Kasal Dahil sa Utang

HINDI ko alam kung paano ako napunta sa sitwasyon na 'to. Isang linggo na lang ikakasal na ako sa lalaking hindi ko mahal, para lang mailigtas ang pamilya ko sa pagkakalubog sa utang.

Ako si Stella “Joanna” dela Cruz, 25 years old, at dating nagtatrabaho bilang isang junior architect sa isang maliit na kompanya sa Makati. Dating, dahil nag-resign ako para paghandaan ang pinaka-ayaw kong mangyari sa buhay ko—ang magpakasal sa isang estranghero.

“Joanna, anak, sigurado ka na ba dito?” tanong ng Mama ko habang inaayos ang kwelyo ng bestida ko. Nakatingin lang ako sa salamin, pilit na ngumingiti. Pero sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw at umiyak.

“Mama, wala na po tayong ibang choice, di ba?” sagot ko, pilit na pinapatatag ang boses ko. Ang kompanya ng Papa ko ay nalugi, at ang nag-iisang paraan para makabangon kami ay ang kasunduan na ito. Si Mr. Bernardo “Raffy” Madrigal, ang nag-iisang anak ng isa sa pinakamayayamang pamilya sa Pilipinas, ay nangangailangan ng asawa para makuha ang kanyang mana. At kapalit ng pagpapakasal ko sa kanya, babayaran niya ang lahat ng utang namin at ibibigay sa amin ang financial security na matagal na naming pinapangarap.

“Alam ko, anak. Ginagawa lang namin ito para sa inyong kinabukasan,” sabi ni Mama, lumuluhang niyakap ako. Niyakap ko rin siya pabalik, pinipigilan ang sarili kong humagulgol. Kinabukasan? Paano naman ang kinabukasan ko? Hindi ba ako pwedeng magdesisyon para sa sarili ko?

Dumating ang araw ng kasal. Ang simbahan ng San Sebastian ay punong-puno ng mga bisita. Mga kaibigan, mga kamag-anak, mga business partners ng pamilya Madrigal. Lahat sila ay nagdiriwang, habang ako ay nagdurusa.

Naglakad ako sa aisle, suot ang isang mamahaling gown na pinasadya ni Mama. Nakita ko si Raffy sa altar, nakasuot ng isang itim na tuxedo. Nakatingin siya sa akin, walang emosyon sa kanyang mukha. Para bang isa lang itong business transaction para sa kanya. Ganun din ba para sa akin?

Nang makarating ako sa altar, inabot ni Raffy ang kamay ko. Malamig at walang buhay ang kanyang palad. Hinawakan ko ito, pilit na nagpapakatatag. Haharapin ko ito. Para sa pamilya ko.

Binasa ng pari ang mga panalangin, at isa-isa naming binigkas ang mga vows. Nang dumating na sa puntong kailangan naming magpalitan ng singsing, halos hindi ko na kaya. Ito na ba talaga ang katapusan ng kalayaan ko?

“I, Bernardo Madrigal, take you, Stella dela Cruz, to be my lawfully wedded wife…” sabi ni Raffy, habang isinusuot sa akin ang singsing. Pagkatapos, ako naman ang nagsalita.

“I, Stella dela Cruz, take you, Bernardo Madrigal, to be my lawfully wedded husband…” halos pabulong kong sabi.

“You may now kiss the bride,” sabi ng pari. Tumingin sa akin si Raffy, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang bahid ng emosyon sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung ano iyon, pero natakot ako. Lumapit siya sa akin, at dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang labi sa akin. Pumikit ako.

Pero hindi niya ako hinalikan. Sa halip, bumulong siya sa akin, “Welcome to hell, Mrs. Madrigal.”