หัวใจติดจำนอง

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านก้องไปทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ส่องประกายวาววับต้องหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของหญิงสาวร่างบอบบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

“ไม่! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!” เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเผชิญหน้ากับชายผู้ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกสิ่งทุกอย่างให้แหลกละเอียด

“สิทธิ์? เธอคิดว่าเธอยังมีสิทธิ์อะไรเหลืออยู่อีกงั้นหรือ?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ “เธอจำไม่ได้หรือไง ว่าพ่อของเธอเป็นหนี้ฉันเท่าไหร่? หนี้ที่ไม่มีวันชดใช้หมดด้วยชีวิตของเขาเอง”

ร่างบางของเธอสั่นสะท้าน เธอรู้ดีถึงสถานะของตัวเอง เธอเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจอันโหดร้าย เธอเป็นเครื่องมือที่ใช้ชดใช้หนี้สินที่พ่อของเธอได้ก่อไว้ เธอคือ…ของขวัญที่เขาไม่เคยต้องการ

“แต่ฉันไม่เกี่ยว! ฉันไม่ได้เป็นคนก่อหนี้!” เธอพยายามอ้อนวอน ขอความเห็นใจจากเขา แม้จะรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์

“ไม่เกี่ยว?” เขาหัวเราะเยาะ “ตลกสิ้นดี เธอเป็นลูกสาวของเขา นั่นก็หมายความว่าเธอต้องรับผิดชอบทุกอย่าง เธอจะต้องแต่งงานกับฉัน และชดใช้หนี้ทั้งหมดด้วยชีวิตของเธอ”

หญิงสาวทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะต้องมาถึงจุดจบเช่นนี้ จุดจบที่เธอต้องตกเป็นของชายที่เย็นชาและโหดร้ายที่สุดในโลก

ณ คฤหาสน์หรูหราอันโอ่อ่า ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาสูง มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงที่สว่างไสวในยามค่ำคืน ที่นี่คืออาณาจักรของ ภูผา วรโชติเมธิน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ผู้ซึ่งเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั่วทั้งประเทศ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นที่หวาดกลัวของผู้คนมากมาย

ภูผาเป็นชายหนุ่มที่เพียบพร้อมไปด้วยทุกสิ่ง รูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาราวเทพบุตร รูปร่างสูงสง่า ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีเสน่ห์เย้ายวนใจ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเย็นชาและอำมหิต เขาประสบความสำเร็จอย่างสูงในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการการเงิน เขาเป็นผู้ชายที่ใครๆ ก็อยากเข้าใกล้ แต่ไม่มีใครกล้าท้าทาย

แต่เบื้องหลังความสำเร็จและความร่ำรวยนั้น ภูผากลับมีบาดแผลในใจที่ยากจะเยียวยา เขาเติบโตมาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความรุนแรง พ่อของเขาเป็นนักธุรกิจที่ฉ้อโกงและเห็นแก่ตัว ส่วนแม่ของเขาก็เป็นผู้หญิงที่อ่อนแอและยอมจำนนต่อโชคชะตา ภูผาจึงกลายเป็นเด็กที่ขาดความรักและความอบอุ่น เขาจึงสร้างเกราะกำบังขึ้นมาปกป้องตัวเอง เกราะที่แข็งแกร่งและเย็นชา จนไม่มีใครสามารถเข้าถึงหัวใจของเขาได้

เมื่อภูผาอายุได้ 25 ปี พ่อของเขาก็เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงหนี้สินจำนวนมหาศาล ภูผาจึงต้องแบกรับภาระทั้งหมดไว้บนบ่า เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกอบกู้ธุรกิจของครอบครัว และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ แต่การเดินทางครั้งนั้นได้เปลี่ยนแปลงเขาไปตลอดกาล เขาได้เรียนรู้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่เขาเคยคิด และความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจก็เป็นเพียงแค่สิ่งไร้สาระ

“คุณภูคะ คุณหนูมาถึงแล้วค่ะ” เสียงของ ป้าแจ่ม แม่บ้านเก่าแก่ของคฤหาสน์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของภูผา

ภูผาเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ อลิสา ลูกสาวของ อนันต์ อดีตหุ้นส่วนทางธุรกิจของเขา ผู้ซึ่งเป็นต้นเหตุของหนี้สินทั้งหมด อลิสาเป็นหญิงสาวที่สวยงามและอ่อนหวาน เธอมีดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย และรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะซ่อนความเจ็บปวดไว้มากมาย

“พาเธอไปที่ห้องของฉัน” ภูผาสั่งเสียงเย็น

“ค่ะ คุณภู” ป้าแจ่มตอบรับด้วยความเคารพ

อลิสาเดินตามป้าแจ่มไปอย่างเงียบๆ เธอรู้ดีว่าอะไรกำลังรอเธออยู่ เธอจะต้องแต่งงานกับภูผา และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ในฐานะภรรยาของเขา แม้ว่าเธอจะไม่ได้รักเขาเลยก็ตาม

เมื่อมาถึงห้องของภูผา อลิสาก็ต้องตกตะลึงกับความโอ่อ่าและหรูหราของห้อง ห้องนี้ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และประดับประดาด้วยของสะสมหายาก ผนังห้องเป็นกระจกใส มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงที่สว่างไสวในยามค่ำคืน

“ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอ” ภูผาพูดขึ้น ทำลายความเงียบ

“…” อลิสาเงียบ ไม่ตอบอะไร

“เธอไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ทำอะไรเธอ ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอก” ภูผาพูดต่อ

“คุณต้องการอะไร?” อลิสาถามเสียงสั่น

“ฉันต้องการให้เธอเป็นภรรยาของฉัน เป็นแม่ของลูกฉัน และเป็นทายาทของตระกูลวรโชติเมธิน” ภูผาตอบ

“แต่ฉันไม่ได้รักคุณ” อลิสาพูด

“ความรักไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเธอต้องทำตามหน้าที่ของเธอ” ภูผาพูด

“แล้วถ้าฉันไม่ทำ?” อลิสาถาม

“ถ้าเธอไม่ทำ…” ภูผาเดินเข้าไปใกล้เธอ “เธอจะต้องเสียใจ”

อลิสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าภูผาหมายถึงอะไร เขาเป็นผู้ชายที่สามารถทำทุกอย่างได้เพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของคนอื่นก็ตาม

“ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ” อลิสาพูดอย่างจำนน

“ดีมาก” ภูผายิ้มอย่างพอใจ “คืนนี้ เธอจะต้องนอนบนเตียงของฉัน”

อลิสาก้มหน้าลง น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล เธอได้ตกอยู่ในพันธนาการของภูผาแล้ว พันธนาการที่เธอไม่มีวันหนีพ้น

หลายสัปดาห์ผ่านไป อลิสาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตในคฤหาสน์ของภูผา เธอเรียนรู้ที่จะทำตามคำสั่งของเขา และพยายามที่จะไม่ขัดใจเขา แต่ถึงกระนั้น ภูผาก็ยังคงเย็นชาและห่างเหินกับเธอ เขาไม่เคยแสดงความรักหรือความอ่อนโยนให้เธอเห็นเลยแม้แต่น้อย

อลิสารู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว เธอไม่มีใครให้ระบายความรู้สึก ไม่มีใครให้พูดคุย เธอจึงได้แต่เก็บความทุกข์ไว้ในใจ และหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้

วันหนึ่ง อลิสาได้พบกับ ชานนท์ หนุ่มหล่อที่เป็นสถาปนิกที่ภูผาจ้างมาออกแบบบ้านหลังใหม่ ชานนท์เป็นผู้ชายที่อบอุ่นและเป็นกันเอง เขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจและผ่อนคลาย เธอจึงเริ่มเปิดใจให้กับเขา และเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้เขาฟัง

ชานนท์รู้สึกเห็นใจอลิสา และพยายามที่จะช่วยเหลือเธอ เขาบอกว่าเขาจะหาทางช่วยเธอให้หลุดพ้นจากภูผา แต่เธอต้องให้ความร่วมมือกับเขา

อลิสารู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะเชื่อใจชานนท์ และร่วมมือกับเขาในการวางแผนที่จะหนีจากภูผา

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ภูผาจับได้ว่าอลิสากำลังวางแผนที่จะหนี เขาโกรธมาก และตัดสินใจที่จะลงโทษเธออย่างหนัก

“เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นเหรอ?” ภูผาถามเสียงเย็น

“…” อลิสาเงียบ ไม่ตอบอะไร

“ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการทรยศฉันมันมีราคาแพงแค่ไหน” ภูผาพูด

ภูผาจับตัวอลิสาไปขังไว้ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ ห้องนั้นมืดมิดและเย็นเยียบ อลิสาถูกล่ามโซ่ไว้กับผนัง เธอไม่ได้รับอาหารและน้ำเป็นเวลาหลายวัน

อลิสารู้สึกสิ้นหวัง เธอคิดว่าเธอจะต้องตายในห้องใต้ดินแห่งนี้ แต่แล้ว ในคืนหนึ่ง ชานนท์ก็แอบเข้ามาช่วยเธอ เขาปลดโซ่ที่ล่ามเธอไว้ และพาเธอหนีออกจากคฤหาสน์

“ไปกับผม อลิสา ผมจะพาคุณไปจากที่นี่” ชานนท์กระซิบ

อลิสาพยักหน้า เธอรีบวิ่งตามชานนท์ไป แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากคฤหาสน์ ภูผาก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางพวกเขาไว้

“คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ?” ภูผาคำราม ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ

ชานนท์ผลักอลิสาไปข้างหลัง และเผชิญหน้ากับภูผา

“ปล่อยเธอไปเถอะ ภูผา เธอไม่ได้รักนาย” ชานนท์พูด

“รักหรือไม่รัก มันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเธอเป็นของฉัน” ภูผาพูด

ภูผาชักปืนออกมาจากเอว และเล็งไปที่ชานนท์

“อย่า!” อลิสาร้องเสียงหลง

ปัง! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของชานนท์ทรุดลงกับพื้น อลิสากรีดร้องด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของชานนท์

“ชานนท์! ชานนท์!” อลิสาร้องเรียกชื่อของชานนท์ด้วยความเจ็บปวด

“อลิสา…ผมรักคุณ” ชานนท์พูดด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะสิ้นใจไป

อลิสาร้องไห้โฮ เธอสูญเสียคนที่เธอรักไปอีกคนหนึ่ง ภูผาเดินเข้ามาใกล้อลิสา เขาจับตัวเธอไว้แน่น

“ทีนี้ก็เหลือแค่เราสองคนแล้ว” ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก

อลิสากลัวจนตัวสั่น เธอรู้ดีว่าภูผาจะทำอะไรกับเธอต่อไป เธอจะต้องตกนรกทั้งเป็น เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต

แต่แล้ว ในขณะที่ภูผากำลังจะพาตัวอลิสาไป เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้น

ภูผาชะงัก เขาหันไปมองทางต้นเสียง เขาเห็นรถตำรวจหลายคันกำลังแล่นเข้ามาในคฤหาสน์

“บ้าเอ๊ย!” ภูผาสบถ เขาปล่อยตัวอลิสา และรีบวิ่งหนีไป

อลิสาทรุดลงกับพื้น เธอหมดแรง เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เธอไม่รู้ว่าเธอจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของภูผาได้หรือไม่

ตำรวจเข้ามาควบคุมสถานการณ์ และนำตัวอลิสาไปสอบสวน

หลังจากที่อลิสาให้ปากคำกับตำรวจเสร็จสิ้น เธอก็ได้รับการปล่อยตัว เธอไม่มีที่ไป เธอจึงตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านของเธอ

เมื่ออลิสามาถึงบ้านของเธอ เธอก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น บ้านของเธอถูกไฟไหม้จนวอดวาย เธอไม่เหลืออะไรเลย

อลิสารู้สึกสิ้นหวัง เธอไม่เหลือใคร ไม่มีอะไร เธอตัดสินใจที่จะกระโดดน้ำตาย

เธอเดินไปที่สะพาน และปีนขึ้นไปบนราวสะพาน เธอหลับตาลง และเตรียมที่จะกระโดดลงไปในแม่น้ำ

แต่แล้ว ในขณะนั้นเอง ก็มีใครบางคนเข้ามาคว้าตัวเธอไว้

“อย่าทำ!” เสียงหนึ่งดังขึ้น

อลิสาลืมตาขึ้น เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ชายคนนั้นคือใคร? เขาจะช่วยเธอได้หรือไม่? หรือเขาจะเป็นเหมือนภูผา ที่จะนำพาความทุกข์มาสู่ชีวิตของเธออีกครั้ง?

ใครกันที่มาช่วยอลิสาไว้ได้? และเขาคนนั้นมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องราวทั้งหมด? ติดตามต่อได้ในตอนต่อไป…