Basang Alaala

Parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang mga halakhak, ang mga pangako, ang kinabukasan na pinangarap naming dalawa. Ngayon, nakatayo ako sa gitna ng ulan, basang-basa, habang pinapanood ang apoy na unti-unting sumusupok sa aming mga alaala. Ang bahay namin… nasusunog.

Ako si Anabel, at sa edad na bente-otso, pakiramdam ko'y nagsisimula pa lang ulit ang buhay ko. Hindi sa paraang gusto ko. Limang taon. Limang taon kaming nagsama ni Salvador. Limang taon ng pagmamahalan, pagtatawanan, at mga pangarap. Pero sa isang iglap, nawala ang lahat.

Tumutulo ang sipon ko habang pinagmamasdan ang mga bumbero na pilit inaapula ang apoy. Hindi ko alam kung ano ang mas masakit – ang pisikal na lamig ng ulan o ang sakit na nararamdaman ko sa puso ko. Hindi lang ang bahay namin ang nasusunog. Pati na rin ang puso ko.

"Anabel?" Nilingon ko ang tumawag sa akin. Si Aling Ising, ang matalik kong kaibigan at kapitbahay. May dala siyang mainit na kape at kumot.

"Aling Ising…" Nauutal kong sabi. Hindi ko kayang magsalita. Hindi ko kayang ipaliwanag ang nararamdaman ko.

"Anak, tahan na. Nandito ako." Niyakap niya ako ng mahigpit. Sa yakap na iyon, parang bumalik ako sa pagkabata, kung saan kayang pagalingin ng yakap ng nanay ang lahat ng sakit.

Kinuwento ni Aling Ising na galing siya sa palengke nang makita niya ang usok. Agad siyang tumawag sa mga bumbero at tumakbo papunta rito. Sinubukan niyang hanapin si Salvador, pero wala daw siya sa loob ng bahay.

Si Salvador… nasaan siya? Kagabi, nag-away kami. Isang malaking away. Tungkol sa trabaho, tungkol sa pera, tungkol sa mga pangarap namin na tila ba hindi na matutupad. Sinabi ko sa kanya ang mga salitang hindi ko dapat sinabi. Sinabi niya sa akin ang mga salitang bumura sa lahat ng pinaniwalaan ko.

"Hindi ko alam kung nasaan si Salvador," sabi ko kay Aling Ising. "Nag-away kami kagabi."

"Huwag kang mag-alala, anak. Hahanapin natin siya. Ang mahalaga ngayon ay magpahinga ka. Dadalhin muna kita sa bahay ko." Inalalayan ako ni Aling Ising papunta sa kanyang bahay.

Pagdating namin sa bahay ni Aling Ising, pinainom niya ako ng mainit na sabaw at pinalitan ng tuyong damit. Pinilit kong matulog, pero hindi ko magawa. Paulit-ulit sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Ang mga masasakit na salita. Ang galit. Ang pagkasira.

Kinabukasan, bumalik kami sa lugar kung saan dating nakatayo ang bahay namin. Wala na. Abo na lang. Sabi ng mga bumbero, nagsimula ang apoy sa kusina. Maaring may nakalimutang patayin na gas stove. Pero hindi ako naniniwala. Alam kong si Salvador ang huling gumamit ng kusina.

Nasaan si Salvador? Tinawagan ko ang mga kaibigan niya, ang mga katrabaho niya, ang pamilya niya. Walang nakakaalam kung nasaan siya. Parang bula siyang naglaho.

Lumipas ang mga araw. Sinubukan kong maghanap ng trabaho. Sinubukan kong bumangon. Pero mahirap. Sobrang hirap. Parang may malaking bato na nakadagan sa dibdib ko.

Isang araw, habang naglalakad ako sa kalye, may nakita akong pamilyar na pigura sa di kalayuan. Nakatalikod siya, pero alam ko. Alam na alam ko ang kanyang tindig, ang kanyang buhok, ang kanyang paraan ng paglalakad. Si Salvador.

Tumakbo ako papunta sa kanya. "Salvador!" sigaw ko. Lumingon siya. At doon, gumuho ang lahat. Hindi siya si Salvador. Kamukha niya lang. Isang estranghero. Isang estrangherong nagpaalala sa akin ng lahat ng nawala.

Umuwi ako sa bahay ni Aling Ising na umiiyak. Hindi ko na kaya. Gusto ko nang sumuko. Pero naalala ko ang mga pangarap namin. Ang mga pangarap na sinunog sa ulan. Hindi ako pwedeng sumuko. Kailangan kong malaman ang katotohanan. Kailangan kong hanapin si Salvador. Kahit na ang ibig sabihin nito ay harapin ang mga demonyo ng aking nakaraan.

Ilang araw pa ang lumipas. Isang umaga, habang nagkakape ako sa bahay ni Aling Ising, may kumatok sa pinto. Isang lalaki. Isang pulis. May dala siyang balita. Balitang babago sa lahat. Balitang sisira sa lahat ng natitira sa akin.

"Miss Anabel," sabi ng pulis. "Natagpuan namin si Mr. Salvador. Patay na siya."