Dugo sa Aking Mga Takong

Naramdaman ko ang malamig na bakal sa aking sentido bago ko pa man marinig ang sigaw ni Mama. Isang maling galaw, isang maling hininga, at mawawala na ang lahat. Ang amoy ng pulbura ay sumasabay sa tibok ng puso ko, parehong nagpapaalala sa akin na buhay pa ako.

Ako si Jessa, at ang buhay ko ay hindi isang teleserye. Wala akong gustong maging bahagi ng mundong ito, pero wala akong choice. Ipinanganak ako sa pamilya Zamora, at sa mundong ito, ang apelyido na iyon ay nangangahulugang kapangyarihan, kayamanan, at karahasan.

Nakaupo ako ngayon sa lumang silya sa bodega, nakatali ang mga kamay sa likod. Ang ilaw ay kumikislap-kislap sa itaas, nagbibigay ng kakaibang anino sa mga mukha ng mga lalaking nakapaligid sa akin. Mga tauhan sila ni Don Leonardo, ang mortal na kaaway ng pamilya namin. Ang digmaan sa pagitan ng mga Zamora at mga Leonardo ay matagal nang nagsimula, bago pa man ako ipanganak. Dugo ang bumubuhay sa kanilang kasaysayan.

"Jessa, hija ng Don Emilio," panimula ni Don Leonardo, ang kanyang boses ay garalgal at puno ng panunuya. "Ang ganda mo, kamukha mo ang iyong ina. Sayang at kailangan kong gawin ito."

Sinubukan kong magpakatatag, kahit na nanginginig ang buong katawan ko. Hindi ko pwedeng ipakita sa kanila ang takot ko. Alam kong kapag ginawa ko iyon, tapos na ako.

"Anong gusto mo?" tanong ko, sinusubukang panatilihin ang aking boses na matatag.

Tumawa si Don Leonardo. "Gusto ko? Gusto ko ang kapayapaan. Gusto kong matapos na ang walang katapusang digmaang ito. Pero alam mo, Jessa, ang kapayapaan ay may presyo."

Lumapit siya sa akin, hinawakan ang aking baba at tinitigan ako sa mata. Ang kanyang mga mata ay puno ng galit at pagkamuhi.

"Ang presyo ay ang iyong buhay," sabi niya.

Naramdaman kong bumigat ang aking dibdib. Ito na ba ang katapusan? Ganito na lang ba ako mawawala?

"Hindi ako natatakot sa iyo," sabi ko, kahit na hindi iyon ang totoo.

"Talaga?" tanong niya, tumatawa ulit. "Dapat kang matakot. Dahil malapit na kitang patayin."

Inilabas niya ang kanyang baril at itinutok sa akin. Pumikit ako, hinihintay ang sakit. Pero hindi iyon dumating.

Dumilat ako ulit. Nakita ko si Don Leonardo na nakatingin sa likuran ko, gulat na gulat.

"Ano'ng nangyayari–" hindi niya natapos ang kanyang sinabi dahil bigla siyang bumagsak sa sahig. Isang malaking butas ang nakita ko sa kanyang ulo, at dugo ang bumubulwak mula rito.

Nagkagulo ang lahat. Nagpaputukan ng baril, nagsisigawan ang mga lalaki. Sinubukan kong kumawala sa aking pagkakatali, pero hindi ko kaya.

Sa gitna ng kaguluhan, may nakita akong isang pigura na papalapit sa akin. Isang lalaki. Nakasuot ng itim, natatakpan ang mukha. Pero kahit hindi ko siya makita, alam kong kilala ko siya.

Nang makalapit siya sa akin, lumuhod siya at tinanggal ang aking pagkakatali. Hinawakan niya ang aking kamay at hinila ako patayo.

"Kailangan na nating umalis dito," sabi niya, ang kanyang boses ay malalim at pamilyar.

Sinundan ko siya, hindi alam kung saan kami pupunta. Pero alam kong kailangan kong magtiwala sa kanya. Dahil sa sandaling iyon, siya lang ang pag-asa ko.

Habang tumatakbo kami papalayo sa bodega, may nakita akong isang bagay na nakahandusay sa lupa. Isang rosaryo. Gawa sa itim na perlas, at may krus na ginto. Alam ko kung kanino iyon.

Kay Karlo. Ang aking kababata. Ang aking lihim na pag-ibig. At ang kanang-kamay ni Don Emilio, ang aking ama.

Napatigil ako sa pagtakbo. Tumingin ako sa lalaking humahawak sa aking kamay. Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala.

"Anong problema?" tanong niya.

Hindi ako nakasagot. Dahil alam ko na. Alam ko kung sino siya. Ang lalaking nagligtas sa akin. Ang lalaking pumatay kay Don Leonardo. Ang lalaking may dugong nakaukit sa kanyang mga kamay.

Siya si Karlo. At siya ang susunod na Don ng pamilya Zamora.