Söz Verilmiş Gelin

Gözlerim, Boğaz'ın sonsuz maviliğine takılmışken, dudaklarımdan acı bir tebessüm firar etti. Az önce babamın odasında duyduklarım, sanki üzerime bir kabus gibi çökmüştü. Evleniyordum. Hem de tanımadığım biriyle.

Bahar Esen, 23 yaşında, hayata tutunmaya çalışan bir genç kadındım. İstanbul Üniversitesi'nde mimarlık son sınıf öğrencisiydim. Kendi ayaklarımın üzerinde durma hayalleri kurarken, şimdi bambaşka bir yola sürükleniyordum. Ailemin köklü şirketinin borçları yüzünden, hiç tanımadığım, ülkenin en zengin ailelerinden birinin oğluyla evlenmek zorundaydım.

Esen Holding, dedemden babama kalan, yılların emeğiyle büyüttüğümüz bir aile şirketiydi. Ancak babamın yanlış yatırımları yüzünden, şirket büyük bir borç batağına saplanmıştı. Kurtuluşumuz, Çelik Holding ile yapılacak bir anlaşmaya bağlıydı. Bu anlaşmanın şartı ise, benim Çelik ailesinin oğluyla evlenmemdi.

Annem, durumu kabullenmem için saatlerce dil dökmüştü. "Bahar'cım, biliyorum çok zor. Ama başka çaremiz yok. Bu evlilik, hepimizi kurtaracak. Demirhanlar çok iyi insanlar, seni mutlu edecekler," demişti gözleri dolu dolu. Mutluluk mu? Benim mutluluğum kimsenin umurunda değildi. Sadece şirketin ve ailenin geleceği düşünülüyordu.

Günlerdir süren bu kabus, bugün resmiyete dökülecekti. Çelik ailesi, öğleden sonra beni istemeye gelecekti. Aynada kendime baktım. Solgun yüzümde, çaresizliğimin izleri belirgindi. Güzelim elbiseler, süslü takılar, bu acıyı örtmeye yetmiyordu.

Kapı çaldı. Annem, titrek bir sesle, "Hazır mısın, Bahar?" diye sordu. Derin bir nefes aldım. Hazır değildim. Asla hazır olmayacaktım. Ama başka seçeneğim de yoktu. "Geliyorum anne," dedim, içimdeki fırtınaları bastırmaya çalışarak. Odamdan çıktığımda, salonda bekleşen Çelik ailesini gördüm. Gözlerim, kalabalığın arkasında duran, karanlık bakışlı adama takıldı. O olmalıydı, müstakbel kocam. Gözlerimiz kesiştiği anda, içimde tarifsiz bir ürperti hissettim. Bu adam, hayatımı sonsuza dek değiştirecekti. Ama nasıl? Gülerek mi, ağlayarak mı? Bunu zaman gösterecekti. Adam, yavaşça bana doğru yaklaştı ve elini uzattı. "Bahar Hanım, tanıştığıma memnun oldum. Ben Vedat Çelik."