Düğünde Başlayan Günah

Düğün salonunun ışıltısı gözlerimi kamaştırırken, içimde büyüyen karanlık beni yutmaya hazırdı sanki. Herkes mutlu, herkes heyecanlı… Ama ben, gelinliği içinde bir yabancıydım sadece. Kocam olacak adam, Turan, en yakın arkadaşımın abisiydi. Ve ben, ona değil, başkasına aşıktım.

İzmir'in kalabalık sokaklarından, Ege'nin kıyısındaki bu şirin kasabaya, ailesinin yanına taşınmamla hayatım tamamen değişmişti. Turan'in ailesi, köklü ve saygın bir aileydi. Annem ve babam, onların bu teklifine nasıl da sevinmişlerdi. "Kızımız güvende olacak," demişlerdi. Keşke içimdeki fırtınayı görebilselerdi.

Turan iyi bir adamdı, yakışıklıydı, başarılı bir iş adamıydı. Ama kalbim ona ait değildi. Kalbim, Turan'in gölgesi gibi her zaman yanında olan, gizemli ve çekici kuzeni Rüzgar'a aitti. Rüzgar, asi ruhu ve derin bakışlarıyla beni ilk gördüğüm andan itibaren büyülemişti.

Gizli buluşmalarımız, kaçamak bakışlarımız, fısıltıyla paylaştığımız sırlar… Her an, bir felakete doğru sürükleniyorduk. Aşkımız, yasak bir meyve gibiydi; ne kadar tatlıysa, o kadar zehirliydi.

Düğün töreni boyunca Rüzgar'ın gözlerini üzerimde hissettim. Acı, pişmanlık ve arzu dolu bakışları, içimde yangınlar çıkarıyordu. Turan'in koluna girmiş, hayatımın en büyük yalanını yaşıyordum. "Evet," dedim titrek bir sesle. "Evet." O an, Rüzgar'ın yüzündeki ifadeyi görmemeliydim.

Gece ilerledikçe, alkolün etkisiyle cesaretim arttı. Turan'in yanından ayrılarak, bahçeye çıktım. Ay ışığı altında, yasemin kokuları arasında bir an yalnız kalmak istedim. İşte o an, arkamdan gelen tanıdık bir ses, kalbimin ritmini değiştirdi. "Neden?" dedi Rüzgar, sesi kırık ve öfkeliydi. "Neden bunu yaptın?"

Döndüm ve ona baktım. Gözlerindeki acı, benim içimde binlerce bıçak saplanmasına neden oldu. Cevap veremedim. Sadece ağladım. Rüzgar yavaşça bana yaklaştı, elini uzattı ve yanağıma dokundu. "Hala beni seviyor musun?" diye fısıldadı. O an, Turan'in sesi duyuldu. "Yasemin? Kiminle konuşuyorsun sen?"