Silong ng Asyendero

Ang haplos ng malamig na bakal sa aking pisngi ang nagpabalikwas sa akin. Dilim. Iyon lang ang nakikita ko. Amoy alikabok at lumang kahoy. Nasaan ako? Hindi ko maalala...

“Gising na pala ang prinsesa,” isang baritonong boses ang bumasag sa katahimikan. Naramdaman ko ang paglapit ng mga yabag. Lalaki. Marami sila.

Pinilit kong imulat ang aking mga mata. Unti-unting luminaw ang paligid. Isang lumang bodega. Nakagapos ako sa isang silya. Tatlong lalaki ang nakapaligid sa akin, mga mukha na natatakpan ng itim na tela. Ang isa sa kanila, ang may-ari ng boses kanina, ay humakbang papalapit.

“Sino kayo? Bakit niyo ako ginagawa ito?” panginginig kong tanong. Takot. Iyon ang bumabalot sa buo kong pagkatao.

Humalakhak ang lalaki. “Hindi mo ba alam? Utang ng ama mo ang dahilan kung bakit ka nandito, Binibining dela Cruz.”

Utang. Ang salitang iyon ay tumagos sa aking puso na parang isang matalim na kutsilyo. Ang utang ng aking ama sa Madrigal Casino. Muli na naman.

“Magkano? Magkano ang kailangan niyo? Babayaran ko,” desperado kong pakiusap. Kahit saan ako kukuha ng pera, gagawin ko.

“Hindi pera ang kailangan namin,” sagot ng lalaki. “Ang kailangan namin ay ang iyong pagsang-ayon.”

Pagsang-ayon? Sa ano?

Bago pa ako makapagtanong, muling bumukas ang pinto ng bodega. Isang pigura ang lumitaw sa dilim. Matangkad. Nakasuot ng mamahaling suit. Ang kanyang mukha ay bahagyang natatakpan ng anino, ngunit alam ko kung sino siya.

Don Alejandro Madrigal. Ang nagmamay-ari ng Madrigal Casino. Ang lalaking may hawak ng kapalaran ko.

“Don Alejandro,” sambit ko. Ang pangalan niya ay naging isang sumpa sa aking mga labi.

Mula sa dilim, lumitaw ang kanyang malamig na ngiti. “Bianca. Ikinalulugod kitang makita.”

“Bakit niyo ito ginagawa? Anong gusto niyo sa akin?”

Tumawa siya. Isang tunog na nagdulot ng kilabot sa aking buong katawan. “Gusto ko? Gusto kong bayaran mo ang utang ng iyong ama. Sa paraang alam kong kaya mo.”

Lumapit siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa isang bagay na hindi ko maintindihan. Hinawakan niya ang aking baba at tinitigan ako nang diretso sa mga mata.

“Pakakasalan mo ako, Bianca. Iyon ang kabayaran,” mariin niyang sabi.

Kasal? Sa kanya? Ang lalaking ito na tila walang puso? Hindi. Hindi pwede. Ngunit ano pa nga ba ang magagawa ko? Ang ama ko… ang buhay ko… nakasalalay sa kanyang kamay.

“Hindi… Hindi ako papayag,” mariin kong sabi, kahit pa alam kong wala akong laban.

Ngumisi si Don Alejandro. “Oh, pero papayag ka. Dahil kung hindi…” Tumingin siya sa isa sa kanyang mga tauhan. “Pakita mo sa kanya.”

Ang tauhan ay tumango at lumabas ng bodega. Ilang sandali pa, bumalik ito, hila-hila ang isang lalaki. Isang lalaking halos hindi ko na nakilala dahil sa mga pasa at sugat sa kanyang mukha.

“Papa!” sigaw ko. Ang aking ama. Halos hindi na makatayo.

“Bianca… tumakbo ka…” halos hindi marinig ang kanyang boses.

“Kung hindi ka papayag, Bianca, malalaman mo kung hanggang saan ang kaya kong gawin para sa interes ko,” banta ni Don Alejandro, ang kanyang boses ay puno ng pait at determinasyon. “Pipili ka: ang sarili mong kalayaan o ang buhay ng iyong ama?”

Napaluhod ako sa aking kinauupuan. Ang mga luha ay nagsimulang dumaloy sa aking mga mata. Wala akong pagpipilian. Wala.

“Sige… papayag ako,” bulong ko. Ang bawat salita ay parang lason na dumaloy sa aking lalamunan.

Ngumiti si Don Alejandro. Isang ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata. “Magaling. Alam kong gagawa ka ng tamang desisyon.”

Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin. “Simula ngayon, pag-aari na kita, Bianca. At gagawin kong impyerno ang buhay mo.”

Kinabukasan, habang nakatayo ako sa altar sa isang pribadong seremonya sa Makati, suot ang isang puting damit na parang kabaong, napagtanto ko na ang aking buhay ay hindi na kailanman magiging katulad ng dati. Habang sinasabi ko ang mga salitang, “Tinatanggap kita,” hindi ko alam na ang isang mas madilim na lihim ay naghihintay na mabunyag. Isang lihim na maaaring sumira sa aming pareho.

Ilang buwan ang lumipas, nanirahan ako sa malawak na mansyon ni Don Alejandro. Ang buhay ko ay isang gilded cage, puno ng karangyaan ngunit kulang sa kalayaan. Pinilit kong maging isang perpektong asawa, ngunit ang distansya sa pagitan namin ay tila lumalaki araw-araw. Isang gabi, habang naghahanap ako ng kasagutan sa silid-aklatan ni Don Alejandro, natagpuan ko ang isang lumang kahon na puno ng mga liham at larawan. Ang mga larawan ay nakapukaw ng aking interes, mga larawan ng isang babae na kamukha ko. Sa likod ng isa sa mga larawan, nakasulat ang isang pangalan: Belen. Bakit Belen? Bakit kamukha ko?

Bago ko pa man matapos pag-isipan ang mga tanong, narinig ko ang mga yabag papalapit sa silid-aklatan. Mabilis kong itinago ang kahon at umakto na parang nagbabasa. Nang pumasok si Don Alejandro, tinitigan niya ako nang may pagtataka. “Anong ginagawa mo rito?” tanong niya.

“Nagbabasa lang,” sagot ko, pilit na itinatago ang kaba.

Lumapit siya sa akin at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. “May tinatago ka ba sa akin, Bianca?”

Natahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ang lihim na natuklasan ko ay tila nagbago ng lahat. Ngunit bago pa man ako makasagot, tumunog ang kanyang telepono. Tinalikuran niya ako at sinagot ang tawag. Habang nakikinig ako sa kanyang usapan, nalaman ko na may isang mahalagang transaksyon na nanganganib na mabigo. Ang kanyang boses ay puno ng galit at pagkabahala. Pagkatapos ng tawag, bumaling siya sa akin at sinabing, “Kailangan kong umalis. May importante akong aasikasuhin.”

Nang makaalis si Don Alejandro, bumalik ako sa silid-aklatan at kinuha muli ang kahon. Kailangan kong malaman ang katotohanan. Sino si Belen? At bakit tila konektado ito sa akin? Sa pagbuklat ko sa mga lumang liham, may natagpuan akong isang dokumento na nagpabago sa lahat. Isang birth certificate. Ang pangalan sa birth certificate ay hindi Bianca dela Cruz. Ito ay Belen Madrigal.

Belen Madrigal? Paano nangyari iyon? Ang ibig sabihin ba nito ay… Hindi ako si Bianca dela Cruz? At kung hindi ako si Bianca, sino ako? At ano ang papel ni Don Alejandro sa lahat ng ito? Habang pinipilit kong pagtagpi-tagpiin ang mga pangyayari, narinig ko ang mga sirena ng pulis papalapit sa mansyon. May nangyari. At alam kong malaki ang kinalaman ni Don Alejandro dito.