Paglimot sa Nakaraan

Parang may bombang sumabog sa dibdib ko nang makita ko siyang papalapit. Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing lalapit siya, nawawala ako sa sarili ko. It's crazy, right? Lalo na dahil alam kong bawal. Sobrang bawal.

Ako nga pala si Rochelle, 23 years old, and I work as a pastry chef sa isang small cafe sa Makati. It’s not exactly my dream job – mas gusto ko sanang mag-travel at mag-explore ng iba’t ibang flavors sa buong mundo – pero okay na rin. It pays the bills, and at least I get to bake all day. Ang specialty ko? Mango float cake. It's a hit!

Ang cafe na pinagtatrabahuhan ko, ang “Cafe de Amor,” ay pagmamay-ari ng pamilya ni Gabriel. Yes, Gabriel. The same Gabriel na nagpapasabog ng dibdib ko. He’s my boss, and he's… he's going to marry my best friend, Teresa, next month.

Nagkakilala kami ni Gabriel two years ago, when I first applied for the job. Sobrang bait niya sa akin from the start. He saw something in my baking that no one else did. Tinuruan niya ako, minomotivate, and slowly… nahulog ako. Deeply. Alam ko, mali. Alam ko dapat layuan ko siya. But my heart had other plans.

Teresa is amazing. She’s beautiful, smart, and she deserves all the happiness in the world. And she loves Gabriel so much. I see it in her eyes every time she looks at him. And he… mukhang mahal din siya ni Gabriel. They look perfect together. Kaya nga lalong sumasakit eh.

Kanina, nakita ko silang nag-uusap sa garden ng cafe. Nagtatawanan. Nagliligawan pa rin, kahit ilang taon na silang magkasama. My chest felt tight. I wanted to run away, but I couldn’t. I was frozen. Then, Gabriel looked up and saw me. He smiled. A genuine, warm smile. Hindi ko alam kung para sa akin ba talaga 'yun, pero… pakiramdam ko, ako lang ang nakita niya.

Later that night, pagkatapos naming magsarado ng cafe, nagulat ako nang makita ko si Gabriel sa labas, naghihintay. “Rochelle,” he said, his voice low and husky. “Pwede ba tayong mag-usap?” Tumango ako, kahit nanginginig ang tuhod ko. Dinala niya ako sa isang tahimik na park malapit sa cafe. Umupo kami sa isang bench, malapit sa fountain.

Tumingin siya sa akin, his eyes filled with… hindi ko maintindihan. “Rochelle,” ulit niya, “may gusto akong sabihin sa’yo na matagal ko nang tinatago.” Huminga siya nang malalim. “I…”

Biglang tumunog ang cellphone ko. It was Teresa. Nagpaalam si Gabriel na sagutin ko. "Hello?" sagot ko. "Rochelle, please come home immediately," sabi ni Teresa, umiiyak. "It's Gabriel... he's gone!"