pagdating namin sa bahay, nanood kami ng balita. Nakita namin ang mga larawan ng simbahan. Wasak na wasak ito. Maraming namatay at nasugatan. Kabilang na si Paolo at Vina.

Hindi ko matanggap ang nangyari. Bakit kailangan nilang gawin ito? Sino ang may kagagawan nito? Gusto kong malaman ang katotohanan. Gusto kong maghiganti. Gusto kong pagbayaran nila ang ginawa nila sa pamilya ko.

Simula noon, nagbago ang lahat sa akin. Ang dating Iris na mapagmahal at masayahin ay nawala. Napalitan ito ng isang babaeng puno ng galit at poot. Ipinangako ko sa sarili ko na hahanapin ko ang mga taong responsable sa pagkamatay ni Paolo at Vina. Gagawin ko ang lahat para makamit ang hustisya.

Ngunit hindi ko alam kung paano ako magsisimula. Wala akong alam tungkol sa kanila. Wala akong ebidensya. Kailangan ko ng tulong. Kailangan ko ng kakampi.

Isang araw, habang nagbabasa ako ng mga lumang diary ni Paolo, may nakita akong isang pangalan. Isang pangalan na paulit-ulit niyang binabanggit. Isang pangalan na maaaring magbigay sa akin ng sagot.

Don Armando. Ang dating kasosyo ng pamilya nila sa negosyo. May nabasa rin ako tungkol sa alitan sa pagitan nila bago nangyari ang trahedya.

Ngayon, alam ko na kung saan ako magsisimula. Sisiguraduhin kong magbabayad si Don Armando sa lahat ng kasalanan niya. Pero hindi pa ako handang harapin siya. Kailangan ko munang maghanda. Kailangan ko munang maging malakas. Kailangan ko munang maging iba.

Napagdesisyunan kong magpanggap na ibang tao. Magpapanggap akong isa sa kanila. Papasukin ko ang mundo nila. Aalamin ko ang lahat ng sikreto nila. At sa tamang panahon, wawasakin ko sila mula sa loob.

Binago ko ang pangalan ko. Binago ko ang hitsura ko. Binago ko ang pagkatao ko. Ako na ngayon si… Cassandra. At si Cassandra ang magiging bangungot nila.

Pagkatapos ng ilang buwan na pagpaplano, narating ko ang malaking gate ng mansyon ni Don Armando. Huminga ako ng malalim at pinakalma ang sarili ko. Ngayon na magsisimula ang lahat. Ngayon na magsisimula ang paghihiganti ko.

Bago pa man ako makababa ng sasakyan, bumukas ang gate at lumabas ang isang lalaki. Nakasuot siya ng uniporme ng guwardiya. Lumapit siya sa akin at nagtanong.

"Ano pong kailangan nila?" tanong niya.

Ngumiti ako sa kanya. Isang ngiting hindi nagpapakita ng kahit anong emosyon. "Nandito ako para mag-apply bilang personal assistant ni Don Armando."

Tumango siya at binuksan ang gate. Pumasok ako sa loob. Habang papalapit ako sa mansyon, lalong lumalakas ang kaba ko. Pero hindi ako pwedeng magpakita ng kahit anong kahinaan.

Pagdating ko sa harap ng mansyon, bumaba ako ng sasakyan at tumingin sa paligid. Napakalaki at napakaganda nito. Pero alam ko na sa likod ng lahat ng karangyaan na ito ay nagtatago ang isang madilim at maruming sikreto. At sisiguraduhin kong ilalabas ko ito sa liwanag.

Bago pa man ako makalakad papasok, bumukas ang pinto at lumabas ang isang babae. Nakasuot siya ng isang eleganteng bestida. Nginitian niya ako. "Ikaw ba si Cassandra?" tanong niya. Tumango ako.

"Ako si Aling Ising, ang katiwala dito sa mansyon. Halika, pumasok ka. Hinihintay ka na ni Don Armando."

Sumunod ako sa kanya papasok sa mansyon. Habang naglalakad kami sa hallway, nakita ko ang mga larawan ni Don Armando na nakasabit sa mga pader. Sa bawat larawan, nakikita ko ang kanyang mapanlinlang na ngiti. Ang ngiting nagtatago ng kanyang tunay na pagkatao.

Nakarating kami sa isang malaking pinto. "Dito ang opisina ni Don Armando. Maghintay ka lang dito. Tatawagin ka na lang niya," sabi ni Aling Ising.

Tumango ako at huminga ng malalim. Ito na ang pinakahihintay ko. Ang unang pagkakataon na makakaharap ko si Don Armando. Pero bago pa man ako makapag-isip ng kahit ano, bumukas ang pinto at lumabas ang isang lalaki. Nakasuot siya ng isang mamahaling suit.

Pero hindi si Don Armando ang lalaking ito. Mas bata siya. Mas gwapo. At may isang bagay sa kanyang mga mata na nagpaparamdam sa akin ng kakaiba.

"Ikaw si Cassandra, tama ba?" tanong niya. Tumango ako.

Ngumiti siya. "Ako si Teodoro, ang anak ni Don Armando. Pasensya ka na, pero hindi ka niya pwedeng tanggapin bilang personal assistant."