Iniwan sa Altar

Ang amoy ng sampaguita ay hindi kailanman magiging pareho. Sa araw na iyon, ang mismong araw na dapat ay pinakamaligaya sa buhay ko, ang matamis na bango nito ay naging amoy ng kamatayan at pagtataksil. Nakatayo ako ngayon sa harap ng altar, ang puting gown ko ay parang kabaong na naghihintay sa akin, ang ngiti ko’y pilit habang pinapanood kong naglalakad si Anton papalapit, hindi sa akin, kundi sa best friend kong si Clarissa.

Tatlong taon. Tatlong taon kong inalay ang puso ko kay Anton. Sinayang ko ang oras ko. Binigay ko ang lahat. Pero heto ako, naging tanga sa harap ng simbahan, habang pinapanood ang lalaking pinakamamahal ko na kinakasal sa iba. Ang sakit... para akong sinaksak ng paulit-ulit sa puso. Hindi lang si Anton ang nawala sa akin. Nawala rin ang best friend ko. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko ng lahat. Ang babaeng tinuring kong kapatid.

Naalala ko pa ang mga plano namin ni Anton. Ang pangarap naming bumuo ng pamilya sa Tagaytay. Ang mga gabing puno ng tawanan at pagmamahalan. Lahat ng iyon, biglang naglaho. Parang bula. Sa isang iglap, nawala ang lahat. Ang mas masakit pa, nang malaman kong matagal na silang magkasama ni Clarissa. Matagal na nila akong niloloko.

Napatingin ako sa kamay ko. Walang singsing. Walang Anton. Walang kinabukasan. Puro sakit. Puro galit. Puro paghihiganti. Sisiguraduhin kong magbabayad sila. Pareho sila. Sisiguraduhin kong mararamdaman nila ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Maghintay lang sila. Hindi pa ito ang katapusan. Ito pa lamang ang simula ng bangungot nila.

Umalis ako sa simbahan na hindi nagpaalam. Sumakay ako sa kotse ko at nagmaneho ng mabilis. Kailangan kong makalayo. Kailangan kong mag-isip. Kailangan kong magplano. Sa pagmamaneho ko, may nakita akong isang pamilyar na pigura sa di kalayuan. Isang lalaki. Nakatayo sa ilalim ng malakas na ulan. Si Aldo. Ang ex-boyfriend ni Clarissa. May hawak siyang payong, pero hindi niya ito ginagamit. Basang-basa siya. At nakatingin sa akin. Sa mga mata niya, nakita ko ang parehong sakit na nararamdaman ko. Ang sakit ng pagtataksil. Huminto ako sa harap niya. "Sakay," sabi ko. At ngumiti ako. Isang ngiting puno ng paghihiganti. "May naisip akong plano."