มนต์ตราโลหิต: ปฐมบทแห่งการกำเนิดใหม่

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านไปทั่วป่าต้องห้าม เลือดสีแดงฉานไหลนองพื้นดิน เปียกชุ่มร่างของเด็กหนุ่มนามว่า ธารา ผู้ซึ่งถูกตรึงอยู่กับแท่นบูชาโบราณ ดวงตาสีดำขลับของเขามองไปยังร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำที่กำลังร่ายมนต์ดำอย่างสิ้นหวัง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีเข็มแหลมนับพันทิ่มแทง

ธารา อายุเพียงสิบห้าปี เป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดาจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาอันห่างไกล ชีวิตของเขาพลิกผันเมื่อถูกลักพาตัวมาโดยกลุ่มนักเวทย์มนต์ดำที่ต้องการใช้เขาเป็นเครื่องสังเวยในพิธีกรรมต้องห้าม เพื่อเปิดประตูมิติสู่โลกปีศาจ

"ข้าขออัญเชิญพลังแห่งความมืดมิด จงสิงสถิตในร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้!" ชายชราร้องคำราม เสียงของเขาแหบแห้งและแฝงไปด้วยความชั่วร้าย

พลังงานสีดำมืดพุ่งออกมาจากแท่นบูชา เข้าสู่ร่างของธาราอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นจนเขาแทบจะหมดสติ เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จิตใจของเขาเริ่มสับสนวุ่นวาย ภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพของอสูรกายน่าสะพรึงกลัว โลกที่เต็มไปด้วยไฟและลาวา และเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาก็ไหลบ่าเข้ามาในจิตใจของเขา ความทรงจำของนักรบผู้ยิ่งใหญ่ นามว่า ราเมศ ผู้ซึ่งเคยปกครองอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เมื่อหลายพันปีก่อน ราเมศเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคของเขา เขาสามารถควบคุมพลังแห่งธรรมชาติและเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายเขาก็ถูกทรยศโดยคนสนิทและถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม

ความทรงจำของราเมศหลอมรวมเข้ากับความทรงจำของธาราอย่างสมบูรณ์แบบ เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่ง พลังอำนาจ และความรู้ที่มหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา เขาไม่ใช่ธาราคนเดิมอีกต่อไป เขาคือธารา ราเมศ ผู้ซึ่งกลับชาติมาเกิดใหม่เพื่อแก้แค้น

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า! สำเร็จแล้ว!" ชายชราร้องเสียงดังด้วยความยินดี "ประตูมิติใกล้จะเปิดออกแล้ว!" เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญหน้าด้วยไม่ใช่เด็กหนุ่มที่อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยความแค้น

ธาราค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ จ้องมองไปยังชายชราด้วยความโกรธแค้น "พวกแกจะต้องชดใช้!" เขาคำรามเสียงดัง พลังงานสีดำมืดแผ่ออกมาจากร่างของเขา ทำลายพันธนาการที่ตรึงเขาไว้กับแท่นบูชา

กลุ่มนักเวทย์มนต์ดำตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน พลังที่ธาราปล่อยออกมานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ พวกเขารู้ว่าพวกเขาได้ปลุกบางสิ่งที่น่ากลัวขึ้นมาแล้ว

ธารายกมือขึ้น รวบรวมพลังงานสีดำมืดไว้ในฝ่ามือของเขา สร้างเป็นดาบพลังงานสีดำที่คมกริบ เขาพุ่งเข้าใส่ชายชราด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ฟาดฟันดาบลงไปอย่างไม่ลังเล

"อ๊าก!" ชายชราร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาถูกดาบพลังงานสีดำผ่าออกเป็นสองท่อน เลือดสีดำกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

นักเวทย์มนต์ดำที่เหลือต่างพากันแตกตื่น พวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่มีโอกาสที่จะเอาชนะธาราได้ พวกเขาจึงพยายามที่จะหลบหนี

แต่ธาราไม่ปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้ เขากวาดดาบไปรอบๆ สังหารนักเวทย์มนต์ดำทุกคนที่ขวางหน้า ภายในเวลาไม่นาน พื้นที่บริเวณนั้นก็เต็มไปด้วยศพ

หลังจากสังหารนักเวทย์มนต์ดำทั้งหมดแล้ว ธาราก็ทรุดตัวลงกับพื้น เขาเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ พลังงานของเขากำลังจะหมดลง

เขามองไปรอบๆ ตัว พบว่าประตูมิติได้เปิดออกแล้ว แสงสีแดงฉานส่องออกมาจากประตูมิติ เผยให้เห็นโลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและความชั่วร้าย

"ข้าจะต้องปิดประตูมิตินี้" ธารากล่าวด้วยเสียงที่อ่อนแรง "ข้าจะไม่ยอมให้ปีศาจร้ายจากโลกอื่นมาทำลายโลกของข้า"

เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายของเขาไม่ตอบสนอง เขารู้ว่าเขาไม่มีพลังมากพอที่จะปิดประตูมิติได้

ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นแสงสีทองส่องประกายออกมาจากสร้อยคอที่เขาใส่ สร้อยคอนี้เป็นของขวัญจากแม่ของเขา ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต สร้อยคอนี้ไม่เคยแสดงปฏิกิริยาอะไรมาก่อน แต่วันนี้มันกลับส่องแสงออกมาอย่างเจิดจ้า

แสงสีทองพุ่งออกมาจากสร้อยคอ เข้าสู่ร่างของธารา พลังงานของเขากลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกถึงพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา

เขายกมือขึ้น รวบรวมพลังงานสีทองไว้ในฝ่ามือของเขา สร้างเป็นลูกบอลพลังงานสีทองขนาดใหญ่ เขาโยนลูกบอลพลังงานสีทองใส่ประตูมิติ

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ แสงสีทองและสีแดงปะทะกันอย่างรุนแรง ประตูมิติเริ่มสั่นคลอน

ธารารู้ว่าเขามีโอกาสเพียงครั้งเดียว เขาต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อปิดประตูมิติ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในฝ่ามือของเขา จากนั้นเขาก็ปล่อยพลังออกมาอย่างเต็มที่

"จงปิด!" เขาตะโกนเสียงดัง

ประตูมิติค่อยๆ ปิดลง แสงสีแดงค่อยๆ หายไป ความมืดมิดกลับคืนสู่ป่าต้องห้าม

ธาราทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้ง เขาหมดสติไป

เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในกระท่อมเล็กๆ ที่คุ้นเคย เขาจำได้ว่านี่คือบ้านของเขาในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา

เขาลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ตัว เขาพบว่าตัวเองอยู่ในชุดนอนธรรมดา สร้อยคอของแม่ยังคงอยู่ที่คอของเขา

"ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝันเหรอ?" เขาพึมพำกับตัวเอง

แต่เขารู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความฝัน เขายังคงจำทุกอย่างได้ ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น พลังอำนาจ ทุกอย่างยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา

เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เขาเห็นหมู่บ้านของเขาที่เงียบสงบและสวยงาม

"ข้าจะต้องปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้" เขากล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่น "ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ข้ารัก"

ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เงาดำนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้หมู่บ้านของเขา

"นั่นมันอะไร?" เขาพึมพำด้วยความสงสัย

เมื่อเงาดำเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พอที่เขาจะมองเห็นได้ชัดเจน เขาก็ต้องตกตะลึง

มันคือมังกร มังกรสีดำขนาดมหึมา ที่มีดวงตาสีแดงก่ำ

มังกรคำรามเสียงดัง สะท้านไปทั่วหุบเขา

ธารารู้ว่าการผจญภัยของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น