นางพญามาเฟีย

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วอากาศ ฉันหลับตาปี๋ ซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขา สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ชีวิตฉันแขวนอยู่บนเส้นด้าย ตั้งแต่ตัดสินใจก้าวเข้าไปในโลกของเขา โลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิด อำนาจ และอันตราย

ฉันชื่อ รดา นามสกุลเดิมคือ “เลิศวณิช” แต่ตอนนี้มันถูกลบหายไปจากสารบบ เหลือเพียง “รดา มาเฟีย” เท่านั้น ฉันไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่ถูกลักพาตัวมาขัดดอก แต่เป็นผู้หญิงที่เลือกจะเดินเข้าสู่ขุมนรกนี้ด้วยตัวเอง ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าใครจะเข้าใจ

สามปีก่อน ฉันเป็นเพียงนักศึกษาปีสาม คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ชีวิตเรียบง่าย มีเพื่อนสนิทไม่กี่คน มีความฝันอยากเป็นนักเขียนนิยายรัก แต่ทุกอย่างก็พังทลายลง เมื่อพ่อของฉันถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม ข้อหาคือ “ทรยศ” เขาหักหลังองค์กรมาเฟียทรงอิทธิพลที่เขาทำงานให้มานานหลายสิบปี องค์กรที่ชื่อว่า “พยัคฆ์บูรพา”

พ่อเป็นมือขวาของ “เจ้าสัวซ่ง” หัวหน้าใหญ่ของพยัคฆ์บูรพามาตั้งแต่หนุ่ม เขาเป็นคนซื่อสัตย์ จงรักภักดี และทำงานให้องค์กรอย่างสุดความสามารถ แต่เมื่อรู้ความจริงว่า เจ้าสัวซ่งกำลังวางแผนจะขยายอิทธิพลด้วยการค้ายาเสพติดข้ามชาติ พ่อก็ตัดสินใจที่จะแฉความจริงทั้งหมดให้ตำรวจ เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่เขาคิดผิดมหันต์

คืนนั้น พ่อกลับบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาบอกให้ฉันกับแม่เก็บข้าวของจำเป็น แล้วหนีไปให้ไกลที่สุด เขาบอกว่าชีวิตเรากำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ก่อนที่เราจะได้ทันทำอะไร กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำก็บุกเข้ามาในบ้าน พวกมันฆ่าพ่ออย่างเลือดเย็นต่อหน้าต่อตาฉันกับแม่

แม่เสียใจจนตรอมใจตายหลังจากนั้นไม่นาน ฉันเหลือตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ พร้อมกับความแค้นที่กัดกินหัวใจ ฉันสาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้พ่อและแม่ให้ได้ ฉันจะต้องลากตัวเจ้าสัวซ่งมาลงโทษให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

แต่การจะแก้แค้นมาเฟียที่ทรงอิทธิพลอย่างเจ้าสัวซ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันไม่มีทั้งอำนาจ เงินทอง หรือแม้แต่ความรู้เรื่องโลกใต้ดิน ฉันจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปเรียนรู้มันจากข้างใน ฉันเริ่มสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพยัคฆ์บูรพา จนได้รู้ว่าพวกเขากำลังมองหาคนที่จะมาเป็น “นกต่อ” ในองค์กรคู่แข่งที่ชื่อว่า “มังกรทมิฬ”

มังกรทมิฬเป็นองค์กรมาเฟียที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศ พวกเขาทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น ค้าอาวุธ ค้ายาเสพติด บ่อนการพนัน หรือแม้แต่ค้ามนุษย์ พวกเขามีศัตรูอยู่รอบด้าน และพยัคฆ์บูรพาก็เป็นหนึ่งในนั้น

ฉันตัดสินใจที่จะเสี่ยง ฉันติดต่อกับคนของพยัคฆ์บูรพา และเสนอตัวเป็นนกต่อ ฉันบอกพวกเขาว่าฉันมีความแค้นกับมังกรทมิฬ เพราะพวกเขาเคยฆ่าพี่ชายของฉัน (ซึ่งเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ) และฉันต้องการที่จะแก้แค้นให้พี่ชาย ฉันรู้ว่ามันเป็นแผนที่บ้าบิ่น แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น

เจ้าสัวซ่งสนใจข้อเสนอของฉัน เขาเรียกฉันไปพบ และทดสอบความสามารถของฉันหลายอย่าง เขาให้ฉันทำงานเล็กๆ น้อยๆ ให้เขา เพื่อดูว่าฉันมีความซื่อสัตย์และความสามารถมากแค่ไหน ฉันทำทุกอย่างอย่างสุดความสามารถ จนในที่สุด เขาก็ยอมรับฉันเข้าทำงานในพยัคฆ์บูรพา

ฉันใช้เวลาสองปีเต็มในการเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกมาเฟีย ฉันเรียนรู้การใช้อาวุธ การต่อสู้ การเจรจาต่อรอง และการอ่านคน ฉันกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น เด็ดเดี่ยวขึ้น และเย็นชาขึ้น ฉันไม่เหลือเค้าของรดาคนเดิมอีกต่อไป

ในที่สุด โอกาสของฉันก็มาถึง พยัคฆ์บูรพาตัดสินใจที่จะส่งฉันเข้าไปแทรกซึมในมังกรทมิฬ โดยใช้ชื่อใหม่ว่า “รดา มาเฟีย” ฉันต้องเข้าไปตีสนิทกับ “คิริน” หัวหน้าใหญ่ของมังกรทมิฬ เพื่อสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายของพวกเขา และส่งข้อมูลทั้งหมดกลับมาให้พยัคฆ์บูรพา

คิรินเป็นผู้ชายที่อันตราย เขาเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความโหดเหี้ยม อำมหิต และไร้ความปราณี เขาฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา และเขาไม่เคยไว้ใจใคร แต่ฉันก็ต้องทำให้เขาเชื่อใจฉันให้ได้ นั่นคือภารกิจของฉัน

ฉันเริ่มต้นด้วยการเข้าไปทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ในบาร์ลับแห่งหนึ่งที่เป็นแหล่งรวมตัวของคนในมังกรทมิฬ ฉันใช้เสน่ห์และความสามารถในการชงเครื่องดื่ม ทำให้ตัวเองเป็นที่รู้จักและเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน ฉันค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์กับคนใกล้ชิดของคิริน และค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในโลกของเขา

ในที่สุด ฉันก็ได้พบกับคิริน เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลา มีเสน่ห์ และน่าค้นหา เขามีดวงตาที่คมกริบเหมือนเหยี่ยว และรอยยิ้มที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ฉันรู้สึกเหมือนถูกสะกดเมื่อได้สบตากับเขา

คิรินสนใจในตัวฉัน เขาชวนฉันไปดินเนอร์ และเริ่มเข้ามาใกล้ชิดฉันมากขึ้น ฉันรู้ว่าฉันกำลังเล่นกับไฟ แต่ฉันก็หยุดตัวเองไม่ได้ ฉันเริ่มรู้สึกหวั่นไหวกับเขา ฉันเริ่มสับสนว่าอะไรคือเรื่องจริง และอะไรคือการแสดง

ฉันรู้ว่าคิรินไม่ใช่คนดี เขาเป็นมาเฟีย เขาฆ่าคน เขาทำธุรกิจผิดกฎหมาย แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน บางอย่างที่อ่อนโยน และเปราะบาง

คืนหนึ่ง หลังจากที่เราดื่มด้วยกันจนเมามาย คิรินก็พาฉันกลับมาที่คอนโดของเขา เขาจูบฉัน จูบที่เร่าร้อน รุนแรง และเต็มไปด้วยความปรารถนา ฉันตอบรับจูบของเขาอย่างเต็มใจ ฉันปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา ฉันลืมไปว่าฉันเป็นใคร และฉันมาที่นี่เพื่ออะไร

คืนนั้น ฉันนอนกับคิริน มันเป็นการนอนที่เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความผิดบาป ฉันรู้ว่าฉันกำลังทรยศต่อพยัคฆ์บูรพา ฉันกำลังทรยศต่อพ่อแม่ของฉัน แต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้

หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของฉันกับคิรินก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว เรากลายเป็นคนรักกัน ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดของเขา และใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างเปิดเผย ฉันได้รู้จักโลกของเขามากขึ้น โลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิด อันตราย และความรุนแรง

ฉันรู้ว่าฉันกำลังเดินเข้าไปในอันตราย แต่ฉันก็ไม่สามารถถอนตัวได้แล้ว ฉันรักคิริน ฉันรักเขาอย่างหมดหัวใจ และฉันไม่สามารถจินตนาการได้ว่าชีวิตของฉันจะไม่มีเขา

แต่แล้ว วันหนึ่ง ความจริงก็เปิดเผย พยัคฆ์บูรพารู้ว่าฉันกำลังมีความสัมพันธ์กับคิริน พวกเขาโกรธมาก พวกเขาบอกว่าฉันทรยศต่อพวกเขา และพวกเขาจะลงโทษฉันอย่างสาสม

เจ้าสัวซ่งสั่งให้คนของเขาลักพาตัวฉันมา เขาขังฉันไว้ในห้องมืด และทรมานฉันอย่างโหดเหี้ยม เขาต้องการให้ฉันบอกข้อมูลเกี่ยวกับมังกรทมิฬ แต่ฉันไม่ยอม ฉันไม่สามารถทรยศต่อคิรินได้

ในที่สุด คิรินก็รู้ว่าฉันถูกลักพาตัวไป เขาโกรธมาก เขาบุกเข้าไปในรังของพยัคฆ์บูรพา และช่วยฉันออกมา เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างทั้งสองฝ่าย มีคนตายมากมาย

และนั่นคือที่มาของเสียงปืนและกลิ่นคาวเลือดที่เราได้ยินและได้กลิ่นในตอนต้น คิรินกำลังปกป้องฉัน เขาต่อสู้กับคนของพยัคฆ์บูรพาอย่างสุดกำลัง แต่พวกเขามีจำนวนมากกว่า และพวกเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้ามาใกล้เรา คิรินผลักฉันลงกับพื้น และเอาตัวบังฉันไว้ กระสุนเจาะเข้าที่ไหล่ของเขา เขาส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“คิริน!” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ

“ไม่เป็นไร รดา ฉันไม่เป็นไร” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

แต่ฉันรู้ว่าเขาโกหก เขาเจ็บมาก และเขาอาจจะตายได้ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำยังไง ฉันสับสน ฉันกลัว และฉันรู้สึกผิด

ทันใดนั้น ฉันก็เห็นชายคนหนึ่งในชุดดำเล็งปืนมาที่เรา เขาเป็นคนของพยัคฆ์บูรพา และเขากำลังจะฆ่าคิริน

“ไม่!” ฉันร้องออกมา และพุ่งเข้าไปขวางหน้าคิริน

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่น ฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ฉันล้มลงกับพื้น ฉันมองเห็นคิรินด้วยสายตาที่พร่ามัว เขากำลังร้องไห้ เขากำลังเรียกชื่อฉัน

“รดา! รดา! อย่าเป็นอะไรไปนะ”

ฉันพยายามจะพูด แต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของฉัน ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันกำลังจะดับลง

แต่ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบไป ฉันก็ได้ยินเสียงใครบางคนพูดขึ้นมา

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยเธอเอง รดา…”

เสียงนั้น… เป็นเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเป็นเสียงที่ทุ้มนุ่ม และอบอุ่น มันเป็นเสียงที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย

และแล้วทุกอย่างก็ดับมืดไป…