Muling Pagkabuhay ng Damdamin

Parang isang sirang plaka na paulit-ulit na nagpe-play sa isip ko ang mga huling salita ni Ulises bago siya umalis papuntang Amerika limang taon na ang nakakaraan. "Hindi na kita mahal, Lorraine. Tapos na tayo." Bawat pantig, parang mga karayom na tumutusok sa puso ko. At ngayon, he's back.

Nakatayo ako sa labas ng Café Amore sa BGC, tinitingnan ang mga ilaw ng siyudad na sumasayaw sa kalangitan. Kinakabahan ako. Sobra. Ngayon ko ulit makikita si Ulises pagkatapos ng limang taon. Limang taon ng paghihirap, pagmomove-on (o pagtatangka), at pagbuo muli ng sarili.

Bumuntong hininga ako at pumasok sa café. Agad kong nakita si Ulises na nakaupo sa isang sulok, naghihintay. Mas matangkad siya, mas matured ang itsura, pero yung mga mata niya… pareho pa rin. Parehong nakakapanghina.

"Lorraine," bati niya, yung boses niya parang musika pa rin sa pandinig ko.

"Ulises," sagot ko, pilit kong pinapakalma ang sarili ko. "Salamat sa pagpunta."

Umupo ako sa harap niya. Ramdam ko ang titig niya sa akin, sinusuri ako mula ulo hanggang paa. Parang gusto kong magtago, pero alam kong kailangan kong magpakatatag.

"Ang tagal na," sabi niya, trying to break the ice.

"Oo," sagot ko. "Limang taon."

May awkward silence na bumalot sa amin. Hindi ko alam kung anong sasabihin. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang marinig.

"So… bakit mo ako pinatawag?" tanong ko sa wakas.

Bumuntong hininga siya. "Gusto kitang makausap tungkol sa nakaraan."

Tumigas ako. "Nakaraan? Ulises, tapos na yun. Wala na tayong dapat pag-usapan."

"Hindi, Lorraine. Mali ka. Meron pa," giit niya. "May mga bagay na hindi mo alam."

Kumunot ang noo ko. "Anong ibig mong sabihin?"

"Noong umalis ako, hindi ko sinabi sa'yo ang buong katotohanan," sabi niya, yung boses niya puno ng lungkot. "May sakit ako. Kailangan kong magpagamot sa Amerika."

Nanlaki ang mga mata ko. "Sakit? Anong sakit?"

"Kanser, Lorraine. Stage three noon," sagot niya. "Hindi ko sinabi sa'yo dahil ayokong maging pabigat sa'yo. Ayokong makita kang naghihirap dahil sa akin."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ako makapaniwala. Si Ulises, may kanser? Kaya pala siya umalis? Kaya pala niya ako iniwan?

"Bakit ngayon mo lang sinasabi sa akin ito?" tanong ko, yung boses ko nanginginig.

"Dahil ngayon lang ako handang harapin ka," sagot niya. "Ngayon lang ako sigurado na kaya kong sabihin sa'yo ang totoo."

"Pero… bakit? Bakit mo kailangang bumalik?" tanong ko. "Gumaling ka na, 'di ba? Kaya mo na akong harapin. Bakit mo pa kailangang ungkatin ang nakaraan?" My voice cracked.

He reached across the table and took my hand. "Lorraine, gumaling ako. Pero may isa pang dahilan kung bakit ako bumalik."

"Ano yun?" I asked, breathless.

Tumingin siya sa mga mata ko, yung mga mata niya puno ng sincerity. "Gusto kitang bawiin."

Natahimik ako. Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makagalaw. Gusto niya akong bawiin? Pagkatapos ng lahat ng nangyari? Pagkatapos ng lahat ng sakit na binigay niya sa akin?

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming isang pamilyar na boses. "Ulises?" Tawag sa kanya ng isang babae. Agad kaming napalingon.

Nakita ko ang isang magandang babae na nakatayo sa likod ni Ulises, may hawak na isang maliit na bata. "Hon, sino siya?" tanong ng babae, nakatingin sa akin na may pagtataka. "Naghihintay na sa atin si Mommy sa bahay para sa dinner."

Nanlaki ang mga mata ko. 'Hon?' 'Mommy?' Sino 'to? At bakit parang ang saya-saya nila? Napatingin ako kay Ulises, naghihintay ng paliwanag. Ngunit ang nakita ko lamang ay isang expression ng gulat at pagkatakot sa kanyang mukha.

"Lorraine..." panimula ni Ulises, ngunit hindi ko na siya pinatapos.

Tumayo ako mula sa upuan ko. "Hindi ko na kailangang marinig ang anumang paliwanag," sabi ko, yung boses ko puno ng galit at pagkasuya. "Malinaw na sa akin ang lahat."

Tinalikuran ko sila at naglakad palabas ng café, patungo sa dilim ng gabi. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko alam kung anong gagawin. Ang alam ko lang, muli na naman akong nasaktan. Muli na naman akong niloko.

Bakit niya ako pinaasa kung mayroon na pala siyang iba? Bakit niya binabalikan ang nakaraan kung mayroon na siyang kasalukuyan? At sino yung babae? Asawa niya ba? Girlfriend? O mas malala pa—ina ng anak niya? Ang daming tanong na bumabagabag sa isip ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong umiyak, gusto kong magwala. Pero wala akong magawa. Napako ako sa kinatatayuan ko. Muli, parang bumalik ako sa umpisa. Sa umpisa kung saan iniwan niya ako. Sa umpisa kung saan nawasak ang puso ko.