Ang Plano sa Likod ng Altar

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ko ang mga salitang iyon. "Ikakasal ka kay Alfonso sa susunod na buwan."

Ang mga salitang binitawan ng aking ama ay umalingawngaw sa aking isipan. Ikakasal? Ako? Kay Alfonso? Ang lalaking halos hindi ko nakakausap maliban sa mga family gatherings? Parang isang masamang biro.

"Pero, Papa, hindi niyo naman ako pwedeng ipakasal sa taong hindi ko mahal!" halos pabulong kong sabi. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib.

"Mahalaga ang negosyo natin, Lorna. Kailangan natin ang alyansa na ito sa mga Madrigal. Ito ang makakapagligtas sa kompanya natin," mariing sagot ng aking ama, hindi man lang ako tinapunan ng kahit anong emosyon.

Lorna. Ako si Lorna Ilustre, 24 years old, at nagtatrabaho bilang isang graphic designer sa isang maliit na advertising agency. Simple lang ang buhay ko. May mga kaibigan, pamilya, at mga pangarap. Pero mukhang magbabago ang lahat dahil sa isang arranged marriage.

Ang pamilya Ilustre ay kilala sa industriya ng real estate. Ang Ilustre Realty ay isa sa mga pinakamatagumpay na kompanya sa bansa. Pero sa likod ng lahat ng kasikatan at kayamanan, mayroong isang lihim. Ang kompanya ay naghihirap.

"Hindi ba may ibang paraan, Papa? Siguro pwedeng humiram tayo sa bangko o maghanap ng ibang investor?" pagmamakaawa ko.

Umiling ang aking ama. "Sinubukan na natin ang lahat, Lorna. Ito na lang ang natitirang pag-asa. Kailangan mong magsakripisyo para sa pamilya natin."

Sakripisyo. Iyon ang salitang paulit-ulit na bumabalik sa aking isipan. Pero bakit ako? Bakit kailangan kong isakripisyo ang aking kaligayahan para sa negosyo ng aking ama?

Ang pamilya Madrigal ay kasing yaman at kasing impluwensyal ng mga Ilustre. Sila ang may-ari ng Madrigal Group of Companies, isang conglomerate na may interes sa iba't ibang industriya. At si Alfonso Madrigal ang nag-iisang tagapagmana.

Nakilala ko si Alfonso sa mga family gatherings. Matalino siya, guwapo, at halata mong mayaman. Pero hindi kami close. Siguro ilang beses ko lang siya nakausap. At sa tuwing magtatagpo ang aming mga mata, ramdam ko ang lamig sa kanyang mga tingin.

"Kausapin mo si Alfonso. Magpaliwanag ka. Baka maintindihan ka niya," payo ng aking ina. Nakikita ko sa kanyang mga mata ang pag-aalala.

Kinaumagahan, nagpasyang akong puntahan si Alfonso sa kanyang opisina sa Madrigal Tower sa Makati. Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

Pagdating ko sa reception area, sinabi ko sa secretary na gusto kong makausap si Alfonso. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. "May appointment po ba kayo?"

"Wala po, pero importante po," sagot ko.

Tumawag ang secretary sa loob. Pagkatapos ng ilang minuto, bumalik siya sa akin. "Pasensya na po, Ma'am. Hindi po kayo pwedeng tanggapin ni Sir Alfonso ngayon. Busy po siya."

Hindi ako sumuko. Naghintay ako sa labas ng opisina niya. Ilang oras akong naghintay. Nang magdidilim na, lumabas si Alfonso.

"Lorna? Anong ginagawa mo dito?" tanong niya, halata ang pagkagulat.

"Kailangan kitang makausap," sagot ko.

Tiningnan niya ako ng diretso sa mga mata. "Tungkol saan?"

"Tungkol sa kasal," sagot ko.

Nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon. Parang biglang dumilim ang kanyang mukha.

"Lorna, wala tayong dapat pag-usapan. Napagdesisyunan na ng mga magulang natin ito," sabi niya.

"Pero hindi ba tayo pwedeng magdesisyon para sa ating sarili?" tanong ko.

Tumawa siya ng mapakla. "Sa mundong ito, Lorna, hindi lahat ng bagay ay tungkol sa gusto natin."

"Hindi ako papayag na ipakasal sa iyo kung hindi mo rin ako gusto," sabi ko, buo ang aking loob.

Humakbang siya papalapit sa akin. Ang mga mata niya ay nagliliyab. "Kung gusto mong malaman ang totoo, Lorna, matagal na kitang gusto. Pero hindi ako naniniwala sa pag-ibig. At ang kasal na ito ay isang business transaction. Wala nang iba."

Napatigil ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Ang mga salita niya ay tumusok sa aking puso. Gusto niya ako? Pero hindi siya naniniwala sa pag-ibig? Paano kami magsasama sa iisang bubong kung ganito ang kanyang pananaw?

Bago pa ako makasagot, may lumapit sa aming isang babae. Maganda, elegante, at halata mong mayaman.

"Alfonso, honey, kanina pa kita hinihintay," sabi ng babae sabay yakap kay Alfonso. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. "Who's this?"

Tiningnan ako ni Alfonso. Ang mga mata niya ay puno ng babala. "She's nobody, darling. Let's go."

Umalis sila. Naiwan akong nakatayo doon, tulala. Sino ang babaeng iyon? At bakit parang wala lang kay Alfonso ang lahat ng ito?