Kasambahay ni Don Alessandro

Parang sinaksak ng libong karayom ang dibdib ko habang pinagmamasdan ang paglapit ng itim na karwahe. Alam kong sa loob nito nakaupo ang lalaking magiging dahilan kung bakit magbabago ang buhay ko—si Don Alessandro.

Ako si Paloma, labing-walong taong gulang, at mula ngayon, isa na akong ganap na kasambahay sa mansyon ng mga Villareal. Hindi ko ginusto ito, pero kailangan kong tulungan ang pamilya ko. Malaki ang utang na loob namin sa mga Villareal, at ito ang paraan para makabayad kami.

Binuksan ang pinto ng karwahe, at bumaba ang isang lalaki na tila nililok ng mga anghel. Maputi, matangkad, at mayroong mga matang kulay abo na tila nakikita ang buong kaluluwa ko. Siya si Don Alessandro, ang nag-iisang tagapagmana ng Villareal empire. Marami ang nagsasabi na siya’y malamig at walang puso, pero sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko, may nakita akong lungkot sa kanyang mga mata.

”Ikaw si Paloma, tama?” tanong niya sa isang malalim na boses na nagdulot ng panginginig sa buo kong katawan.

”O-Opo, Don Alessandro,” sagot ko habang nakayuko.

”Sumunod ka sa akin,” utos niya at tumalikod. Wala akong nagawa kundi sumunod sa kanya papasok sa malaking mansyon. Gawa sa lumang kahoy at bato ang mansyon. Punong-puno ng mga antigong kagamitan.

Ipinakilala ako sa mga iba pang kasambahay, kay Aling Ising na siyang namamahala sa buong bahay, at kay Manang Letty na siyang magtuturo sa akin ng aking mga gagawin. Mababait naman sila sa akin, pero ramdam ko pa rin ang kaba. Alam kong hindi magiging madali ang buhay ko dito.

Sa mga sumunod na araw, naging abala ako sa paglilinis, pagluluto, at pag-aasikaso sa mga pangangailangan ni Don Alessandro. Madalas ko siyang nakikita, pero bihira niya akong kausapin. Kapag nagkakatinginan kami, agad akong nag-iwas ng tingin. Mayroong kakaibang tensyon sa pagitan naming dalawa na hindi ko maintindihan.

Isang gabi, habang naghahanda ako ng kanyang hapunan, narinig ko siyang nag-uusap sa telepono sa kanyang opisina. Galit na galit siya at sumisigaw. Hindi ko sinasadya, pero napakinggan ko ang buong pag-uusap. May problema raw sa kompanya nila, at malaki ang posibilidad na mawala ang lahat ng kanilang pinaghirapan.

Pagkatapos ng kanyang pag-uusap, lumabas siya ng opisina at napansin ako. Nagulat siya na naroon ako. Tinitigan niya ako nang matagal, at sa mga sandaling iyon, nakita ko ang pagiging miserable sa kanyang mga mata.

”Paloma,” tawag niya sa akin. “Kailangan ko ng tulong mo.”

Hindi ko alam kung anong klaseng tulong ang hinihingi niya, pero handa akong gawin ang lahat para sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero nararamdaman kong mayroon kaming koneksyon na hindi ko kayang ipaliwanag. Alam kong mali ito, pero hindi ko kayang pigilan ang nararamdaman ko para sa kanya. Bawal. Napaka-bawal. Pero handa akong sumugal.

”Ano pong maitutulong ko, Don Alessandro?” tanong ko.

”Kailangan kong magpakasal,” sagot niya. “At ikaw ang mapapangasawa ko.”