Inocente

Ang flash ng camera ko ang pumutol sa katahimikan ng madaling araw. Amoy kape at bagong luto na pandesal ang bumalot sa ilong ko habang kinukunan ko ng litrato ang mga nagmamadaling trabahador sa BGC. Manila, 5:30 AM. Another day, another hustle.

Ako si Marga, pero mas kilala ako bilang Angel. Freelance photographer. Mahilig maghanap ng ganda sa pangkaraniwan. Sa madaling salita, trying hard maging artistahin ang buhay. Pero seryoso, passion ko talaga ‘to.

Nang biglang nag-ring ang phone ko. Unknown number. Usually hindi ako sumasagot sa mga ganito, pero may kutob ako na importante.

"Hello?" sagot ko, habang patuloy pa rin sa pagkuha ng litrato.

"Angel?" Isang malalim na boses ang sumagot sa kabilang linya. Pamilyar, pero hindi ko maalala kung saan ko narinig.

"Sino ‘to?" tanong ko, medyo iritado na.

"Si Jericho ‘to."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Jericho. Ang lalaking pilit kong kinakalimutan sa loob ng limang taon. Ang lalaking sumira sa puso ko. Ang lalaking… hindi, hindi pwede.

"Jericho? Anong kailangan mo?" pilit kong pinakalma ang boses ko.

"Kailangan kitang makausap. May importante akong sasabihin sa’yo," sagot niya, seryoso ang tono.

"Wala tayong dapat pag-usapan. Tapos na tayo, Jericho. Matagal na," sabi ko, habang kinukuyom ang kamay ko.

"Hindi pa, Angel. Hindi pa tapos. Kailangan mong malaman ‘to. Tungkol sa anak natin."

Nabitawan ko ang phone ko. Anak? Anong anak? Hindi pwede. Hindi ako nagkaanak. Lalo na kay Jericho. Binalikan ko ang phone ko na nakahandusay sa lupa. Pinulot ko ito agad at nagmadaling ilagay sa tenga ko.

"Anong sinabi mo?" halos pabulong kong tanong.

"May anak tayo, Angel. At gusto kong makilala mo siya."

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko. Limang taon. Limang taon akong nagpakalayo-layo, sinubukang kalimutan siya, kalimutan ang sakit. Tapos bigla na lang siya susulpot at sasabihing may anak kami?

"Hindi ‘yan totoo. Sinungaling ka, Jericho," sabi ko, umiiyak na.

"Totoo ‘to, Angel. Pupuntahan kita. Magkita tayo sa park sa BGC mamayang hapon. May kasama akong ipakikilala sa’yo."

Bago pa ako makasagot, binabaan na niya ako ng telepono. Nanginig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Anak? Paano nangyari ‘to? Bakit ngayon lang niya sinabi sa akin?

Buong araw akong lutang. Hindi ako nakapagtrabaho nang maayos. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang sinabi ni Jericho. Anak. Anak namin. Hindi ko maintindihan. Hindi ko matanggap.

Alas-kwatro ng hapon, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Pumunta ako sa park sa BGC. Kinakabahan ako, pero gusto kong malaman ang totoo. Pagdating ko, nakita ko si Jericho. Nakatayo sa ilalim ng isang puno, may kasamang batang lalaki. Mga limang taong gulang siguro.

Lumapit ako sa kanila. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

"Angel," bati ni Jericho. "Gusto kong ipakilala sa’yo si…"

Hindi pa niya natatapos ang sasabihin niya, biglang tumakbo palapit sa akin ang bata. Ngumiti siya sa akin, isang matamis na ngiti na nagpatigil sa mundo ko.

"Mommy!" sigaw niya, sabay yakap sa binti ko.