รักครั้งสุดท้ายที่สายไป

เสียงโทรศัพท์ดังแสบแก้วหูปลุกอรุณาจากภวังค์แห่งความฝันร้าย เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายยังคงตามหลอกหลอนไม่จางหายไปไหน ทั้งๆ ที่มันผ่านมานานนับสิบปีแล้วก็ตาม

อรุณาเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง กดรับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "ฮัลโหล"

"อรุณา นี่แกยังไม่ตื่นอีกเหรอ! วันนี้วันอะไรแกลืมไปแล้วหรือไง" ปลายสายคือเสียงของพัชรินทร์ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

อรุณาขมวดคิ้ว "วันอะไร? วันจันทร์ไง ทำไมเหรอ"

"บ้า! วันนี้วันครบรอบแต่งงานของแกกับคุณนรินทร์ไงเล่า! แกตั้งใจจะเบี้ยวอีกแล้วใช่ไหม"

ราวกับถูกฟ้าผ่า อรุณาชาวาบไปทั้งตัว วันครบรอบแต่งงาน...วันที่เธอไม่อยากจดจำมากที่สุดในชีวิต อรุณาถอนหายใจ "ฉันรู้แล้วน่า เดี๋ยวฉันออกไป"

อรุณาวางสาย พลางมองไปยังกรอบรูปบนโต๊ะข้างเตียง รูปถ่ายงานแต่งงานของเธอกับนรินทร์เมื่อสิบปีก่อน รอยยิ้มของทั้งคู่ในรูปดูสดใสและมีความสุข แต่มันเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น ภายใต้รอยยิ้มนั้นซ่อนไว้ด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง

อรุณาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังหน้าต่างห้องนอน มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานรับแสงอรุณ สวนแห่งนี้เป็นสิ่งที่เธอรักมากที่สุด มันเป็นสถานที่ที่เธอใช้หลีกหนีจากความวุ่นวายและความเจ็บปวดในชีวิต

อรุณาเป็นเจ้าของร้านดอกไม้เล็กๆ ชื่อ "ลีลาวดี" ร้านดอกไม้แห่งนี้เป็นเหมือนโลกอีกใบของเธอ เธอใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ร้านดอกไม้แห่งนี้ สร้างสรรค์ช่อดอกไม้สวยงามเพื่อส่งมอบความสุขให้กับผู้คน

แต่ชีวิตส่วนตัวของอรุณานั้นกลับไม่ได้สวยงามเหมือนดอกไม้ เธอแต่งงานกับนรินทร์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเมื่อสิบปีก่อน ทั้งคู่รักกันมากในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรักของทั้งคู่ก็เริ่มจืดจางลง นรินทร์มุ่งมั่นแต่จะทำงานเพื่อสร้างความร่ำรวย เขาละเลยอรุณาและไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย

อรุณาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาสถานภาพการแต่งงานของเธอไว้ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ นรินทร์นอกใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และไม่เคยสำนึกผิดเลย อรุณาตัดสินใจขอหย่า แต่นรินทร์ไม่ยอม เขาบอกว่าเขาไม่ต้องการหย่า เพราะการหย่าจะทำให้เสียชื่อเสียงของเขา

อรุณาจึงต้องทนอยู่กับนรินทร์ต่อไปอย่างไม่มีความสุข เธอใช้ชีวิตเหมือนคนตายทั้งเป็น จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้พบกับหมอชินวัตร หมอหนุ่มผู้ใจดีที่เข้ามาดูแลหัวใจของเธอ

ชินวัตรเป็นเพื่อนของพัชรินทร์ เขาเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ชินวัตรเป็นคนอบอุ่น ใจดี และเข้าใจอรุณา เขาคอยอยู่เคียงข้างอรุณาในวันที่เธออ่อนแอ และให้กำลังใจเธอเสมอ

อรุณาตกหลุมรักชินวัตร แต่เธอรู้ว่าความรักของเธอกับชินวัตรเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอยังคงเป็นภรรยาของนรินทร์ เธอไม่ต้องการทำร้ายชินวัตร และไม่อยากทำให้ใครต้องเดือดร้อน

อรุณาพยายามตัดใจจากชินวัตร แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรักเขามากขึ้นเท่านั้น อรุณาไม่รู้ว่าเธอควรทำอย่างไรต่อไป เธอสับสนและเจ็บปวด

อรุณาเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นลงในอ่างอาบน้ำ เธอนอนแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ ปล่อยให้น้ำอุ่นชะล้างความเหนื่อยล้าและความทุกข์ใจออกไปจากร่างกาย

หลังจากอาบน้ำเสร็จ อรุณาแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย เธอแต่งหน้าอ่อนๆ เพื่อปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้า

อรุณาเดินลงมาข้างล่าง พบว่าพัชรินทร์กำลังนั่งรอเธออยู่ที่ห้องรับแขก

"แกมาช้ามากนะอรุณา ฉันนึกว่าแกจะไม่ไปซะแล้ว" พัชรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ

"ฉันขอโทษ ฉันมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ" อรุณากล่าว

"ช่างเถอะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย" พัชรินทร์กล่าว

ทั้งสองคนเดินออกจากบ้าน ขึ้นรถยนต์คันหรูของพัชรินทร์ มุ่งหน้าไปยังโรงแรมหรูใจกลางเมือง

โรงแรมแห่งนี้เป็นสถานที่ที่นรินทร์จัดงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานของเขากับอรุณาเป็นประจำทุกปี อรุณาเกลียดสถานที่แห่งนี้มาก เพราะมันเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดและความผิดหวัง

เมื่อมาถึงโรงแรม อรุณาและพัชรินทร์เดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ภายในห้องจัดเลี้ยงตกแต่งอย่างหรูหรา มีแขกเหรื่อมากมายมาร่วมงาน ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราราคาแพง

อรุณามองหานรินทร์ แต่ไม่พบเขา เธอถามพนักงานเสิร์ฟว่านรินทร์อยู่ที่ไหน พนักงานเสิร์ฟบอกว่านรินทร์กำลังคุยธุรกิจอยู่กับแขกคนสำคัญในห้องวีไอพี

อรุณาถอนหายใจ เธอไม่แปลกใจเลยที่นรินทร์ให้ความสำคัญกับธุรกิจมากกว่าเธอ เธอเดินไปยังโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเธอและพัชรินทร์

ขณะที่อรุณากำลังนั่งลงบนเก้าอี้ เธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองเธออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ

อรุณาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับเขาที่นี่ ชายคนที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด ชายคนที่เธอรักสุดหัวใจ

ชินวัตรเดินตรงมายังอรุณาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเป็นห่วง

"อรุณา ผมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกับคุณ" ชินวัตรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อรุณาใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าชินวัตรต้องการจะคุยอะไรกับเธอ แต่เธอรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

"ชินวัตร ที่นี่ไม่สะดวกที่จะคุยกัน" อรุณากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ไม่เป็นไร ผมจะคุยกับคุณที่นี่แหละ" ชินวัตรกล่าว

"ชินวัตร อย่าทำแบบนี้เลย" อรุณากล่าว

"อรุณา ผมทนไม่ได้อีกแล้ว ผมต้องบอกความจริงกับคุณ" ชินวัตรกล่าว

ก่อนที่อรุณาจะได้ห้ามปราม ชินวัตรก็ดึงอรุณาเข้าไปกอดไว้แนบอก ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายในห้องจัดเลี้ยง

"อรุณา ผมรักคุณ ผมรักคุณมาตลอด" ชินวัตรกระซิบข้างหูอรุณา

อรุณาตกตะลึง เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป เธอถูกชินวัตรกอดไว้แน่น จนเธอไม่สามารถขยับตัวได้

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากด้านหลังของอรุณา

"ชินวัตร! แกกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้!" เสียงนั้นคือเสียงของพัชรินทร์

อรุณาและชินวัตรผละออกจากกัน มองไปยังพัชรินทร์ด้วยความตกใจ พัชรินทร์กำลังยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

"พัชรินทร์ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" อรุณากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"แกมันก็แค่ผู้หญิงสำส่อน!" พัชรินทร์กล่าว

"พัชรินทร์ อย่าพูดแบบนั้นนะ" ชินวัตรกล่าว

"ทำไมฉันจะพูดไม่ได้! แกมันก็แค่หมอใจง่าย!" พัชรินทร์กล่าว

"พัชรินทร์ พอได้แล้ว" อรุณากล่าว

"ไม่! ฉันไม่ยอม! ฉันจะบอกเรื่องนี้ให้คุณนรินทร์รู้!" พัชรินทร์กล่าว

อรุณาหน้าซีดเผือด เธอรู้ว่าถ้านรินทร์รู้เรื่องนี้ เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอไม่ต้องการให้เรื่องนี้บานปลายไปมากกว่านี้

แต่ก่อนที่อรุณาจะได้พูดอะไร นรินทร์ก็เดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง เขาเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมด เขาเดินตรงมายังอรุณาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

"อรุณา! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" นรินทร์ตะโกนเสียงดังลั่นห้อง

อรุณาตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว เธอไม่รู้ว่าจะตอบนรินทร์อย่างไร เธอทำได้เพียงยืนนิ่งๆ ไม่พูดอะไร

นรินทร์เดินตรงเข้ามาตบหน้าอรุณาอย่างแรง จนอรุณาล้มลงไปกองกับพื้น

"แกมันก็แค่ผู้หญิงแพศยา!" นรินทร์ตะโกน

ชินวัตรพุ่งเข้าไปต่อยหน้านรินทร์อย่างแรง จนนรินทร์ล้มลงไปกองกับพื้นเช่นกัน

ทั้งสองคนชกต่อยกันอย่างชุลมุน ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่กำลังตกตะลึง

อรุณาพยายามเข้าไปห้าม แต่ก็ถูกลูกหลงไปด้วย เธอถูกผลักล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

ขณะที่อรุณากำลังนอนอยู่บนพื้น เธอเห็นภาพนรินทร์และชินวัตรกำลังชกต่อยกันอย่างดุเดือด เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น

เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง ทุกคนต่างพากันกรีดร้องด้วยความตกใจ

อรุณาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น เธอเห็นภาพที่ทำให้เธอต้องตกตะลึง

พัชรินทร์กำลังถือปืนอยู่ในมือ ปืนกระบอกนั้นชี้ตรงมาที่เธอ

"อรุณา แกจะต้องตาย!" พัชรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ก่อนที่อรุณาจะได้ทันตั้งตัว พัชรินทร์ก็กระหน่ำยิงปืนใส่เธออย่างไม่ยั้ง

อรุณารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

เธอค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้ความมืดมิดเข้าปกคลุม

แต่แล้ว...ความตายก็ไม่ได้มาเยือนอรุณา เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังเขย่าตัวเธออย่างแรง

อรุณาลืมตาขึ้น มองไปยังชายที่กำลังเขย่าตัวเธอ

ชายคนนั้นคือชินวัตร

"อรุณา ตื่นสิอรุณา!" ชินวัตรตะโกน

อรุณาค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของเธอ

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" อรุณาถามด้วยน้ำเสียงสับสน

"คุณฝันร้ายน่ะอรุณา" ชินวัตรกล่าว

"ฝันร้าย?" อรุณาถาม

"ใช่ คุณฝันร้าย" ชินวัตรกล่าว

อรุณาลูบหน้าผากของตัวเอง เธอพบว่ามีเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก

"ฉันฝันว่าพิมพ์มายิงฉัน" อรุณากล่าว

"มันเป็นแค่ฝันร้ายน่าอรุณา" ชินวัตรกล่าว

"แต่ฉันรู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องจริง" อรุณากล่าว

ชินวัตรดึงอรุณาเข้าไปกอดไว้แนบอก

"ไม่เป็นไรนะอรุณา ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ชินวัตรกล่าว

อรุณาซบหน้าลงกับอกของชินวัตร เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา

"ขอบคุณนะชินวัตร" อรุณากล่าว

"ไม่เป็นไร ผมจะอยู่กับคุณเสมอ" ชินวัตรกล่าว

ทั้งสองคนกอดกันอยู่นาน จนกระทั่งอรุณาเริ่มรู้สึกง่วงนอน

"นอนเถอะนะอรุณา ผมจะอยู่ตรงนี้" ชินวัตรกล่าว

อรุณาพยักหน้า เธอหลับตาลง และเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

แต่ในครั้งนี้ เธอไม่ได้ฝันร้ายอีกต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น อรุณาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เธอรู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

เธอตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เธอจะไม่ยอมจมอยู่กับความทุกข์และความเจ็บปวดอีกต่อไป

เธอจะเริ่มต้นใหม่กับชินวัตร เธอจะสร้างครอบครัวที่มีความสุขกับเขา

อรุณาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังหน้าต่างห้องนอน มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานรับแสงอรุณ

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกถึงความหวังและความสดใสในชีวิต

แต่แล้ว...สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างในสวน

เธอเห็นร่างของใครบางคนนอนจมกองเลือดอยู่ในสวนดอกไม้

อรุณาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งลงไปดู ก็พบว่าร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่ในสวนคือพัชรินทร์

พัชรินทร์ถูกยิงเสียชีวิต

อรุณาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง พัชรินทร์ตายได้อย่างไร ใครเป็นคนฆ่าเธอ

ขณะที่อรุณากำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง

เธอหันกลับไปมอง ก็พบกับนรินทร์ที่กำลังยืนถือปืนอยู่ในมือ

ปืนกระบอกนั้นมีคราบเลือดติดอยู่

นรินทร์จ้องมองอรุณาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"อรุณา...ฉันทำผิดไปแล้ว" นรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แล้วนรินทร์ก็ยกปืนขึ้นจ่อที่ขมับของตัวเอง...