Bawal na Panaginip sa Escolta

Ang bawat paghinga ko ay parang sinasakal ng nakaraan. Limang taon. Limang taon na mula nang magbago ang lahat, mula nang magsimulang magtago ang puso ko sa lilim ng mga kasinungalingan.

Ako si Fe. Tina kung tawagin ako ng mga kaibigan ko, pero sa puso ko, isa na lang akong anino ng dating ako. Nagtatrabaho ako bilang isang arkitekto sa isang maliit na firm sa Escolta, Manila. Ang mga gusali dito ay saksi sa maraming kuwento, pero walang mas masalimuot pa sa sarili kong kwento.

"Tina, kape?" tanong ni Mang Ben, ang matandang nagtitinda ng kape sa kanto. Ngumiti ako at tumango. Si Mang Ben ang isa sa mga kakaunting tao na nakakakita pa rin sa akin bilang si Tina, hindi bilang ang 'anak ni Senador Reyes'.

"Salamat, Mang Ben," sabi ko habang inaabot ang baso. Ang amoy ng kape ay bahagyang nagpagaan ng bigat sa dibdib ko.

Nakaupo ako sa isang lumang bangko sa tapat ng aming opisina, pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling dumadaan. May mga estudyante, mga empleyado, mga turista… iba-iba ang kanilang mga buhay, pero lahat sila ay may patutunguhan. Ako lang yata ang walang direksyon.

Ang Escolta ay isang buhay na larawan ng lumang Maynila. Ang mga gusali ay may mga bakas ng nakaraan, mga sugat ng digmaan at pagbabago. Pero kahit ganun, mayroon pa ring natitirang ganda, isang paalala na kahit sa gitna ng pagdurusa, mayroon pa ring pag-asa.

Ang pag-asa… Isang bagay na matagal ko nang ipinagkait sa sarili ko. Limang taon na ang nakalipas nang mahulog ako sa isang pag-ibig na ipinagbabawal. Isang pag-ibig na sumira sa buhay ko, at sa buhay ng ibang tao.

"Tina, kanina ka pa hinahanap ni Sir Bruno," sabi ni Janice, ang secretary ng aming opisina. Napabalik ako sa realidad.

"Sige, Janice. Pupunta na ako," sagot ko. Hinipan ko ang mainit na kape bago inumin. Ang kape ay matapang, pero mas matapang ang kailangan ko para harapin ang araw na ito.

Si Bruno ang aking boss, at ang aking fiancé. Isang mabait na tao, isang responsableng kasintahan. Mahal niya ako, at mahal ko rin siya… sa paraang alam ko. Pero alam ko sa sarili ko na may isang parte ng puso ko na hindi ko kayang ibigay sa kanya. Ang parte na iyon ay nakalaan para sa isang taong hindi dapat.

Pagpasok ko sa opisina, nakita ko si Bruno na nakatayo sa harap ng bintana, nakatanaw sa kalye. Ang kanyang postura ay puno ng awtoridad at determinasyon.

"Tina, mayroon akong magandang balita," sabi niya nang mapansin ako. Ngumiti siya, isang ngiting inaasahan kong maging dahilan para maging masaya rin ako. Pero sa halip, nakaramdam ako ng kaba.

"Ano yun?" tanong ko.

"Nakuha natin ang kontrata para i-renovate ang Reyes Mansion," sabi niya. Napahinto ako. Ang Reyes Mansion… ang bahay ng aking ama. Ang bahay kung saan nagsimula ang lahat.

"Reyes Mansion?" ulit ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.

"Oo. Malaki ang project na ito, Tina. Malaking oportunidad para sa ating firm," sabi niya, puno ng excitement. Hindi niya alam na para sa akin, ito ay isang sumpa. Isang sumpa na magbabalik sa akin sa lugar kung saan ko gustong kalimutan ang lahat.

"Kailangan nating magsimula agad bukas," sabi niya. "Ikaw ang magiging project manager, Tina. Alam kong kaya mo ito."

Tumango ako, hindi makasagot. Paano ko haharapin ang lugar na iyon? Paano ko haharapin ang mga alaala? At paano ko haharapin… siya?

"May problema ba, Tina?" tanong ni Bruno, napansin ang aking pananahimik.

"Wala. Walang problema," sagot ko, pilit ang ngiti. Pero sa loob ko, alam kong nagsisimula pa lang ang problema. Kinabukasan, babalik ako sa Reyes Mansion. Babalik ako sa lugar kung saan nakatago ang aking pinakamalaking kasalanan. At alam kong hindi ako makakatakas sa nakaraan.

Kinagabihan, hindi ako nakatulog. Paulit-ulit kong nakikita sa isip ko ang Reyes Mansion, ang malaking gate, ang mga hardin, at siya… Si Fernando. Ang aking kapatid sa ina.

Ang pag-ibig namin ay isang kasalanan. Isang pag-ibig na hindi dapat nangyari. Pero nangyari. At ang mga consequence nito ay patuloy pa rin akong binabago hanggang ngayon.

Bukas, haharapin ko ang pader ng nakaraan. At natatakot ako sa kung ano ang madidiskubre ko sa likod nito.