Bala para sa Puso

Ang lamig ng baril sa aking sentido ang bumungad sa akin sa araw na ito. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala, o kung bakit. Pero isa lang ang sigurado: gusto na nila akong patay.

“Say your prayers, *babae*,” garalgal na sabi ng lalaking nakatutok ng baril sa akin. Amoy alak at sigarilyo siya. Hindi ko siya kilala.

Ako si Daisy, at sa mundong ginagalawan ko, ang kamatayan ay parang normal na pangyayari lang. Lumaki ako sa ilalim ng proteksyon ng aking tiyo, si Don Nico, isang kilalang pangalan sa underworld ng Maynila. Hindi ako direktang sangkot sa mga negosyo niya, pero alam ko ang lahat. Nakita ko ang lahat.

“Wala akong gustong sabihin,” matapang kong sagot. Kahit na sa loob-loob ko, kinakabahan ako. Hindi dahil sa takot mamatay, kundi dahil hindi ko alam kung sino ang nagtraydor sa amin.

Bago pa man niya ako mapaputukan, may narinig kaming putok ng baril. Bumagsak ang lalaki sa harap ko, isang bala sa ulo. Napalingon ako sa pinanggalingan ng putok. Nakita ko si Victor, ang kanang kamay ni Tiyo Nico, nakatayo sa di kalayuan.

“Daisy, okay ka lang?” nag-aalalang tanong niya habang papalapit sa akin. Tumango ako. Si Victor ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko. Lumaki na rin siya sa poder ni Tiyo Nico.

“Sino siya?” tanong ko, habang nakatingin sa bangkay ng lalaki.

“Hindi ko kilala. Bago lang siguro sa trabahong ito,” sagot ni Victor. “Kailangan na kitang ihatid pabalik sa mansyon. Hindi na ligtas dito.”

Sa loob ng kotse, hindi ako mapakali. Sino ang gustong pumatay sa akin? At bakit ngayon pa? May mga bagay na hindi sinasabi sa akin si Tiyo Nico. May mga sikreto siyang tinatago. At determinado akong alamin ang mga ito.

Pagdating namin sa mansyon, sinalubong kami ni Tiyo Nico. Mahigpit niya akong niyakap.

“Daisy, anak, ayos ka lang ba? Anong nangyari?” tanong niya, halata ang pag-aalala sa kanyang boses.

“Sinubukan po akong patayin, Tiyo,” sagot ko. “Hindi ko alam kung sino.”

Napatingin si Tiyo Nico kay Victor. “Alamin mo kung sino ang may pakana nito. Gawin mo ang lahat,” utos niya.

Pumasok kami sa loob ng mansyon. Sa hapagkainan, tahimik kaming kumain. Hindi ko maiwasang mag-isip. Ang pagtatangkang pagpatay sa akin ay hindi lamang isang simpleng insidente. May mas malalim pa rito. May nagbabadyang gulo.

Pagkatapos kumain, pumunta ako sa aking silid. Hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong iniisip ang nangyari. Sino ang gustong magpabagsak sa pamilya namin? Sino ang gustong maghasik ng gulo?

Biglang tumunog ang aking cellphone. Isang unknown number. Nagdadalawang-isip ako kung sasagutin ko ba. Pero sa huli, pinindot ko ang sagot.

“Hello?”

“Daisy… Kailangan mong malaman ang katotohanan. Ang Tiyo Nico mo… hindi siya ang taong inaakala mo,” garalgal na boses sa kabilang linya. “Magkita tayo bukas. Sa lumang simbahan sa San Sebastian. Alas dose ng tanghali. Mag-isa ka lang.”

Bago pa man ako makasagot, binabaan na ako ng tawag. Sino kaya ang taong iyon? At anong katotohanan ang sinasabi niya tungkol kay Tiyo Nico? Kailangan kong malaman. Kahit na mangahulugan ito ng paglayo sa proteksyon ng aking tiyo. Kahit na mangahulugan ito ng pagpasok sa mas malalim na panganib.