กลิ่นกาสะลองในกองเพลิง

เสียงกรีดร้องแหลมสูงของฉันแทบไม่ดังพอที่จะกลบเสียงเพลงบรรเลงคลอในงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสราคาแพงระยับ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายบนหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ฉันมองร่างสูงสง่าของคนที่ฉันเคยรักหมดหัวใจ กำลังจูบกับผู้หญิงอื่นอย่างดูดดื่มบนเวที

“พี่ภีม…ทำไม” ฉันพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ เจ็บปวดราวกับมีใครเอามีดมากรีดหัวใจ

เมื่อสามปีก่อน ภีมคือทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตฉัน เราพบกันที่มหาวิทยาลัยตอนปีหนึ่ง เขาเป็นเดือนคณะวิศวะ ฉันเป็นดาวคณะอักษรศาสตร์ ความรักของเราเบ่งบานเหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ สวยงาม อ่อนหวาน และสดใส เราสัญญาว่าจะรักกันตลอดไป จะสร้างครอบครัวด้วยกัน จะแก่เฒ่าไปด้วยกัน แต่ทุกอย่าง…มันพังทลายลงในวันนี้

ฉันชื่อ จินตนา (Pimmada) ลูกสาวคนเดียวของ คุณหญิงประภาศรี เจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังระดับประเทศ ฉันถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และมีชีวิตที่สุขสบาย แต่สิ่งเหล่านั้น…มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่อคนที่ฉันรักมากที่สุด หักหลังฉันอย่างเลือดเย็น

ภาพในอดีตไหลย้อนกลับมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ ภีมเคยบอกว่ารักฉันมากแค่ไหน เขาเคยให้คำมั่นสัญญาอะไรไว้บ้าง จูบแรกของเรา รอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเรา ทุกอย่าง…มันยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

แต่ตอนนี้…ทุกอย่างมันจบแล้ว ภีมกำลังจะแต่งงานกับ รดา ลูกสาวของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล รดา สวย รวย และมีอำนาจ เธอเหมาะสมกับภีมมากกว่าฉัน ในสายตาของคนทั่วไป

ฉันกำมือแน่น พยายามกลั้นน้ำตา แต่ก็ไม่สำเร็จ มันไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมภีมถึงทำแบบนี้กับฉัน ทำไมเขาถึงทิ้งฉันไป ทำไมเขาถึงแต่งงานกับคนอื่น

“จินตนา” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหู ฉันหันไปมอง พบว่าเป็น ชานนท์ เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่สมัยเรียน ชานนท์เป็นคนดี เขาคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ คอยปลอบใจฉันเวลาที่ฉันเสียใจ แต่ตอนนี้…ฉันไม่รู้ว่าเขาจะช่วยอะไรฉันได้

“ชานนท์” ฉันเรียกชื่อเขา เสียงแผ่วเบา

“เธอไม่เป็นไรนะ” ชานนท์ถามด้วยความเป็นห่วง เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน

ฉันส่ายหน้า “ไม่เป็นไร…ฉันไม่เป็นไร” ฉันโกหก ฉันเจ็บปวด เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจตาย

“อย่าโกหกตัวเองเลย จินตนา ฉันรู้ว่าเธอเสียใจมากแค่ไหน” ชานนท์พูดเสียงอ่อนโยน

ฉันโผเข้ากอดชานนท์ ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันมันพังทลายลง

ชานนท์กอดฉันตอบ เขาไม่ได้พูดอะไร เขาแค่กอดฉันไว้แน่นๆ ปล่อยให้ฉันร้องไห้จนพอใจ

หลังจากร้องไห้จนเหนื่อย ฉันก็ผละออกจากชานนท์ ฉันเช็ดน้ำตา และพยายามตั้งสติ

“ขอบคุณนะ ชานนท์” ฉันพูดเสียงแหบแห้ง

“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ” ชานนท์ตอบ

ฉันมองไปที่เวที ภีมและรดากำลังตัดเค้กแต่งงาน รอยยิ้มของพวกเขาสดใส มีความสุข ฉันรู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมากรีดหัวใจฉันอีกครั้ง

“ฉันจะไม่ยอม” ฉันพึมพำกับตัวเอง เสียงเย็นชา

ชานนท์มองหน้าฉันอย่างสงสัย “เธอพูดว่าอะไรนะ จินตนา”

“ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขามีความสุข ฉันจะทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวด เหมือนที่ฉันกำลังรู้สึก” ฉันตอบ เสียงแข็งกร้าว

ชานนท์ตกใจกับคำพูดของฉัน “เธอจะทำอะไร” เขาถาม

“ฉันจะแก้แค้น” ฉันตอบ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความแค้น

“จินตนา…อย่าทำอะไรที่มันผิดพลาดเลยนะ” ชานนท์เตือน

“ไม่มีอะไรผิดพลาดทั้งนั้น ชานนท์ ฉันแค่ต้องการความยุติธรรม” ฉันตอบ

“แต่การแก้แค้นมันไม่ใช่ทางออก” ชานนท์พยายามห้าม

“มันเป็นทางออกเดียวที่ฉันมี” ฉันตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

ฉันเดินออกจากงานเลี้ยง โดยไม่สนใจเสียงเรียกของชานนท์ ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ มันอาจจะไม่ถูกต้อง แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น

ฉันจะแก้แค้น ภีมและรดาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำกับฉัน

ฉันกลับมาที่บ้านของฉัน บ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ กับภีม แต่ตอนนี้…มันกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนของฉัน ห้องที่เคยเป็นของเรา ห้องที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น แต่ตอนนี้…มันกลายเป็นห้องที่เย็นชาและว่างเปล่า

ฉันเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเดรสสีดำที่ฉันชอบที่สุดออกมา ฉันสวมมัน และมองตัวเองในกระจก

ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก ผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความแค้น และความเจ็บปวด

ฉันจะไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดนี้ทำลายฉัน ฉันจะใช้มันเป็นพลัง ฉันจะใช้มันเพื่อแก้แค้น

ฉันเดินออกจากห้องนอน และตรงไปยังห้องทำงานของพ่อ ฉันรู้ว่าพ่อของฉันมีเส้นสายมากมายในวงการธุรกิจและการเมือง ฉันจะใช้เส้นสายของพ่อ เพื่อแก้แค้นภีมและรดา

ฉันเปิดประตูห้องทำงานของพ่อ และเดินเข้าไป

พ่อของฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังอ่านเอกสารอยู่ เมื่อเห็นฉัน เขาเงยหน้าขึ้นมอง

“มีอะไรเหรอ จินตนา” พ่อถามด้วยความเป็นห่วง

“พ่อคะ…หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วย” ฉันตอบ

“เรื่องอะไร” พ่อถาม

“เรื่องภีม…” ฉันตอบ เสียงสั่นเครือ

พ่อถอนหายใจ “พ่อรู้เรื่องของเธอแล้ว จินตนา พ่อเสียใจด้วยนะ”

“พ่อคะ…หนูอยากให้พ่อช่วย” ฉันพูด

“ช่วยอะไร” พ่อถาม

“ช่วยให้หนูแก้แค้น” ฉันตอบอย่างตรงไปตรงมา

พ่อตกใจกับคำพูดของฉัน “จินตนา…ลูกกำลังพูดเรื่องอะไร”

“หนูรู้ว่าพ่อมีอำนาจ มีเส้นสาย หนูอยากให้พ่อช่วยหนู ทำให้ภีมและรดารู้สึกเจ็บปวด เหมือนที่หนูกำลังรู้สึก” ฉันตอบ

พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “จินตนา…พ่อไม่เคยคิดเลยว่าลูกจะพูดอะไรแบบนี้”

“หนูรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว หนูเจ็บปวดเหลือเกิน” ฉันตอบ

พ่อลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินมาหาฉัน เขาจับมือของฉันไว้

“พ่อเข้าใจความรู้สึกของลูกนะ จินตนา แต่การแก้แค้นมันไม่ใช่ทางออก มันจะทำให้ลูกเจ็บปวดมากกว่าเดิม” พ่อพูด

“แต่หนูไม่สน หนูแค่อยากให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวด” ฉันตอบ

พ่อส่ายหน้า “พ่อไม่รู้จะช่วยลูกยังไง จินตนา พ่อไม่อยากให้ลูกทำอะไรที่มันผิดพลาด”

“ถ้าพ่อไม่ช่วย หนูจะทำเอง” ฉันตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

ฉันดึงมือออกจากพ่อ และเดินออกจากห้องทำงาน

ฉันรู้ว่าพ่อไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ แต่ฉันไม่สน ฉันจะทำทุกวิถีทาง เพื่อแก้แค้นภีมและรดา

ฉันเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ฉันกดโทรหาใครบางคน

“สวัสดีค่ะ…ฉันมีเรื่องอยากจะให้ช่วยหน่อย” ฉันพูด

“…” ปลายสายตอบ

“ฉันต้องการข้อมูลเกี่ยวกับ ภีม และ รดา ทุกอย่าง…ละเอียดที่สุด” ฉันพูด

“…” ปลายสายตอบ

“ขอบคุณค่ะ…ฉันจะรอ” ฉันพูด และวางสาย

ฉันนั่งลงบนโซฟา และรอคอยข้อมูลที่จะทำให้ฉันสามารถแก้แค้นได้

ไม่นานนัก โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ฉันรีบรับสาย

“สวัสดีค่ะ” ฉันพูด

“…” ปลายสายตอบ

“ฉันได้ข้อมูลมาแล้วค่ะ คุณภีม…ไม่ได้รักคุณรดาเลย” ปลายสายพูด

“หมายความว่ายังไง” ฉันถาม

“คุณภีม…แต่งงานกับคุณรดาเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น” ปลายสายตอบ

ฉันตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน “แล้วเขารักใคร” ฉันถาม

“เขายังรักคุณอยู่ค่ะ คุณจินตนา” ปลายสายตอบ

ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ภีมยังรักฉันอยู่เหรอ แล้วทำไมเขาถึงแต่งงานกับรดา

“มีอะไรอีกไหม” ฉันถาม

“มีค่ะ…คุณรดา…ไม่ได้รักคุณภีมเหมือนกัน” ปลายสายตอบ

“เธอแต่งงานกับเขาเพราะอะไร” ฉันถาม

“เธอต้องการแก้แค้นค่ะ” ปลายสายตอบ

“แก้แค้นใคร” ฉันถาม

“แก้แค้นคุณค่ะ คุณจินตนา” ปลายสายตอบ

ฉันตกใจจนพูดไม่ออก รดาต้องการแก้แค้นฉัน แล้วทำไม

“ทำไมเธอถึงต้องการแก้แค้นฉัน” ฉันถาม

“เพราะเธอคิดว่าคุณ…แย่งคนรักของเธอไป” ปลายสายตอบ

“ฉันแย่งใคร” ฉันถาม

“แย่ง…คุณชานนท์” ปลายสายตอบ

ฉันช็อค ราวกับถูกฟ้าผ่า ชานนท์…คนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนสนิท ที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ ที่แท้…เขาก็เป็นคนที่รดารัก

แล้วเรื่องทั้งหมดนี้…มันคืออะไรกันแน่

“มีอะไรจะบอกฉันอีกไหม” ฉันถาม

“มีค่ะ…คุณชานนท์…ก็รักคุณเหมือนกัน” ปลายสายตอบ

“…” ฉันเงียบ

“คุณชานนท์…รู้เรื่องแผนการแก้แค้นของคุณรดา…ทุกอย่าง” ปลายสายตอบ

“…” ฉันยังคงเงียบ

“เขา…กำลังจะมาหาคุณค่ะ” ปลายสายตอบ

ฉันวางสาย โทรศัพท์ร่วงลงพื้น ฉันทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินไป ทุกอย่างมันเกินกว่าที่ฉันจะรับไหว

ภีมแต่งงานกับรดาเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่เขายังรักฉัน

รดาแต่งงานกับภีมเพื่อแก้แค้นฉัน เพราะเธอคิดว่าฉันแย่งชานนท์ไป

และชานนท์…ก็รักฉันเหมือนกัน และเขารู้เรื่องแผนการแก้แค้นของรดาทุกอย่าง

แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไป

ทันใดนั้น…เสียงกริ่งประตูดังขึ้น

ฉันรู้ว่าใครมา

ฉันลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก ฉันก็เห็น ชานนท์ ยืนอยู่ตรงหน้า

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า

“จินตนา…ฉัน…” ชานนท์พูดไม่ทันจบ

ฉันก็ตบหน้าเขาอย่างแรง

เพี๊ยะ!

ชานนท์หน้าหันไปตามแรงตบ เขายกมือขึ้นจับแก้ม

“เธอทำแบบนี้ทำไม” เขาถามเสียงสั่น

“ทำไมเหรอ…ฉันควรจะถามนายมากกว่า ว่าทำไมนายถึงทำแบบนี้” ฉันตอบ เสียงเย็นชา

“ฉัน…” ชานนท์พูดไม่ออก

“นายรู้เรื่องทุกอย่าง นายรู้ว่ารดาต้องการแก้แค้นฉัน แต่นายก็ไม่เคยบอกอะไรฉันเลย” ฉันพูด

“ฉัน…” ชานนท์พยายามอธิบาย

“นายรักฉัน…แต่ทำไมนายถึงทำร้ายฉันแบบนี้” ฉันถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ชานนท์ตอบ

“โกหก…นายโกหก” ฉันตะโกนใส่หน้าเขา

“จินตนา…ฟังฉันก่อน” ชานนท์พยายามเข้ามาใกล้ฉัน

“อย่าเข้ามา…ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” ฉันถอยห่างจากเขา

“ฉันขอโทษ…ฉันขอโทษทุกอย่าง” ชานนท์พูด

“คำขอโทษของนาย…มันไม่มีความหมายอะไรแล้ว” ฉันตอบ

ฉันปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแรง

ฉันทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ฉันไม่เหลือใครแล้ว

ภีม…คนที่ฉันรักมากที่สุด…กำลังจะแต่งงานกับคนอื่น

รดา…ผู้หญิงที่ต้องการแก้แค้นฉัน…กำลังจะทำลายชีวิตฉัน

และชานนท์…เพื่อนสนิทที่ฉันไว้ใจมากที่สุด…ก็ทรยศฉัน

ฉันจะทำยังไงต่อไป

ทันใดนั้น…ฉันก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

เสียง…เหมือนเสียงไฟไหม้

ฉันลุกขึ้นยืน และมองไปรอบๆ

ฉันเห็น…เปลวไฟกำลังลุกไหม้

ไฟ…กำลังไหม้บ้านของฉัน

ฉันรีบวิ่งออกไปนอกบ้าน

ฉันเห็น…ร่างของใครบางคนยืนอยู่หน้าบ้าน

ร่างนั้น…กำลังยิ้ม

ร่างนั้น…คือ รดา