Sumpaan sa Harap ng Apoy

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig nang marinig ko ang mga salitang iyon. Arranged marriage? Sa panahon ngayon? Akala ko sa teleserye lang nangyayari ang mga ganito.

“Hindi ako papayag,” mariin kong sabi sa aking ama, si Don Warren. Nakaupo siya sa kanyang malaking silya sa kanyang opisina, ang kanyang mukha ay walang ekspresyon. Ang mga mata niya, gaya ng dati, ay nagtatago ng maraming lihim.

“Kaye, huwag mo akong subukan. Matagal na itong napagkasunduan. Kailangan natin ang alyansa na ito para sa kinabukasan ng ating pamilya,” sagot niya, ang kanyang boses ay kasing lamig ng yelo.

Ako si Kaye Ilustre, dalawampu't dalawang taong gulang, at nagtatrabaho bilang isang junior architect sa isang maliit na kompanya sa Makati. Simple lang ang buhay ko – trabaho, kain, tulog, ulit. Wala akong balak magpakasal sa isang taong hindi ko mahal, lalo na sa isang taong pinili lang ng aking ama para sa akin.

Ang pamilya Ilustre ay isa sa pinakamayaman at pinakaimpluwensyang pamilya sa buong Pilipinas. May-ari kami ng ilang malalaking kompanya, mula sa real estate hanggang sa pagmimina. Pero sa likod ng aming kayamanan at kapangyarihan, may malalim na sikreto na pilit naming tinatago.

“Pero, Pa! May boyfriend ako. Mahal ko si Crisanto. Hindi mo ba naiintindihan?” halos sumigaw na ako. Hindi ko na mapigilan ang aking emosyon.

“Crisanto? Ang anak ng isang ordinaryong accountant? Kaye, huwag mo akong patawanin. Hindi siya karapat-dapat sa’yo. Ang mapapangasawa mo ay si Elias Zaragoza, ang nag-iisang anak ng mga Zaragoza,” mariing sabi ni Papa.

Ang mga Zaragoza. Ang pangalan pa lang ay nagpapakaba na sa akin. Sila ang pinakamalaking kakumpitensya ng aming pamilya sa halos lahat ng industriya. Ang pagsasama ng aming mga pamilya ay magbibigay sa amin ng hindi matatawarang kapangyarihan.

“Pero hindi ako isang piyesa sa isang chess game! May sarili akong buhay, sariling desisyon!” Lumuluhang sabi ko.

Tumayo si Papa at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking mga balikat. “Kaye, ginagawa ko ito para sa’yo. Para sa ating pamilya. Magtiwala ka sa akin.”

Paano ako magtitiwala sa kanya, kung ang desisyon niya ay sisira sa buhay ko? Paano ako magpapakasal sa isang estranghero?

Kinabukasan, dinala ako sa isang napakagarbong restaurant sa BGC. Doon ko unang nakita si Elias Zaragoza. Matangkad, may itsura, at halatang mayaman. Pero ang mga mata niya ay walang buhay. Parang robot na sumusunod lang sa kung ano ang sinasabi sa kanya.

“Kaye, ikinagagalak kitang makilala,” sabi niya, ang kanyang boses ay monotonous. Parang hindi siya interesado sa akin.

“Ganoon din,” sagot ko, pilit na nagpapakalma. Hindi ko alam kung paano ko ito kakayanin.

Sa buong hapunan, walang halos kaming imikan. Nag-uusap lang ang aming mga magulang tungkol sa kanilang mga negosyo. Parang wala kaming pakialam sa kanila. Kami ang mga biktima, hindi ba?

Pagkatapos ng hapunan, hinatid ako ni Elias sa aming bahay. Sa loob ng kotse, walang nagsasalita.

Bago ako bumaba, bigla siyang nagsalita. “Alam kong hindi mo gusto ito. Hindi rin ako. Pero wala tayong magagawa. Napagdesisyunan na nila.”

“Kung ayaw mo rin pala, bakit ka pumayag?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nagpakita ng bahagyang emosyon. “Dahil may dahilan ako. Isang dahilan na mas malaki pa sa ating kaligayahan.”

Bumaba ako ng kotse na puno ng katanungan. Anong dahilan ang mas malaki pa sa kaligayahan niya? At bakit pakiramdam ko, konektado ito sa mga lihim ng aming mga pamilya? Pagpasok ko sa bahay, nakita ko si Papa na naghihintay sa akin.

“Anong sabi mo sa kanya?” tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala.

“Wala naman,” sagot ko, pilit na nagtatago ng aking tunay na nararamdaman.

“Mabuti. Kaye, kailangan mong maging handa. Sa susunod na linggo, magiging engagement party ninyo ni Elias.”

Parang gumuho ang mundo ko. Engagement party? Ang bilis naman. Hindi pa ako handa. Hindi ko kayang magpakasal sa isang taong hindi ko mahal.

“Pa, please. Parang awa mo na,” pagmamakaawa ko.

Ngumiti si Papa, isang ngiting hindi ko maintindihan. “Kaye, may isa pa akong hindi sinasabi sa’yo. Isang bagay na magpapabago sa lahat.”

Bago pa ako makapagtanong, bigla siyang bumagsak sa sahig. Walang malay.