Limang Taon ng Galit

Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang bouquet ng puting rosas. Hindi ito ang araw na pinangarap ko. Hindi ito ang kasal na pinlano ko. Dapat masaya ako, pero ang nakikita ko lang ay ang mapanlinlang na ngiti ni Orlando sa altar, ang lalaking sisira sa buhay ko.

Limang taon. Limang taon akong nagpakatanga sa pagmamahal sa kanya. Binigay ko ang lahat, ang puso ko, ang kaluluwa ko. Ngayon, ikakasal siya sa iba – sa kapatid ko, si Nikki. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko, ang babaeng sumaksak sa akin nang paulit-ulit sa likod.

Ang Manila Peninsula ay nagliliwanag sa gabi, punong-puno ng mga taong nagdiriwang. Hindi nila alam ang madilim na lihim na nakatago sa ilalim ng mga ngiting ito. Hindi nila alam na ang kasal na ito ay itinatag sa kasinungalingan at pagtataksil. Pero malalaman nila. Sisiguraduhin ko na malalaman nila.

Bumuntong-hininga ako, pilit na pinapakalma ang sarili. Kailangan kong maging matatag. Kailangan kong maging kalmado. Hindi pa ito ang tamang panahon. Maghihintay ako. Magmamasid ako. Magpapanggap ako. Magiging masaya ako para sa kanila. Hanggang sa dumating ang araw ng aking paghihiganti.

Nakita ko si Mama na papalapit sa akin, ang mga mata niya ay puno ng pag-aalala. "Selena, anak, okay ka lang ba? Ang putla mo." Hinawakan niya ang kamay ko. "Ngumiti ka naman. Araw ito ng kapatid mo."

Ngumiti ako. Isang pilit na ngiti. "Okay lang ako, Ma. Masaya ako para kay Nikki." Kasinungalingan. Puro kasinungalingan. Pero kailangan nilang maniwala. Kailangan nilang maniwala na wala akong alam. Kailangan nilang maniwala na wala akong pakialam.

Nang magsimula nang maglakad si Nikki sa aisle, nakita ko ang mga mata ni Orlando na nakatuon sa kanya. Punong-puno ng paghanga. Paghanga ba talaga? O pagkukunwari? Alam ko ang totoo. Alam ko kung paano siya tumingin sa akin dati. Alam ko ang init ng kanyang mga yakap. Alam ko ang tamis ng kanyang mga halik.

Ang seremonya ay nagpatuloy. Bawat salita, bawat panata, ay parang kutsilyo na dumudurog sa puso ko. "Mahal kita," sabi ni Orlando kay Nikki. Isang kasinungalingan. Isang malaking kasinungalingan.

Nang dumating ang oras para sa kanilang unang sayaw, hindi ko na natiis. Tumayo ako at naglakad palabas ng ballroom. Kailangan ko ng hangin. Kailangan kong lumayo sa kanila. Kailangan kong magplano.

Sa labas, sa hardin, may nakita akong isang pamilyar na pigura. Nakatayo sa ilalim ng isang puno, naninigarilyo, at nakatingin sa akin. Si Xavier. Ang dating kaibigan ni Orlando. Ang lalaking may alam ng lahat ng kanyang mga lihim. Ngumiti siya. "Handa ka na ba, Selena?" tanong niya. "Handa na tayong magsimula?"