พันธนาการรัก บัลลังก์เลือด

ความมืดมิด… ความเงียบงัน… ความว่างเปล่า…

ลลิตารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึก ที่ซึ่งไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปในกระดูก

เธอพยายามลืมตา… แต่เปลือกตากลับหนักอึ้ง… เหมือนมีใครเอาหินมาทับไว้… เธอพยายามขยับร่างกาย… แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง… เหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น

“ลลิตา…”

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังแว่วเข้ามาในหู… เสียงที่คุ้นเคย… เสียงที่เธอพยายามจะลืมเลือน…

“ลลิตา… ตื่นสิ…”

เธอพยายามเพ่งสมาธิ… พยายามจับต้นชนปลาย… ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่… เธอจำได้ว่า… เธอเห็น… คฤนย์… ยืนยิ้มอยู่ในมุมห้อง… ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง

คฤนย์… เขายังไม่ตาย… เขายังมีชีวิตอยู่… แต่… ทำไม… ทำไมเขาถึงยิ้ม… รอยยิ้มนั้น… มันคืออะไรกันแน่…

“ลลิตา… อย่าไว้ใจเขา…”

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง… คราวนี้… มันชัดเจนกว่าเดิม… ลลิตาจำได้แล้ว… เสียงนี้… คือเสียงของ… ภัทร…

“ภัทร…” เธอพึมพำออกมาเบาๆ… “ภัทร… ช่วยฉันด้วย…”

ความทรงจำต่างๆ เริ่มไหลบ่าเข้ามาในสมองของเธอ… ภาพของภัทร… ภาพของเดชา… ภาพของคฤนย์… ทุกอย่างปะปนกันจนเธอแทบจะแยกไม่ออก

ภัทร… ผู้ชายที่เธอรัก… ผู้ชายที่เสียสละทุกอย่างเพื่อเธอ… เขาเตือนเธอ… เขาบอกว่าอย่าไว้ใจเดชา… แต่… ทำไม… ทำไมเธอถึงไม่เชื่อเขา…

เดชา… ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าจะสามารถพึ่งพาได้… ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าจะสามารถมอบความรักให้ได้… แต่… ตอนนี้… เธอกลับไม่แน่ใจ… ว่าเขาคือใครกันแน่…

คฤนย์… ผู้ชายที่เธอเกลียด… ผู้ชายที่เธอเคยคิดจะฆ่า… แต่… ตอนนี้… เธอกลับรู้สึกสับสน… เขา… คือคนดี… หรือ… คนเลว… กันแน่…

“ลลิตา… ความจริง… กำลังจะปรากฏ…”

เสียงของภัทรดังขึ้นอีกครั้ง… คราวนี้… มันก้องกังวานอยู่ในหัวของเธอ… เหมือนเสียงระฆังที่ดังเตือนสติ

ความจริง… ความจริงอะไร… ความจริงที่เธอไม่เคยรู้… ความจริงที่ถูกซ่อนไว้… ความจริงที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล…

ลลิตาพยายามรวบรวมสติ… พยายามลืมตาขึ้นอีกครั้ง… คราวนี้… เธอทำสำเร็จ…

แสงสลัวๆ สาดส่องเข้ามาในดวงตาของเธอ… เธอค่อยๆ ปรับสายตา… จนมองเห็น…

เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง… ในห้องที่ไม่คุ้นเคย… ห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย… แต่ดูหรูหรา…

เธอพยายามลุกขึ้นนั่ง… แต่รู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะ… เธอเอามือคลำดู… พบว่ามีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะของเธออยู่

“เธอฟื้นแล้วเหรอ?”

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากข้างเตียง… ลลิตาหันไปมอง…

เดชายืนยิ้มให้เธออยู่… ในมือของเขา… ถือแก้วน้ำ…

“คุณ…” ลลิตาพึมพำ… “ที่นี่… ที่ไหน…”

“ที่นี่คือบ้านของผม…” เดชาตอบ… “ผมพาเธอมาพักที่นี่… หลังจากที่เธอเป็นลมไป…”

“เป็นลม…” ลลิตาทวนคำ… “ฉัน… เป็นลม… เหรอ…”

“ใช่…” เดชาตอบ… “เธอคงจะตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น… มากเกินไป…”

“เรื่องที่เกิดขึ้น…” ลลิตาขมวดคิ้ว… “คุณ… หมายถึง… เรื่องอะไร…”

เดชาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง… แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ…

“เรื่องของคฤนย์…” เดชาตอบ… “ผมเสียใจด้วยนะ… ที่เขา…”

“เขา…” ลลิตาจ้องมองเดชาอย่างไม่ไว้ใจ… “เขา… เป็นอะไร…”

“เขา…” เดชาถอนหายใจ… “เขา… ตายแล้ว…”

ลลิตาเบิกตากว้าง… “ตาย… ตายแล้ว… เหรอ…”

“ใช่…” เดชาตอบ… “เขาถูกยิง… และ… เสียชีวิต… ในที่เกิดเหตุ…”

“ไม่จริง…” ลลิตาส่ายหน้า… “ไม่จริง… ฉัน… ฉันเห็นเขา… ฉันเห็นเขายืนยิ้มอยู่…”

“เธอคงจะ… ตาฝาด…” เดชาตอบ… “เธอคงจะ… ตกใจ… มากเกินไป…”

“ไม่…” ลลิตายืนกราน… “ฉันเห็น… ฉันเห็นจริงๆ… เขา… ยังไม่ตาย…”

เดชาจ้องมองลลิตาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก… “ลลิตา… เธอต้องพักผ่อน…” เขากล่าว… “เธอคงจะ… เครียด… มากเกินไป…”

“ไม่…” ลลิตายังคงส่ายหน้า… “ฉัน… ไม่เชื่อคุณ…”

“ลลิตา…” เดชาเอื้อมมือมาจับมือของเธอ… “ผม…”

“อย่า…” ลลิตาสะบัดมือของเดชาออก… “อย่า… มาแตะต้องตัวฉัน…”

เดชาชะงักไปเล็กน้อย… ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ…

“ผม… เข้าใจ…” เขากล่าว… “เธอคงจะ… ยังไม่พร้อม…”

เขาลุกขึ้นยืน… แล้วเดินไปที่หน้าต่าง… มองออกไปข้างนอก…

“พักผ่อนเถอะ…” เขากล่าว… “ผมจะ… ออกไปข้างนอก… สักพัก…”

เขาเดินออกจากห้องไป… ทิ้งให้ลลิตาอยู่คนเดียว…

ลลิตามองตามหลังของเดชาไป… ด้วยความรู้สึกที่สับสน… และ… หวาดกลัว…

เธอไม่รู้ว่า… เธอควรจะเชื่อใคร… เธอไม่รู้ว่า… อะไรคือความจริง… และ… อะไรคือความเท็จ…

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้… ก็คือ… เธอ… ไม่ปลอดภัย…

เธอต้อง… หนี… เธอต้อง… หนีไปจากที่นี่… ก่อนที่… ทุกอย่าง… จะสายเกินไป…

ลลิตาค่อยๆ ลุกจากเตียง… เดินไปที่ประตู… เปิดประตู… แล้ว… ก้าวเท้าออกไป…

แต่… สิ่งที่เธอเห็น… กลับทำให้เธอ… แทบหยุดหายใจ…

เพราะ… ที่หน้าประตู… ยืนอยู่… คฤนย์…