ข้อตกลงรักร้อยล้าน

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานหรูหรา ทำให้ดาริกาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ แยงตาจนเธอต้องยกมือขึ้นบังเล็กน้อย หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

“มีอะไร” เธอถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

“คุณดาริกาคะ ท่านประธานเรียกพบด่วนค่ะ” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ท่านประธาน?” ดาริกาทวนคำอย่างงุนงง “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“ดิฉันไม่ทราบรายละเอียดค่ะ แต่ท่านประธานกำชับว่าให้คุณดาริกาไปพบที่ห้องทำงานทันที”

“เข้าใจแล้ว” ดาริกาตอบกลับ ก่อนจะตัดสายทิ้ง เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ท่านประธานที่ว่าก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณหญิงพิศมัย ผู้เป็นย่าของเธอเอง ดาริกาไม่รู้ว่าวันนี้คุณหญิงพิศมัยต้องการอะไรจากเธอ แต่เธอรู้ดีว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ดาริกาลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็เดินไปยังตู้เสื้อผ้า เลือกชุดสูทสีเทาอ่อนมาสวมใส่ เธอแต่งหน้าเพียงเล็กน้อย เน้นดวงตาให้คมเข้มขึ้น ก่อนจะเดินออกจากห้อง

บ้านตระกูลวรโชติ เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนื้อที่หลายไร่ใจกลางกรุงเทพมหานคร ที่นี่คือศูนย์กลางอำนาจของตระกูลวรโชติ ตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงในวงสังคมไทยมานานหลายชั่วอายุคน ดาริกาเป็นหลานสาวคนเดียวของคุณหญิงพิศมัย ผู้กุมบังเหียนทุกอย่างในตระกูลแห่งนี้

ดาริกาเดินเข้ามาในห้องทำงานของคุณหญิงพิศมัย หญิงสูงวัยนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ มองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“มาแล้วหรือ” คุณหญิงพิศมัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ค่ะคุณย่า มีอะไรให้พิมพ์ต้องทำหรือเปล่าคะ” ดาริกาถามกลับ

“มีสิ” คุณหญิงพิศมัยตอบ “เรื่องใหญ่เสียด้วย”

ดาริกามองคุณหญิงพิศมัยอย่างสงสัย เธอไม่รู้ว่าคุณย่าของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอรู้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

“พิมพ์รู้ใช่ไหมว่าตระกูลของเรากำลังมีปัญหา” คุณหญิงพิศมัยเอ่ยขึ้น

“ทราบค่ะ” ดาริกาตอบ “เรื่องหนี้สินของบริษัทเหรอคะ”

“ใช่” คุณหญิงพิศมัยพยักหน้า “เรากำลังต้องการเงินจำนวนมากเพื่อมาพยุงบริษัทเอาไว้”

“แล้วคุณย่าจะให้พิมพ์ทำอะไรคะ” ดาริกาถาม

“ฉันต้องการให้เธอแต่งงาน” คุณหญิงพิศมัยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ดาริการู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณย่าของเธอจะพูดคำนี้ออกมา เธอรู้ดีว่าคุณหญิงพิศมัยเป็นคนหัวโบราณ แต่เธอไม่คิดว่าคุณย่าของเธอจะคลั่งไคล้เรื่องการคลุมถุงชนขนาดนี้

“แต่งงาน?” ดาริกาทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “กับใครคะ”

“คุณภีม” คุณหญิงพิศมัยตอบ

“คุณภีม!?” ดาริการ้องออกมาอย่างตกใจ “คุณภีม วรเศรษฐ์น่ะเหรอคะ”

“ใช่” คุณหญิงพิศมัยตอบ “เขาเป็นทายาทของตระกูลวรเศรษฐ์ ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ”

“แต่พิมพ์ไม่รู้จักเขา” ดาริกาแย้ง “แล้วทำไมต้องเป็นพิมพ์ด้วยคะ”

“เพราะเธอเป็นหลานสาวคนเดียวของฉัน” คุณหญิงพิศมัยตอบ “และเธอสวย ฉลาด และมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของเขา”

“แต่พิมพ์ไม่ได้รักเขา” ดาริกาค้าน

“ความรักไม่ใช่สิ่งสำคัญ” คุณหญิงพิศมัยตอบ “สิ่งสำคัญคือผลประโยชน์ของตระกูล”

“คุณย่ากำลังจะบังคับให้พิมพ์แต่งงานกับคนที่พิมพ์ไม่ได้รัก เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลอย่างนั้นเหรอคะ” ดาริกาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ใช่” คุณหญิงพิศมัยตอบ “ฉันกำลังทำเพื่อตระกูลของเรา”

“แล้วความสุขของพิมพ์ล่ะคะ” ดาริกาถาม “คุณย่าไม่เคยสนใจความสุขของพิมพ์เลยใช่ไหมคะ”

“ความสุขของเธอไม่ใช่สิ่งสำคัญ” คุณหญิงพิศมัยตอบ “สิ่งสำคัญคือการรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศของตระกูล”

ดาริการู้สึกเหมือนมีก้อนเนื้อตันจุกอยู่ที่คอ เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณย่าของเธอจะเย็นชาและเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้

“พิมพ์ขอเวลาคิดหน่อยได้ไหมคะ” ดาริกาขอร้อง

“ไม่มีเวลาให้คิดมากนัก” คุณหญิงพิศมัยตอบ “ฉันนัดเธอให้ไปทานอาหารค่ำกับคุณภีมในคืนนี้”

“คืนนี้!?” ดาริการ้องออกมาอย่างตกใจ

“ใช่ คืนนี้” คุณหญิงพิศมัยยืนยัน “ฉันอยากให้เธอทำความรู้จักกับเขาให้มากขึ้น”

“แต่พิมพ์…” ดาริกาพยายามจะปฏิเสธ

“ไม่มีแต่” คุณหญิงพิศมัยขัดขึ้น “นี่คือคำสั่งของฉัน”

ดาริการู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณหญิงพิศมัยได้ เธอทำได้เพียงแค่ยอมรับชะตากรรม

เมื่อดาริกาเดินออกมาจากห้องทำงานของคุณหญิงพิศมัย น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เธอไม่ต้องการแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก แต่เธอไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณย่าได้ เธอรู้สึกเหมือนชีวิตของเธอกำลังจะพังทลายลง

ในขณะที่ดาริกากำลังสับสนและเสียใจอยู่นั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อมองดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ดาริกาก็ต้องตกใจ เพราะชื่อนั้นคือ “ภีม”

เธอจะรับสายหรือไม่? และเขาโทรมาด้วยเรื่องอะไร? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของดาริกาอย่างรวดเร็ว