Ang Puso sa Torre de Oro

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang sobreng kulay ginto. Torre de Oro. Golden Tower. Ang gusaling pinakamataas sa Makati, simbolo ng yaman at kapangyarihan ng mga Elizalde. At ngayon, heto ako, isang probinsyanang tulad ko, nakatayo sa harap nito, para mag-apply bilang personal assistant ni Sam Elizalde.

Lumunok ako. Sam Elizalde. Ang nag-iisang tagapagmana. Ang lalaking nakita ko lang sa mga magazine at sa telebisyon. Ang lalaking halos lahat ng babae ay gustong mapangasawa. At ako? Kailangan ko lang ng trabaho. Kailangan ko ng pera para sa nanay ko.

“Kaya mo ‘to, Angelika,” bulong ko sa sarili ko. “Para kay Nanay.”

Malalim ang hininga ko bago ako pumasok sa lobby. Malamig. Malinis. Mabango. Halos lahat ng tao ay nakasuot ng mamahaling damit. Napatingin ako sa suot kong simpleng dress at nag-iwas ng tingin. Hindi ako nababagay dito.

Binigay ko ang resume ko sa receptionist. “Mag-a-apply po ako bilang personal assistant ni Mr. Elizalde.”

Tinaasan niya ako ng kilay. “Marami nang nag-apply. Hindi madali makapasok dito.”

“Alam ko po. Pero susubukan ko pa rin.”

Pagkatapos ng ilang oras na paghihintay, tinawag din ang pangalan ko. “Angelika Dimagiba.”

Pumasok ako sa isang malaking opisina. Nakaupo sa swivel chair na nakatalikod sa akin ang isang lalaki. “Maupo ka,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim at nakakakilabot.

Umupo ako sa harap ng desk niya. Dahan-dahan siyang humarap. At doon ko siya nakita. Sam Elizalde. Mas gwapo pa siya sa personal. Ang mga mata niya ay matalim at mapanuri. Parang nakikita niya ang buong pagkatao ko.

“Angelika Dimagiba,” sabi niya. “May utang ang nanay mo sa akin.”

Napakurap ako. “P-po? Anong ibig niyong sabihin?”

Ngumisi siya. “Malalaman mo rin. Pero sa ngayon, may isang bagay kang dapat gawin para mabayaran ang utang na ‘yon.”

Nanlaki ang mga mata ko. “A-ano po ‘yon?”

“Pakasalan mo ako.”