Pusong Nakatali sa Pamana

“Hindi ko kaya ‘to, Mama.” Napa-upo ako sa silya, halos hindi makahinga. Ang kapal ng mga papeles sa harap ko, lahat legal documents. Kontrata. Ang salitang paulit-ulit na bumabati sa akin.

“Anak, wala na tayong ibang choice. Ito na lang ang paraan para mailigtas natin ang kompanya.” Ang boses ni Mama, punong-puno ng pagod at pag-aalala.

Ako si Celestina “Quinn” dela Cruz. Dalawampu’t tatlong taong gulang. Graduate ng Business Management. At ngayon, nakaharap sa isang desisyon na babago sa buong buhay ko.

Ang Dela Cruz Group ay isa sa mga pinakamatagumpay na real estate companies sa Pilipinas. Itinatag ng aking lolo, pinaghirapan ng aking ama, at sana’y ipagpapatuloy ko. Pero dumating ang pandemya. Bumagsak ang ekonomiya. At ngayon, nanganganib na mawala ang lahat.

“Pero Mama, isang taong kasal? Hindi ba’t sobra-sobra na ‘yon? May iba pa naman sigurong paraan,” pagmamakaawa ko. Parang dinudurog ang puso ko sa ideya pa lang.

“Quinn, napag-usapan na natin ito. Kailangan natin ang tulong ng mga Madrigal. Sila lang ang may kakayahang mag-invest at iligtas ang kompanya. At ang kondisyon nila ay…” Huminto si Mama, huminga nang malalim. “…ikasal ka kay Vince.”

Vince Madrigal. Ang nag-iisang tagapagmana ng Madrigal Consortium. Sikat. Mayaman. At ayon sa mga tsismis, napakalamig at walang pakialam sa kahit sino.

Naalala ko ang unang beses na nakita ko siya. Sa isang charity gala. Nakatayo siya sa isang sulok, nag-iisa, habang lahat ng tao ay nagkakagulo para makipag-usap sa kanya. May aura siya ng pagiging aloof, parang hindi siya interesado sa kahit ano.

“Hindi ko siya kilala, Mama. Paano ako magpapakasal sa isang taong hindi ko mahal?” Halos pabulong kong sabi.

“Mahalaga ba ang pagmamahal sa sitwasyon natin ngayon, Quinn? Ang kompanya ang nakasalalay dito. Ang kinabukasan ng mga empleyado natin. Isipin mo ang pamilya natin.”

Tumingin ako sa mga papeles. Ang kontrata. Nakasulat doon ang lahat ng detalye. Isang taong kasal. Pagkatapos ng isang taon, maghihiwalay kami. Bibigyan nila kami ng sapat na pera para muling maitayo ang Dela Cruz Group. At kapalit… ako.

“Pero Mama, hindi ba’t parang ibinebenta niyo ako?”

“Hindi kita ibinebenta, anak. Ginagawa ko ito para sa atin. Para sa pamilya natin. Para sa kompanya. Please, intindihin mo.”

Tumayo si Mama at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko. Ang kanyang mga mata, puno ng pagmamakaawa. Hindi ko kayang tiisin siya. Hindi ko kayang pabayaan ang pamilya ko.

“Sige po,” sabi ko, halos hindi marinig ang sarili kong boses. “Papayag ako.”

Nakita kong bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Mama. Pero alam ko, sa likod ng kanyang ngiti, ay ang parehong bigat at pag-aalala na nararamdaman ko.

Kinabukasan, nakaharap na ako kay Vince Madrigal. Sa isang mamahaling restaurant sa Makati. Ang kanyang presensya, mas nakakatakot kaysa sa inaasahan ko. Nakasuot siya ng isang itim na suit, perpekto ang pagkakatahi. Ang kanyang buhok, maayos na naka-gel. At ang kanyang mga mata… malamig at walang emosyon.

“Miss Dela Cruz,” bati niya, ang kanyang boses ay kasing lamig ng yelo. “Salamat sa pagdating. Sana’y malinaw sa’yo ang mga kondisyon ng kasunduan.”

Tumango ako. Alam ko ang bawat detalye. Isang taong kasal. Walang personal na relasyon. Walang pakikialam sa isa’t isa. Puro negosyo.

“Kung mayroon kang anumang tanong, huwag kang mag-atubiling magtanong,” sabi niya.

Tumingin ako sa kanya. Ang kanyang mukha, walang bakas ng kahit anong emosyon. Parang robot. Parang hindi siya tao.

“Bakit?” tanong ko. “Bakit kailangan niyo pang magpakasal? Hindi ba’t sapat na ang investment?”

Bahagya siyang ngumiti. Isang ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata. “Simple lang. Gusto kong tiyakin na seryoso kayo. Gusto kong tiyakin na gagawin niyo ang lahat para iligtas ang kompanya niyo.”

“At paano kung hindi ko magawa?” tanong ko.

“Kung hindi mo magawa… then you will lose everything.”

Pagkatapos ng hapunan, sumakay kami sa kanyang kotse. Isang mamahaling sports car. Tahimik lang kami buong biyahe. Walang nagsasalita. Parang ang layo-layo namin sa isa’t isa, kahit magkatabi kami.

Hinatid niya ako sa bahay. Bago ako bumaba, tumingin ako sa kanya.

“Mr. Madrigal,” sabi ko. “Sana’y maging maayos ang lahat. Sana’y hindi tayo magsisi sa desisyon na ito.”

Ngumiti siya. Isang ngiting mas malamig pa sa yelo. “We will see, Miss Dela Cruz. We will see.”

Pagpasok ko sa bahay, sinalubong ako ni Mama. Nag-aalala ang kanyang mukha.

“Kumusta?” tanong niya.

“Okay lang po,” sagot ko, kahit hindi naman totoo.

Umakyat ako sa kwarto ko at humiga sa kama. Tumingin ako sa kisame. Ang daming tanong sa isip ko. Magiging okay kaya ang lahat? Magagawa ko kaya ang lahat ng ito? At… paano kung mahulog ako sa kanya?

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Vera, ang matalik kong kaibigan. Kailangan ko ng kausap. Kailangan ko ng suporta.

“Bes, hindi ako makapaniwala! Ikakasal ka na kay Vince Madrigal?!” halos mapasigaw siya sa kabilang linya.

“Oo, bes. Totoo. At natatakot ako,” sabi ko.

“Huwag kang mag-alala. Nandito lang ako para sa’yo. Kakayanin mo ‘yan. Malakas ka, ‘di ba?”

“Sana nga,” sabi ko.

Nagkwentuhan pa kami ni Vera ng ilang oras. Pagkatapos, nagpaalam na ako para magpahinga. Pero kahit anong gawin ko, hindi ako makatulog. Ang mukha ni Vince Madrigal ang patuloy na naglalaro sa isip ko.

Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng cellphone ko. Isang text message. Galing kay Vince.

*“Magkita tayo sa opisina ko mamayang hapon. May importante tayong pag-uusapan.”*

Napalunok ako. Ano na naman kaya ito? Ano na naman kayang kailangan niya? Kinakabahan ako sa kung ano ang mangyayari. Pero kailangan kong magpakatatag. Kailangan kong harapin ang lahat ng ito.

Nang makarating ako sa Madrigal Consortium building, halos mapanganga ako sa laki at ganda nito. Ang lobby, punong-puno ng mga mamahaling paintings at sculptures. Ang mga empleyado, lahat nakasuot ng mga eleganteng damit.

Pagdating ko sa opisina ni Vince, sinalubong ako ng kanyang secretary. Pinaupo niya ako sa isang upuan at sinabing tatawagin na lang ako.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumukas ang pinto. Tumayo ako at humarap kay Vince. Nakasuot pa rin siya ng kanyang itim na suit. Pero ngayon, may hawak siyang isang maliit na kahon.

“Miss Dela Cruz,” bati niya. “May ibibigay ako sa’yo.”

Lumapit siya sa akin at binuksan ang kahon. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita ko. Isang singsing. Isang napakagandang singsing na may malaking brilyante.

“Para saan ‘to?” tanong ko.

Ngumiti siya. “Para sa engagement natin.”

Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang pinto. At pumasok… isang babae. Maganda. Sexy. At nakayakap kay Vince.

“Honey, sino ‘to?” tanong ng babae. Tumingin siya sa akin. “At bakit may singsing diyan?”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. May girlfriend si Vince? At ikakasal pa rin siya sa akin? Anong nangyayari?