Munti Kong Anghel

Hindi ko makalimutan ang gabing iyon, kahit anong pilit kong ibaon sa limot. Limang taon na ang nakalipas, pero parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang haplos niya, ang mga halik niya, ang mga pangako niya na napako.

Ako si Luz “Ana” Dela Cruz, isang single mom na nagsusumikap para sa anak kong si Joel. Nagtatrabaho ako bilang isang waitress sa isang maliit na cafe sa Makati. Simple lang ang buhay ko, umiikot lang kay Tino. Pero sa likod ng mga ngiti ko, may isang malaking sikreto na tinatago ko – ang tunay na pagkatao ng ama ni Tino.

"Ana, okay ka lang? Parang ang lalim ng iniisip mo ah," tanong ni Aling Ising, ang may-ari ng cafe at matalik kong kaibigan.

Ngumiti ako sa kanya. "Okay lang po ako, Aling Ising. May inaalala lang po."

"Alam mo, Ana, hindi ka naman kailangang magpanggap sa akin. Alam kong mahirap mag-isa, lalo na't may anak ka. Pero nandito lang ako para sa'yo."

Tumango ako at nagpasalamat sa kanya. Si Aling Ising ang tumayong ina ko simula nang mawala ang mga magulang ko sa isang aksidente noong bata pa ako. Siya ang nag-alaga sa akin at tumulong sa akin noong mga panahong kailangan ko ng masasandalan.

"Alam ko po, Aling Ising. Salamat po," sabi ko.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Isang text message mula sa hindi kilalang numero.

*"Magkita tayo sa Lumina Bar mamayang gabi. Kailangan nating mag-usap."*

Kumunot ang noo ko. Sino kaya ito? At bakit kailangan naming mag-usap? Hindi ko alam kung dapat ba akong pumunta. Pero may kung anong kuryosidad ang bumabagabag sa akin.

Pagkatapos ng trabaho, dumiretso ako sa bahay. Sinalubong ako ni Tino ng mahigpit na yakap.

"Mama!" sigaw niya.

"Hello, baby! Kumusta ang araw mo?"

"Okay lang po. Naglaro po ako sa park kasama si Kuya Ben."

Kinarga ko siya at hinalikan sa pisngi. Si Tino ang buhay ko. Siya ang dahilan kung bakit ako patuloy na lumalaban.

"Mama, pwede po ba akong mag-ice cream?"

"Sige, pero pagkatapos mong kumain ng dinner."

Habang nagluluto ako ng dinner, hindi ko maalis sa isip ko ang text message. Sino kaya ang nagpadala nito? At ano ang gusto niyang pag-usapan namin?

Kinabahan ako. Parang may masamang mangyayari.

Pagkatapos naming kumain ni Tino, pinatulog ko na siya. Hindi ako mapakali. Paulit-ulit kong binabasa ang text message.

Sa huli, nagpasya akong pumunta sa Lumina Bar. Kailangan kong malaman kung sino ang nagpadala ng text message at kung ano ang gusto niyang sabihin sa akin. Nagbihis ako at nagpaalam kay Aling Ising na babalik ako agad.

Pagdating ko sa Lumina Bar, madilim at maingay. Humanap ako ng bakanteng upuan sa isang sulok at umorder ng soft drink. Ilang minuto pa ang lumipas, pero walang dumating.

Siguro nagkamali lang ako, sabi ko sa sarili ko. Siguro prank lang ito.

Pero biglang may humawak sa balikat ko. Napalingon ako at nakita ko ang isang lalaking matagal ko nang hindi nakita. Ang lalaking ama ni Tino.

"Manuel?" bulong ko.

"Hi, Ana," sabi niya na may mapait na ngiti sa kanyang mga labi. "Long time no see."

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Bakit siya nandito? At bakit ngayon pa?

"Anong ginagawa mo dito?" tanong ko sa kanya.

"Kailangan nating mag-usap tungkol kay Joel," sabi niya. "Alam kong siya ang anak ko."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Paano niya nalaman? Sino ang nagsabi sa kanya? Ang daming tanong ang tumatakbo sa isip ko.

"Hindi ko alam ang sinasabi mo," sabi ko.

"Huwag ka nang magkaila, Ana. Alam ko ang lahat. At gusto kong makilala ang anak ko."

Bago pa ako makasagot, may biglang lumapit sa amin. Isang babaeng maganda at elegante. Nakakapit siya sa braso ni Manuel.

"Manuel, sino siya?" tanong ng babae.

Tumingin si Manuel sa akin at saka sa babae. "Sofia, si Ana. Ang… dating kaibigan ko."

Ngumiti si Sofia sa akin. "Nice to meet you, Ana. Ako si Sofia, ang fiancee ni Manuel."

Parang gumuho ang mundo ko. Fiancee? Ikakasal na siya? At sa harap ko pa talaga niya ipinakilala ang babaeng pakakasalan niya? Hindi ko na kaya.

Tumayo ako at tumakbo palabas ng bar. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Ang gusto ko lang ay makalayo sa kanila. Makalayo sa sakit na nararamdaman ko.

Pero bago pa ako makalayo, narinig ko ang sigaw ni Manuel.

"Ana! Mag-usap tayo!"

Hindi ako lumingon. Patuloy lang ako sa pagtakbo. Hindi ko alam kung anong mangyayari. Pero alam ko na ang buhay ko ay hindi na kailanman magiging katulad ng dati.