Mga Liham sa Alabok

Nang matagpuan ko ang unang liham, alam kong wala nang babalikan. Nakasulat ito sa lumang papel, ang tinta'y halos kupas na, pero ang mga salita, parang mga tinik na humahaplos sa puso ko.

"Mahal kong Eliza…"

Eliza. Ang pangalang halos limutin ko na. Ang pangalang iniwan ko sa likod nang sirain nila ang lahat. Ngayon, bumabalik ito, kasabay ng alaalang pilit kong ibinaon.

Tatlong taon na ang nakalipas simula nang gumuho ang mundo ko. Tatlong taon simula nang mawala si Papa dahil sa isang aksidente, tatlong taon simula nang iwan ako ni Ramon sa altar, at tatlong taon simula nang malaman kong ang lahat ng ito ay kagagawan ng isang tao—ang taong pinagkatiwalaan ko nang sobra: si Tita Stella, ang nag-iisang kapatid ni Papa.

Ngayon, bumalik na ako sa Maynila, hindi bilang si Eliza, ang mahinang babae na kayang-kayang saktan. Bumalik ako bilang si Veronica, handang maningil, handang maghiganti.

Ang condo unit na binili ko sa Makati ay malayo sa dating buhay ko sa Quezon City. Moderno, elegante, at puno ng mga gamit na pinaghirapan ko. Wala nang bakas ng dating Eliza, ang simpleng babae na nangangarap lang magkaroon ng masayang pamilya.

Nilapitan ko ang malaking bintana, tanaw ang mga ilaw ng siyudad. Parang mga bituin sa lupa, nakakaakit at nakakalito. Katulad ng mga plano ko. Alam ko kung ano ang gusto kong gawin, pero hindi ko alam kung paano ko sisimulan.

Ang unang target ko: si Ramon. Ang lalaking nangakong mamahalin ako habang buhay, pero iniwan ako nang walang paliwanag sa araw ng kasal namin. Siya ang susi para malaman ko ang buong katotohanan.

Nagbukas ako ng laptop at binuksan ang isang file na naglalaman ng impormasyon tungkol kay Ramon. Nakatira pa rin siya sa bahay ng mga magulang niya sa Alabang. Nagtatrabaho sa kompanya ng mga Ledesma, ang isa sa pinakamayayamang pamilya sa Pilipinas.

Kinabahan ako nang maalala ko ang pamilya Ledesma. Sila ang mga kakampi ni Tita Stella. Sila ang tumulong sa kanyang sirain ang buhay ko. Pero hindi ako papayag na matakot. Kailangan kong maging matapang para kay Papa, para sa sarili ko.

Napagdesisyunan kong bisitahin si Ramon sa opisina niya. Gusto kong makita ang reaksyon niya pagkatapos ng tatlong taon. Gusto kong malaman kung bakit niya ako iniwan.

Nag-ayos ako. Suot ko ang isang eleganteng itim na dress, stilettos na kayang sumabay sa bawat hakbang ko, at isang bag na naglalaman ng lahat ng kailangan ko. Handa na akong harapin ang nakaraan.

Pagdating ko sa Ledesma Tower, ramdam ko ang tensyon sa loob ko. Nagpakilala ako sa receptionist bilang Veronica Ramirez, isang business partner na gustong makipag-usap kay Ramon Ledesma. Hindi siya naghinala at agad akong pinapasok.

Nang makita ko si Ramon, parang huminto ang oras. Mas gumwapo siya, mas matured. Pero ang mga mata niya, puno ng kalungkutan. Nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang gulat, ang pagtataka, at ang pagsisisi.

"Eliza?" bulong niya.

Ngumiti ako. "Hindi na, Ramon. Veronica na ang pangalan ko."

Bago pa siya makapagsalita, may narinig kaming malakas na sigaw mula sa labas ng opisina. Pumasok ang isang babae, umiiyak at galit na galit.

"Ramon! Paano mo nagawa sa akin ito?!" sigaw niya. "Akala ko ba ako ang mahal mo?!"

Nagkatinginan kami ni Ramon. Ang babae, si Sofia, ang fiancée niya. At base sa reaksyon niya, mukhang hindi niya alam ang tungkol sa akin. Parang may mas malalim pa akong malalaman dito.

Bago pa ako makapag-isip, nagsalita si Sofia. "Sino ka?! Anong ginagawa mo dito?!"

Ngumiti ako ulit, isang ngiting hindi umaabot sa mga mata ko. "Ako si Veronica. At nandito ako para sirain ang buhay niyo."