Isang Milyong Pisong Halik

Parang kidlat na tumama sa akin ang katotohanan: ibebenta ako ng sarili kong ama. Hindi sa kung sinong ordinaryong manyakis, kundi sa isa sa pinakamayaman at pinakamakapangyarihang lalaki sa buong Pilipinas – si Andres Zaragoza.

Napakurap ako, pilit kinukumbinsi ang sarili na isang masamang panaginip lang ang lahat. Pero ang malamig na titig ni Papa at ang mapanuyang ngiti ni Don Andres ay totoong-totoo. Nararamdaman ko ang pait na umakyat sa aking lalamunan. Paano niya ito nagawa sa akin?

"Anak..." nagsimula si Papa, ang kanyang boses ay tila humihingi ng paumanhin. "Alam kong mahirap ito para sa'yo, pero kailangan nating gawin ito. Para sa pamilya natin." Para sa pamilya? O para sa kanyang mga bisyo at utang? Gusto kong sumigaw, gusto kong magwala. Pero nanatili akong tahimik, nakatingin lang sa kanila, parang isang hayop na ikinulong.

"Don Andres," pagpapatuloy ni Papa, bumaling kay Andres Zaragoza. "Siya si Toni. Ang aking pinakamamahal na anak." Ang pinakamamahal? Kung mahal niya ako, hindi niya ako ipagbibili. Hinigpitan ko ang aking kamao. Hindi ako isang bagay na ibinebenta. Ako si Toni. At hindi ako papayag na basta na lang nila ako kontrolin.

Si Andres Zaragoza ay isang imahe ng kapangyarihan at kayamanan. Sa kanyang mid-forties, gwapo pa rin siya, kahit may bahid na ng kalupitan ang kanyang mga mata. Ang kanyang suit ay gawa sa pinakamahal na tela, ang kanyang relos ay nagkakahalaga ng isang bahay. At ngayon, gusto niya akong bilhin.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri ang isang kalakal. Ang kanyang titig ay nagdulot ng kilabot sa aking katawan. Parang hinuhubaran niya ako sa kanyang isipan. Napalunok ako, pilit na pinapanatili ang aking dignidad.

"Toni," boses ni Andres, malalim at mapanganib. "Magiging asawa kita." Hindi tanong, kundi isang deklarasyon. Parang sinasabi niya na uulan bukas. Wala akong choice. Wala akong say.

"Don Andres, malaki ang aking pasasalamat sa iyong kabutihan," sabi ni Papa, yumuko pa. "Alam kong aalagaan mong mabuti ang aking anak." Aalagaan? O ikukulong sa isang ginintuang hawla?

Tumingin ako kay Papa, puno ng galit at pagtataksil ang aking mga mata. "Paano mo ito nagawa sa akin?" bulong ko. "Paano mo ako naipagbili?"

Umiwas siya ng tingin. Hindi niya kayang harapin ang aking galit. "Kailangan natin ito, Toni. Kailangan natin ang pera." Pera. Iyon lang ang mahalaga sa kanya. Hindi ako.

Tumingin ako kay Andres. Ang kanyang mukha ay walang ekspresyon. Parang wala siyang pakialam sa aking nararamdaman. Para sa kanya, isa lang akong transaksyon. Isang bagay na bibilhin at gagamitin.

"May isang kondisyon ako," sabi ko, ang aking boses ay nanginginig pa rin pero puno na rin ng determinasyon. Hindi ako basta na lang susuko. Hindi ako magiging isang sunud-sunuran.

Tumingin si Andres sa akin, interesado. "Ano iyon?"

"Hindi ako papayag na maging isang asawa sa papel lang," sabi ko. "Gusto kong magtrabaho. Gusto kong magkaroon ng sarili kong pera. Ayokong maging isang trophy wife na nakakulong sa bahay mo."

Tumawa si Andres. Isang malamig at nakakatakot na tawa. "Interesante," sabi niya. "Sige. Pagbibigyan kita. Pero tandaan mo, Toni. Magiging akin ka pa rin. Sa loob man o sa labas ng kwarto."

Kinabukasan, hinarap ko ang mundo ni Andres Zaragoza. Isang mundo ng kayamanan, kapangyarihan, at lihim. Isang mundo kung saan ako magiging isang itim na rosas – maganda, pero may mga tinik. Pero bago pa man ako tuluyang makapag-adjust sa bagong buhay ko, isang hindi inaasahang bisita ang dumating sa mansyon ni Andres. Isang babae na nagpakilalang...unang asawa ni Andres Zaragoza.