Sa Bawat Pagkagat ng Dilim: Unang Yugto

Ang amoy ng baril, alak, at panghihinayang ay matagal nang nakakabit sa aking balat. Labing-walong taon akong lumaki sa anino ng mga De Silva, at ngayong gabi, opisyal na akong magiging isa sa kanila.

Nakaupo ako sa sulok ng madilim na silid, ang ilaw na nanggagaling lamang sa nagbabagang sigarilyo ni Tito Ricardo. Ang kanyang mukha, isang mapa ng karahasan at pagtitiyaga, ay hindi nababakas ng anumang emosyon. "Handa ka na ba, Thea?" tanong niya, ang kanyang boses ay garalgal na parang lumang plaka.

Tumango ako, kahit na ang aking puso ay sumisikdo sa kaba. Thea Evangeline, ang aking buong pangalan, ay tila isang banyagang parirala sa loob ng silid na ito, kung saan ang katapatan ay sinusukat sa pamamagitan ng dugo at bala. Ang De Silva, isang pangalan na kinatatakutan sa buong Maynila, ay hindi lamang isang pamilya; ito ay isang imperyo na itinayo sa kasalanan.

Lumaki ako na alam kong hindi ako ordinaryong babae. Ang aking ina, si Elena, ay ang nag-iisang kapatid ni Ricardo, at bagama't sinubukan niyang ilayo ako sa kanilang mundo, ang tadhana ay may ibang plano. Namatay si Mama nang ako'y sampung taong gulang pa lamang, at walang pagpipilian si Tito Ricardo kundi ang ampunin ako. Sa simula'y sinubukan niyang itago ang tunay nilang negosyo, ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unti kong nakita ang katotohanan.

Ang mansyon ng De Silva sa Forbes Park ay hindi lamang isang bahay; ito ay isang kuta. May mga armadong guwardiya sa bawat sulok, mga CCTV camera na nagbabantay sa bawat galaw, at isang katahimikan na halos nakabibingi. Sa loob ng mga pader na iyon, natutunan ko ang mga pangalan ng mga kakumpitensya, ang mga lokasyon ng mga ilegal na operasyon, at ang mga lihim na dapat ingatan sa lahat ng pagkakataon.

"Ang seremonya ay magsisimula sa isang oras," sabi ni Tito Ricardo, na pinutol ang aking pagbabalik-tanaw. "Tandaan mo, Thea, ang pagiging De Silva ay hindi lamang isang pangalan. Ito ay isang responsibilidad. Isang sumpa."

Tumayo siya at lumapit sa isang kahon na nakapatong sa isang mesa. Binuksan niya ito at inilabas ang isang baril. Isang Beretta 92FS. Ginamit ko na ito sa shooting range, pero ngayon, iba ang pakiramdam. Mas mabigat. Mas makahulugan.

"Ito ang magiging sandata mo," sabi niya, iniabot sa akin ang baril. "Alagaan mo ito. Dahil balang araw, maaaring ito ang magliligtas ng buhay mo."

Kinuha ko ang baril, ang malamig na bakal nito ay dumampi sa aking palad. Tinitigan ko si Tito Ricardo, naghahanap ng kahit anong bakas ng pag-aalala sa kanyang mukha. Ngunit wala. Tanging determinasyon. Tanging pag-asa na hindi ko siya bibiguin.

Lumabas ako sa silid, iniwan si Tito Ricardo sa kanyang pagmumuni-muni. Naglakad ako sa mahabang pasilyo, ang aking mga takong ay tumutunog sa marmol na sahig. Sa dulo ng pasilyo, nakita ko si Olive, ang aking pinsan, na naghihintay sa akin.

Si Olive ay ang kabaligtaran ko. Siya ay maganda, mapang-akit, at alam niya kung paano manipulahin ang mga tao. Siya rin ang susunod na tagapagmana ng imperyo ng De Silva, kahit na ako ay mas matanda sa kanya ng dalawang taon. Iyon ay dahil sa mundo nila, ang mga lalaki ang laging may mas malaking boses.

"Nervous?" tanong niya, may ngiti sa kanyang mga labi. Ngunit alam ko na hindi iyon isang tunay na ngiti. Ito ay isang maskara. Isang paraan upang itago ang kanyang tunay na nararamdaman.

"Hindi naman," sagot ko, sinusubukang maging kalmado. Ngunit alam ko na nakita niya ang takot sa aking mga mata.

"Huwag kang mag-alala," sabi niya, lumapit sa akin. "Ako ang bahala sa iyo."

Ngunit hindi ako naniniwala sa kanya. Alam ko na si Olive ay may sariling mga plano. At alam ko na ang mga planong iyon ay hindi kasama ako.

Nang magsimula ang seremonya, nakatayo ako sa harap ng altar, nakasuot ng itim na damit. Sa harap ko, nakatayo si Don Alessandro, ang pinuno ng lahat ng pamilya ng mafia sa Maynila. Ang kanyang mga mata ay matalim, tumagos sa aking kaluluwa.

"Thea Evangeline," sabi niya, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa buong silid. "Handa ka na bang maging bahagi ng aming pamilya? Handa ka na bang isuko ang iyong buhay para sa amin?"

Tumango ako, kahit na ang aking lalamunan ay tuyo. Alam ko na walang atrasan. Kung tumanggi ako, mamamatay ako. At kung sumang-ayon ako, ang aking buhay ay hindi na magiging akin.

"Kung gayon," sabi ni Don Alessandro, "patunayan mo ang iyong katapatan."

May inabot siyang kutsilyo kay Tito Ricardo. Kinuha ni Tito Ricardo ang kutsilyo at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking kamay at hiniwa ang aking palad. Ang sakit ay matindi, ngunit hindi ako umimik.

Pagkatapos, kinuha ni Tito Ricardo ang kutsilyo at hiniwa ang kanyang sariling palad. Pinagdikit niya ang aming mga kamay, ang aming dugo ay naghalo.

"Ngayon," sabi ni Don Alessandro, "ikaw ay isa na sa amin."

Sa sandaling iyon, naramdaman kong nagbago ang lahat. Ang aking buhay ay hindi na magiging katulad ng dati. Ako na si Thea Evangeline De Silva, miyembro ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya ng mafia sa Pilipinas.

Nang matapos ang seremonya, bumalik ako sa aking silid. Hindi ako makatulog. Ang imahe ng aking duguan na palad ay patuloy na bumabalik sa aking isipan. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa hinaharap. Ngunit alam ko na hindi ito magiging madali.

Kinabukasan, pinatawag ako ni Tito Ricardo sa kanyang opisina. Pagpasok ko, nakita ko si Olive na nakaupo na doon.

"Mayroon kaming misyon para sa iyo," sabi ni Tito Ricardo, hindi man lang ako tinapunan ng tingin. "Kailangan mong patayin si Congressman Rodrigo Valencia."

Napatigil ako. Si Congressman Valencia ay isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Ang pagpatay sa kanya ay isang suicide mission.

"Bakit ako?" tanong ko.

"Dahil ikaw ang pinakabagong miyembro ng pamilya," sagot ni Tito Ricardo. "Ito ang iyong unang pagsubok."

Tumingin ako kay Olive. May ngiti sa kanyang mga labi. Alam ko na siya ang nagplano nito. Gusto niya akong mamatay.

"May isa pang bagay," sabi ni Tito Ricardo. "Hindi mo pwedeng sabihin kahit kanino ang tungkol dito. Kahit kay Olive."

Nagtaka ako. Bakit hindi ko pwedeng sabihin kay Olive? Ano ang nangyayari?

"Bakit hindi?" tanong ko.

Tumayo si Tito Ricardo at lumapit sa akin. Tinitigan niya ako sa mga mata.

"Dahil si Olive ang may gusto kay Congressman Valencia patay," sabi niya. "Pero hindi niya alam na... siya ang anak nito."