Unang Tikim ng Kapeng May Lason

Nanggigil ako. Gusto kong itapon yung frappe na hawak ko sa pagmumukha ni Tony. Kung hindi lang ako pinagbawalan ni Mama na gumawa ng eksena sa Café Amore, ginawa ko na.

"Late ka na naman, Rhea?" Tanong niya, sabay smirk. Yung smirk na yun ang gusto kong burahin sa mundong ito. Yung smirk na nagpapaalala sa akin na mas mataas siya sa akin, na siya ang boss, at ako? Ako lang naman ang assistant niya. "Akala ko ba professional ka?"

"Traffic," sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. "Tsaka, five minutes lang naman akong late."

"Five minutes is still late, Rhea. Time is gold, ika nga nila. Lalo na sa business na 'to." Umikot ang mga mata ko. Business? Parang hindi naman. Mas mukhang hobby shop para sa mayayaman ang Café Amore. Pero sige, pagbibigyan ko siya. Mahalaga ang trabaho, lalo na't ako ang sumusuporta sa pamilya ko.

"May meeting tayo with the supplier ng coffee beans mamaya. Be prepared," utos niya. "At ayusin mo yung presentation. Last time, parang PowerPoint presentation ng Grade 5 student yung ginawa mo."

"I'll make sure na magiging presentable," sagot ko, sabay irap. Hindi niya nakita, pero alam kong ramdam niya. Alam kong naiirita rin siya sa akin. At least, pareho kaming miserable.

Buong araw akong abala sa trabaho. Inayos ko ang presentation, kinausap ang mga staff, at sinigurado na maayos ang lahat bago dumating ang supplier. Gusto kong ipakita kay Tony na kaya ko, na hindi ako pabigat sa Café Amore.

Pagdating ng supplier, bumungad sa akin ang isang pamilyar na mukha. Isang mukha na matagal ko nang gustong kalimutan. Isang mukha na may hawak na matinding lihim tungkol kay Tony.