สินสอดเลือด

เสียงโทรศัพท์ดังแสบแก้วหูปลุกธารินีให้ตื่นจากห้วงนิทราอันแสนหวาน ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะได้ข่มตาหลับก็ปาเข้าไปเกือบสว่างคาตาอยู่แล้ว หญิงสาวเอื้อมมือไปควานหามือถือบนโต๊ะข้างเตียงอย่างหัวเสีย ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงียเต็มทน

"ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ย…มีอะไร" ธารินีถามด้วยน้ำเสียงห้วนจัด

"ธารินี นี่แม่เองนะลูก" เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดุดัน "ตื่นสายขนาดนี้ได้ยังไง วันนี้มีนัดสำคัญนะลูก อย่าลืมที่แม่บอกล่ะ"

ธารินีขมวดคิ้วมุ่น เมื่อได้ยินเสียงมารดา น้ำเสียงของท่านฟังดูเคร่งเครียดผิดปกติ ทำให้เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาตะหงิดๆ

"นัดอะไรเหรอคะแม่?" ธารินีถามกลับไปอย่างสงสัย

"วันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้ไปพบกับคุณพิภพไงล่ะลูก" มารดาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อย่าลืมแต่งตัวให้เรียบร้อย สวยที่สุดเท่าที่จะทำได้ล่ะ แม่ไม่อยากให้เกิดเรื่องขายหน้าขึ้นมาอีก"

สิ้นเสียงมารดา ธารินีก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอแทบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท การนัดดูตัวกับคุณพิภพ ลูกชายนักธุรกิจชื่อดังที่ร่ำรวยมหาศาล เป็นเรื่องที่เธอไม่อยากจะนึกถึงที่สุด

"แต่แม่คะ หนูว่าเรื่องนี้มัน…" ธารินีพยายามจะทัดทาน แต่ก็ถูกมารดาขัดขึ้นเสียก่อน

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ธารินี" มารดาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่คุยกันไว้แล้ว ลูกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เข้าใจไหม?"

ธารินีกัดริมฝีปากแน่นด้วยความขุ่นเคือง เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วย เธอเป็นคนรุ่นใหม่ มีสิทธิ์ที่จะเลือกชีวิตของตัวเอง ทำไมต้องมาถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักด้วย

"ค่ะแม่ หนูเข้าใจแล้ว" ธารินีตอบกลับไปอย่างจำนน เธอรู้ดีว่าถึงแม้เธอจะพยายามขัดขืนไปมากกว่านี้ ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร มารดาของเธอเป็นคนหัวรั้นและดื้อดึงเป็นอย่างมาก เมื่อตัดสินใจอะไรไปแล้ว ก็ยากที่จะเปลี่ยนใจได้

หลังจากวางสายจากมารดา ธารินีก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลายลงมาตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

ธารินี ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องนอนสีขาวว่างเปล่า ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาในจิตใจ ทั้งความโกรธ ความเศร้า และความสิ้นหวัง เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะต้องมาถึงจุดนี้ จุดที่เธอต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก เพียงเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจของผู้ใหญ่

ธารินี สาวน้อยวัย 25 ปี ที่เพิ่งเรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศ เธอเป็นคนสวย เก่ง และมีความคิดเป็นของตัวเอง เธอใฝ่ฝันที่จะมีชีวิตที่อิสระและมีความสุข แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเธอเลย

ครอบครัวของธารินีทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดกลางๆ แต่กำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก ธุรกิจกำลังอยู่ในช่วงขาลง และมีหนี้สินรุงรังมากมาย มารดาของเธอจึงพยายามที่จะหาทางออกด้วยการจับเธอแต่งงานกับคุณพิภพ ลูกชายนักธุรกิจมหาเศรษฐี เพื่อหวังจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ทางการเงินของครอบครัว

ธารินีรู้ดีว่ามารดาของเธอทำไปเพราะรักและหวังดีกับเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้ เธอไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก เพียงเพราะเงินทองและความมั่นคงทางธุรกิจ เธอต้องการที่จะแต่งงานกับคนที่เธอรักและคนที่รักเธอ ตอบแทนซึ่งกันและกัน

ธารินีลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่หน้าต่างห้องนอน เธอมองออกไปข้างนอก เห็นแสงอาทิตย์อ่อนๆ กำลังสาดส่องลงมาบนท้องฟ้า แสงแดดยามเช้าดูสดใสและมีความหวัง แต่ในใจของเธอกลับมืดมนและสิ้นหวัง

เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตของเธอ เธอจะสู้เพื่ออิสรภาพและความสุขของเธอเอง

ธารินีเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย เธอเปิดน้ำอุ่นๆ ราดรดลงบนตัว เพื่อหวังจะชะล้างความรู้สึกแย่ๆ ออกไปจากใจ เมื่ออาบน้ำเสร็จ เธอออกมาแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบร้อยแต่ก็ยังคงความสวยงามเอาไว้ เธอเลือกที่จะแต่งหน้าอ่อนๆ เพื่อให้ดูสดใสและไม่ดูเศร้าจนเกินไป

เมื่อแต่งตัวเสร็จ ธารินีก็เดินลงมาข้างล่าง เธอเห็นมารดานั่งรอเธออยู่ที่ห้องรับแขก เมื่อเห็นธารินีเดินลงมา มารดาก็ลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาเธอ

"วันนี้ลูกดูสวยมาก" มารดาพูดพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "แม่เชื่อว่าคุณพิภพจะต้องประทับใจในตัวลูกอย่างแน่นอน"

ธารินีฝืนยิ้มตอบมารดา เธอรู้ดีว่ามารดาของเธอกำลังพยายามที่จะให้กำลังใจเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะรู้สึกดีขึ้นมาได้เลย

"ค่ะแม่" ธารินีตอบกลับไปสั้นๆ

"ไปกันเถอะลูก" มารดาพูดพร้อมกับจับมือเธอเดินออกจากบ้าน

เมื่อมาถึงร้านอาหารหรูที่ถูกนัดหมายไว้ ธารินีก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอไม่รู้ว่าคุณพิภพจะเป็นคนแบบไหน เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทนกับการแต่งงานครั้งนี้ได้นานแค่ไหน

เมื่อเดินเข้าไปในร้านอาหาร ธารินีก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ที่โต๊ะ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา แต่แววตาของเขากลับดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก

"สวัสดีค่ะคุณพิภพ" มารดาของธารินีทักทายชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"สวัสดีครับคุณป้า" พิภพตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"นี่ธารินี ลูกสาวของฉันเองค่ะ" มารดาของธารินีแนะนำเธอให้กับพิภพ

ธารินียกมือไหว้พิภพอย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะคุณพิภพ"

พิภพพยักหน้ารับไหว้ของเธอเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาดูเหมือนกำลังประเมินค่าเธออยู่

ธารินีรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมากกับการถูกมองด้วยสายตาแบบนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าที่กำลังถูกตรวจสอบคุณภาพ

หลังจากนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ทั้งสามคนก็เริ่มพูดคุยกัน มารดาของธารินีพยายามที่จะสร้างบรรยากาศที่เป็นกันเอง แต่พิภพกลับตอบคำถามของเธอด้วยคำพูดสั้นๆ และไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

ธารินีพยายามที่จะทำตัวให้เป็นธรรมชาติ เธอพยายามที่จะพูดคุยกับพิภพในเรื่องต่างๆ แต่เขาก็ดูเหมือนจะไม่สนใจเธอเลย เขาตอบคำถามของเธอด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ และไม่พยายามที่จะสานต่อบทสนทนา

ธารินีเริ่มรู้สึกท้อแท้ เธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้พิภพสนใจเธอได้ เธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้เขามองเห็นคุณค่าในตัวเธอ

หลังจากทานอาหารเสร็จ พิภพก็ขอตัวกลับก่อน โดยให้เหตุผลว่าเขามีงานที่ต้องไปทำต่อ มารดาของธารินีพยายามที่จะรั้งเขาไว้ แต่เขาก็ยืนกรานที่จะกลับ

"ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับคุณป้า" พิภพกล่าวลาด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ไม่เป็นไรจ้ะคุณพิภพ" มารดาของธารินีตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน "ไว้โอกาสหน้าเราค่อยมาทานข้าวด้วยกันอีกนะคะ"

พิภพพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมามองธารินีด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับคุณธารินี" พิภพพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

ธารินีพยักหน้ารับ "เช่นกันค่ะคุณพิภพ"

หลังจากพิภพเดินออกไปจากร้านอาหาร มารดาของธารินีก็หันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"เป็นยังไงบ้างลูก?" มารดาของธารินีถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ลูกว่าคุณพิภพเป็นคนยังไงบ้าง?"

ธารินีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะตอบคำถามของมารดาอย่างไร เธอไม่อยากที่จะพูดความจริง เพราะเธอรู้ว่ามารดาของเธอจะต้องผิดหวังเป็นอย่างมาก

"หนูว่า…เขาก็ดูดีนะคะแม่" ธารินีตอบกลับไปอย่างเลี่ยงๆ

"ดีจริงๆ เหรอลูก?" มารดาของธารินีถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"ค่ะแม่ ดีจริงๆ ค่ะ" ธารินีตอบกลับไปพร้อมกับฝืนยิ้มให้มารดา

มารดาของธารินีมองเธอด้วยแววตาที่จับผิด ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ

"แม่หวังว่าลูกจะพูดความจริงนะธารินี" มารดาของธารินีพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

ธารินีหลบสายตาของมารดา เธอไม่กล้าที่จะสบตา เพราะเธอรู้สึกผิดที่ต้องโกหกมารดาของเธอ

หลังจากกลับมาถึงบ้าน ธารินีก็ตรงไปยังห้องนอนของเธอ เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง เธอรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับทุกสิ่งทุกอย่าง เธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำอย่างไรต่อไปดี

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ธารินีเอื้อมมือไปรับสายด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"คุณพิภพ…โทรมาทำไม?"

ธารินีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

"สวัสดีค่ะคุณพิภพ" ธารินีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"สวัสดีครับคุณธารินี" เสียงของพิภพตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว คุณพอจะมีเวลาไหมครับ?"