Hustisya ng Puso

Ang huling bagay na nakita ko bago bumagsak ang mundo ko ay ang mapanuksong ngiti ni Gil habang nakaluhod sa harap ni Pauline, singsing sa kamay. Limang taon. Limang taon ng pagmamahal, pangarap, at pagpaplano. Tapos, isang iglap lang, parang bula na naglaho.

Ako si Nena. Nena Silva. O, dapat siguro, Nena de Silva na sana. Ngayon, isa na lang akong anino ng dating ako, nagtatago sa likod ng mga pekeng ngiti at matatamis na salita. Sabi nila, panahon ang gamot sa lahat. Pero para sa akin, ang tanging gamot ay ang makita silang magdusa. Pareho.

Nandito ako ngayon sa penthouse suite ng Silva Group, tinatanaw ang kumikinang na skyline ng Makati. Ang company na itinayo ng lolo ko, ipinaglaban ng ama ko, at ngayon, hawak ko. Ipinangako ko sa sarili ko na gagamitin ko ang lahat ng ito – ang yaman, ang impluwensya, ang kapangyarihan – para durugin sila. Hindi ako titigil hangga't hindi ko sila nakikitang parehong lumuluhod sa harap ko, nagmamakaawa.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Manang Ising, ang matagal na naming kasambahay at itinuring ko nang pangalawang ina. "Manang, kumusta po kayo?" tanong ko, pilit pinapanatili ang normal na tono ng boses ko.

"Ay, Nena, anak. Mabuti naman ako. Ikaw? Parang hindi ka na dumadalaw dito sa bahay," sagot ni Manang Ising, may halong pagtatampo sa boses.

"Busy lang po talaga, Manang. Pero nangangako ako, bibisita ako agad pag may free time ako," sabi ko. "Manang, may favor sana akong ipapagawa sa inyo."

"Ano 'yun, anak? Basta kaya ko, gagawin ko para sa'yo."

"Gusto ko pong malaman lahat ng tungkol kay Pauline. Kung saan siya nagtatrabaho, kung sino ang mga kaibigan niya, kung ano ang mga hilig niya. Lahat-lahat, Manang."

May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya. "Nena, anak, bakit mo gustong malaman ang tungkol sa kanya? Hindi ba't…" Hindi niya itinuloy ang sasabihin niya, pero alam ko ang ibig niyang sabihin. Hindi ba't ikakasal na sila ni Gil?

"Kailangan ko lang po malaman, Manang. Para sa trabaho," pagsisinungaling ko. Sana mapatawad ako ni Manang sa pagsisinungaling ko sa kanya. Pero kailangan kong gawin ito.

"Sige, anak. Gagawin ko ang makakaya ko. Pero mag-ingat ka, Nena. Alam kong nasaktan ka, pero huwag mong hayaang kainin ka ng galit."

"Salamat po, Manang. Mag-iingat po ako," sabi ko, kahit alam kong hindi ko kayang ipangako 'yun. Ang galit na nararamdaman ko ay ang nagtutulak sa akin para mabuhay. Ito ang nagbibigay sa akin ng lakas para bumangon araw-araw.

Ibinaba ko ang tawag at tumingin muli sa labas ng bintana. Ang mga ilaw ng siyudad ay parang mga bituin na nagbibigay sa akin ng pag-asa. Pero hindi pag-asa para sa pag-ibig. Pag-asa para sa paghihiganti.

Lumipas ang mga araw. Nakatanggap ako ng regular updates mula kay Manang Ising. Alam ko na kung saan nagtatrabaho si Pauline (isang maliit na flower shop sa BGC), kung sino ang mga kaibigan niya (puro high society din), at kung ano ang mga hilig niya (yoga, art, at charity events). Perfect. Mayroon na akong mga impormasyon na pwede kong gamitin.

Isang gabi, habang nagdi-dinner ako sa isang exclusive restaurant sa Makati, nakita ko si Gil. Kasama niya si Pauline. Nagtatawanan sila, naglalambingan, parang walang nangyari. Parang hindi niya ako sinaksak ng kutsilyo sa puso.

Hindi ko napigilan ang sarili ko. Tumayo ako at lumapit sa kanila. "Gil," sabi ko, sapat na malakas para marinig nila ako. Pareho silang napatingin sa akin. Ang ngiti sa mukha ni Gil ay biglang nawala. Ang mukha ni Pauline naman ay parang nakakita ng multo.

"Nena," sabi ni Gil, halata ang pagkagulat sa boses niya. "Anong ginagawa mo dito?"

Ngumiti ako, isang ngiting puno ng pait at poot. "Wala naman. Nagdi-dinner lang. Hindi ko akalain na makikita ko kayong dalawa dito," sabi ko, tumingin kay Pauline. "Mukhang masaya kayo ah."

"Nena, hindi 'to ang tamang lugar para mag-usap," sabi ni Gil, sinusubukang pakalmahin ako.

"Bakit? Nahihiya ka ba sa akin, Gil? O nahihiya ka kay Pauline?" tanong ko, hindi pa rin inaalis ang tingin ko kay Pauline.

"Nena, please. Umalis ka na," pakiusap ni Gil. Pero hindi ako nakikinig. Gusto kong sirain ang gabi nila. Gusto kong iparamdam sa kanila ang sakit na nararamdaman ko.

"Bakit ako aalis?" tanong ko. "Hindi ba't dapat kayong dalawa ang umalis? Ako ang nauna dito. At isa pa…may sasabihin pa ako sa inyo."

Lumapit ako sa kanila at bumulong, sapat lang para marinig nila. "Maghanda kayo. Dahil sisiguraduhin kong magbabayad kayo sa lahat ng ginawa niyo sa akin."

Pagkatapos kong sabihin 'yun, tumalikod ako at umalis. Hindi ko na tiningnan ang reaksyon nila. Alam ko na gulat at takot ang nakikita sa mga mukha nila. At 'yun ang gusto kong makita.

Pagdating ko sa bahay, binuksan ko ang laptop ko at tiningnan ang isang file na matagal ko nang pinaghandaan. Ang file na naglalaman ng lahat ng sikreto ni Gil. Ang mga sikretong sisira sa career niya. Ang mga sikretong sisira sa buhay niya.

Ngumiti ako, isang ngiting puno ng paghihiganti. "Simula na ang laro," bulong ko sa sarili ko. Kinabukasan, ipapadala ko ang file na ito sa lahat ng media outlets sa Pilipinas. At sisiguraduhin kong walang makakaligtas sa bagyong paparating.

Ngunit bago pa man ako makatulog, isang text message ang dumating. Mula sa isang unknown number.

"Alam namin ang plano mo, Nena. At hindi namin hahayaan na mangyari 'yun. Mag-ingat ka."