Ang Mga Pangarap na Sinunog sa Altar

Ang lamig ng semento ang unang bumati sa balat ko. Nakahandusay ako sa labas ng simbahan ng San Sebastian, ang puting tela ng aking damit-pangkasal ay nagmimistulang basahan sa maduming kalsada. Hindi ko na halos maramdaman ang sakit ng katawan ko; ang kirot sa puso ko ang nagpapatay sa lahat.

Limang oras. Limang oras na lang sana at Mrs. Jaime Zaragoza na ako. Limang oras na lang sana at opisyal na akong magiging bahagi ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa Pilipinas. Limang oras na lang sana at… masaya na ako.

Pero heto ako ngayon, iniwan sa altar, literal. Hindi ko alam kung sino ang gumawa nito. Hindi ko alam kung bakit. Ang alam ko lang, gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala. Gusto kong bumawi.

“Gloria?” Isang pamilyar na boses ang pumukaw sa akin mula sa kawalan. Si Nanay Ising, ang matagal na naming kasambahay, ay nagmamadaling lumapit sa akin. Punong-puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata.

“Nay…” halos pabulong kong sabi. Hindi ko kayang magsalita nang malakas. Parang may bumabara sa lalamunan ko.

“Anak, anong nangyari? Nasaan si Jaime? Nasaan ang lahat?” Sunod-sunod niyang tanong habang inaalalayan akong makaupo.

Napayuko ako. Paano ko sasabihin sa kanya? Paano ko sasabihin sa lahat na iniwan ako ni Jaime sa mismong araw ng kasal namin? Ang lalaking pinakamamahal ko, ang lalaking pinangarap kong makasama habambuhay, ay bigla na lang nawala.

“Wala, Nay,” sabi ko, pilit pinipigilan ang mga luha. “Wala na.”

Binuhat ako ni Nanay Ising papasok sa loob ng bahay. Ang malaking mansyon na dapat sana’y puno ng kasiyahan at pagdiriwang ay nababalot ngayon ng katahimikan at kalungkutan. Ang mga dekorasyon, ang mga bulaklak, ang mga ilaw… lahat ay parang nanunuya sa akin.

Pumasok kami sa loob ng aking silid, ang silid na puno ng mga alaala ng mga panaginip ko. Inilapag ako ni Nanay Ising sa kama. Tinitigan niya ako nang may pag-aalala. Alam kong gusto niya akong tanungin, pero alam din niyang hindi ako handang sumagot.

“Magpahinga ka muna, Gloria,” sabi niya. “Narito lang ako.”

Tumango ako. Pagkaalis niya, bumuhos ang mga luha ko. Walang tigil. Walang habas. Parang gripo na hindi kayang pigilan. Sa bawat hikbi, kasabay rin ang pagluluksa sa mga pangarap kong nasira. Ang pangarap na maging masaya. Ang pangarap na magkaroon ng pamilya. Ang pangarap na mahalin at mahalin pabalik.

Kinabukasan, nagising ako na iba na ang Gloria. Wala na ang babaeng mahina at umaasa. Wala na ang babaeng naniniwala sa fairytale endings. Ang babaeng ito ay uhaw sa hustisya. Uhaw sa katotohanan. Uhaw sa… paghihiganti.

Nang mga sumunod na araw, abala ako sa pag-iimbestiga. Tinawagan ko ang lahat ng kakilala ko. Nagtanong ako sa mga kaibigan ni Jaime. Hinalughog ko ang kanyang mga social media accounts. Wala. Parang bula na naglaho si Jaime. Walang bakas. Walang clue.

Ang tanging natagpuan ko ay isang mensahe sa kanyang cellphone na hindi niya nabura. Galing ito sa isang hindi kilalang numero. Simpleng mensahe lang, pero sapat na para magpainit ng ulo ko. Sapat na para pagdudahan ko ang lahat.

“It’s done. She’s out of the picture.”

Sino ang tinutukoy nila? Ako ba? At sino ang nag-utos nito? Bakit?

Hindi ko alam ang sagot. Pero alam kong kailangan kong malaman. Kailangan kong malaman kung bakit ako iniwan. Kailangan kong malaman kung sino ang nagplano nito. Kailangan kong malaman… at kapag nalaman ko, magbabayad sila.

Nagpunta ako sa opisina ng aking ama. Si Daddy Ramon ang nagpalaki sa akin. Kahit na abala siya sa kanyang negosyo, palagi niya akong binibigyan ng oras. Alam kong masasandalan ko siya sa kahit anong problema.

“Daddy,” sabi ko, pagkapasok ko sa kanyang opisina. “Kailangan ko po ng tulong ninyo.”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Niyakap niya ako nang mahigpit. Ramdam ko ang kanyang pag-aalala. Alam kong nasasaktan din siya sa nangyari sa akin.

“Anak, ano bang maitutulong ko?” tanong niya.

“Gusto ko pong malaman ang lahat tungkol sa mga Zaragoza,” sabi ko. “Lahat-lahat. Wala akong gustong itago ninyo sa akin.”

Tumango si Daddy Ramon. Alam niyang seryoso ako. Alam niyang hindi ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman ang katotohanan.

“Sige, anak,” sabi niya. “Tutulungan kita. Pero mag-ingat ka. Ang mga Zaragoza ay hindi basta-basta.”

“Hindi po ako natatakot, Daddy,” sabi ko. “Handa akong gawin ang lahat para malaman ang katotohanan.”

At sa gabing iyon, nagsimula ang aking paglalakbay. Isang paglalakbay na puno ng panganib, pagtataksil, at… paghihiganti. Kailangan kong maging matapang. Kailangan kong maging matalino. Kailangan kong maging… handa.

Nang sumunod na araw, nagkita kami ni Daddy Ramon sa isang tagong restaurant sa Makati. May dala siyang isang envelope. Isang envelope na magbabago sa buhay ko magpakailanman.

“Narito na ang lahat ng impormasyon tungkol sa mga Zaragoza,” sabi niya. “Basahin mo itong mabuti. Pero tandaan mo, Gloria, huwag kang magpadalos-dalos. Mag-isip ka munang mabuti bago ka gumawa ng kahit anong hakbang.”

Kinuha ko ang envelope. Binuksan ko ito. Binasa ko ang unang pahina. At sa sandaling iyon, gumuho ang mundo ko. Hindi dahil sa kung ano ang nakasulat doon, kundi dahil sa kung sino ang nakasulat doon.

Ang pangalan ng babae. Ang babaeng nagpadala ng mensahe kay Jaime. Ang babaeng nagpa-“out of the picture” sa akin. Ang babaeng… na may kaugnayan sa aking ama.

Isang litrato ang nahulog mula sa envelope. Pinulot ko ito. Tinitigan ko ang mukha ng babae. Isang mukhang hindi ko makakalimutan. Isang mukhang… kamukha ko.

May isa pang pangalan na nakasulat sa likod ng litrato. Isang pangalang bumaliktad sa sikmura ko. Isang pangalang… Cecilia Montenegro Zaragoza.

Cecilia. Ang nawawalang asawa ni Don Elias Zaragoza, ang patriarch ng pamilya Zaragoza. Ang ina ni Jaime… at ang kakambal ko.