Champagne at Kasinungalingan

Hindi ko malilimutan ang gabing iyon. Ang gabing sumira sa lahat. Ang gabing binago ni Ignacio Madrigal ang buhay ko magpakailanman. Ang halik niya, parang sumpa, dumikit sa labi ko at kumalat sa buong pagkatao ko.

Nakatayo ako sa gilid ng pool sa Madrigal estate, nagtatago sa anino ng mga palmera. Ang party ay umaalingawngaw sa paligid ko – ang tunog ng champagne glasses na nagkikiskisan, ang halakhak ng mga mayayamang bisita, ang malamyos na musika na pumupuno sa hangin. Lahat sila narito para sa engagement party ni Ignacio. Engagement niya sa iba.

Ako? Ako si Gwen. Gwen Valencia. Isang simpleng waitress na nagtatrabaho para sa catering company na kinuha para sa gabing ito. Dapat ay hindi ako naririto. Dapat ay nag-aaral ako para sa finals ko sa kolehiyo, nagtatrabaho para sa kinabukasan ko. Pero kailangan ko ng pera. Kailangan ko para sa nanay ko.

Nakita ko siya. Si Ignacio. Nakatayo sa gitna ng dance floor, napapaligiran ng mga naghahangad na babae. Ang kanyang maitim na buhok ay bahagyang nagulo, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa isang lihim na apoy. Kahit sa layo, ramdam ko ang lakas ng kanyang presensya. Ang kanyang aura ng kapangyarihan, ng kayamanan, ng… panganib.

Alam ko na hindi ako dapat tumingin. Alam ko na dapat kong iwasan siya. Pero hindi ko mapigilan ang sarili ko. Parang may isang hindi nakikitang puwersa na humihila sa akin palapit sa kanya.

Bumuntong hininga ako at kinuha ang tray ng champagne glasses. Kailangan kong magtrabaho. Kailangan kong mag-focus. Hindi ko pwedeng hayaan ang kanyang presensya na guluhin ako.

Nilapitan ko ang isang grupo ng mga bisita at inalok sila ng inumin. Ngumiti ako, sinisikap na maging magiliw. Pero sa loob ko, kinakabahan ako. Ramdam ko ang titig ni Ignacio sa akin. Parang sinusunog niya ako sa kanyang mga mata.

Bigla, may nabangga sa akin. Natapon ang champagne sa damit ko. Napasinghap ako sa gulat at hiya. Ang mga bisita ay nagsimulang magbulungan at magtawanan.

“Pasensya na po,” sabi ko, namumula ang mukha. “Hindi ko sinasadya.”

Tiningnan ako ng babaeng nakabangga sa akin na may pandidiri. “Tanga! Tingnan mo ang ginawa mo sa damit ko! Alam mo ba kung magkano ito?”

Bago pa ako makasagot, may biglang lumapit sa amin. Si Ignacio. Tinitigan niya ang babae sa mata, ang kanyang mukha ay madilim at galit.

“Umalis ka,” sabi niya, ang kanyang boses ay halos isang bulong. “Hindi ka welcome dito.”

Nagulat ang babae at umatras. “Pero Ignacio…”

“Umalis ka na,” ulit niya. “Ngayon na.”

Wala nang nagawa ang babae kundi umalis. Lumapit sa akin si Ignacio, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin. Ramdam ko ang tibok ng puso ko na bumibilis.

“Okay ka lang ba?” tanong niya, ang kanyang boses ay mas malambot kaysa kanina.

Tumango ako. “O-opo. Salamat.”

Ngumiti siya. Isang ngiti na nakakapanghina. “Hindi mo kailangang magpasalamat. Ako ang dapat magpasalamat sa’yo.”

Naguguluhan ako. “Sa ano?”

Lumapit siya sa akin, ang kanyang mukha ay malapit na sa akin. Ramdam ko ang kanyang hininga sa aking balat. “Sa pagpapakita sa akin kung ano talaga ang mahalaga.”

Bago pa ako makapagsalita, hinawakan niya ang aking mukha at hinalikan ako. Isang halik na nagpabago sa lahat. Isang halik na nagdala sa akin sa isang mundo ng kasalanan at pagnanasa.

Pagkatapos ng halik, bumulong siya sa akin, "Magkita tayo mamayang hatinggabi sa hardin."

Tumakbo siya paalis at iniwan akong nakatayo doon na tulala. Hatinggabi? Sa hardin? Ano ang ibig niyang sabihin? Kailangan kong malaman. Ngunit paano kung isa itong bitag?

Ngunit sa kabila ng lahat ng pag-aalala ko, alam kong pupunta ako. Dahil ang halik niya ay nag-iwan ng marka sa aking kaluluwa. At hindi ko kayang labanan ang tawag ng kanyang mga labi.