Ang Kasunduan sa Hacienda Esperanza

Hindi ko akalain na sa mismong araw ng aking ika-dalawampu't-limang kaarawan, malalaman ko na ipapakasal pala ako sa isang lalaking hindi ko man lang nakikita. Ang sabi ni Mama, para daw ito sa ikabubuti ng aming pamilya. Pero paano naman ako?

"Zia, anak, kailangan natin ito," pakiusap ni Mama, ang mga mata niya'y nagmamakaawa. "Alam mo naman ang sitwasyon ng Hacienda Esperanza. Kung hindi tayo magsasama kay Carlo, malulugi tayo."

Carlo. Ang pangalan pa lang, parang eksena sa isang teleserye. Anak ng mga Montenegro, ang mga may-ari ng pinakamalaking asukalan sa buong Negros. Kilala ang pamilya nila sa kanilang yaman at impluwensya.

"Pero, Mama, hindi naman ako pwedeng basta na lang ipakasal! May sarili akong buhay, may mga pangarap ako!" tumutol ako, ramdam ang init ng ulo. Nag-aral ako ng fashion design sa Manila, nagtatrabaho ako sa isang boutique, at nagpaplano na magbukas ng sarili kong atelier.

"Zia, naiintindihan ko. Pero isipin mo na lang, makakatulong ka sa pamilya natin. At saka, hindi naman siguro masamang tao si Carlo," sagot ni Mama. "Binata, guwapo, at sabi nila, mabait naman daw."

Mabait? Guwapo? Parang hindi sapat na dahilan para ipagpalit ko ang kalayaan ko. Pero alam ko sa sarili ko, walang akong laban kay Mama. Pagdating sa pamilya, handa siyang gawin ang lahat.

"Kailan daw ang kasal?" tanong ko, halos pabulong.

"Sa susunod na buwan," sagot ni Mama. "Kailangan nating maghanda. Pupunta tayo sa Negros sa susunod na linggo para makilala mo si Carlo at ang pamilya niya."

Sa susunod na linggo? Parang ang bilis naman. Hindi pa ako handa. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Carlo. At higit sa lahat, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang buhay na naghihintay sa akin sa Hacienda Esperanza.

Kinabukasan, habang nagtatrabaho ako sa boutique, hindi ko maiwasang isipin ang tungkol sa kasal. May dumating na customer, isang babaeng elegante at sophisticated. Sinusukat niya ang isang gown nang biglang may tumawag sa kanya.

"Yes, sweetheart?" sabi niya sa telepono. "Okay, I'll be there in an hour. Don't worry, I'll handle everything... I love you too." Pagkatapos ng tawag, napansin niyang nakatingin ako sa kanya. Ngumiti siya.

"Preparing for your own wedding?" tanong niya. "Or just dreaming of it?" Tumango ako ng bahagya, hindi alam kung anong sasabihin. "Well, let me give you some advice. Even if it's arranged, make sure you find something to love about him. Or else, you'll be miserable."

Pagkatapos niyang sabihin 'yun, umalis na siya. Naiwan akong nagtataka sa mga salita niya. May punto siya. Pero paano ko hahanapin ang isang bagay na mamahalin sa isang taong hindi ko naman kilala? Sa isang taong ipinilit lang sa akin?

Pagkauwi ko sa bahay, nadatnan ko si Mama na abala sa pag-aayos ng mga papeles. "Zia, anak, may sasabihin ako sa'yo," sabi niya, seryoso ang mukha. "May kondisyon si Carlo para sa kasal."

Napalunok ako. Kondisyon? Ano na naman kaya ito? "Anong kondisyon?"

"Gusto niyang pumirma ka ng pre-nuptial agreement," sagot ni Mama. "At kung maghiwalay kayo pagkatapos ng isang taon, wala kang makukuha kahit ano."