Ang Binibini sa Balete Drive

Isang text message. Iyon ang nagpabago ng lahat.

"Wag kang magtiwala sa Ilustre. Delikado sila. Layuan mo sila hangga't kaya mo."

Napakurap ako habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Sino kaya ang nagpadala nito? At bakit?

Kinagat ko ang labi ko. Ilustre. Ibig sabihin ba nito ay si Don Armando? Ang boss ko? Ang lalaking nagpanggap kong boyfriend sa harap ng media? Hindi… hindi ako makapaniwala.

"Riza? Okay ka lang?" Nagulat ako nang marinig ko ang boses ni Gina, ang isa sa mga kasamahan ko sa opisina.

"Ah, oo. Okay lang ako. May iniisip lang," sagot ko, sabay tago ng cellphone ko sa likod ko. Hindi ko pwedeng ipakita sa kanya ang text message. Baka maghinala siya.

"Sigurado ka? Kanina ka pa kasi tulala eh. Baka napagod ka sa press conference kahapon? Ang daming reporters, grabe! Ang ganda mo pa sa mga pictures! Bagay na bagay kayo ni Don Armando!" kinikilig na sabi ni Gina.

Napangiwi ako. Bagay? Kung alam lang niya ang totoo. Ang totoo ay isa lang akong p.a. na pinilit magpanggap bilang girlfriend ng boss ko para lang masalba ang reputasyon niya. Isang malaking kasinungalingan.

"Salamat," maikling sagot ko na lang. Ayoko nang pag-usapan pa ang tungkol kay Don Armando. Mas lalo lang akong kinakabahan.

"Speaking of Don Armando, pinapatawag ka niya sa office niya," sabi ni Gina.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Bakit kaya? May nagawa ba akong mali? O baka naman… may alam na siya tungkol sa text message?

"Okay, pupunta na ako," sagot ko. Nagpaalam na ako kay Gina at naglakad papunta sa office ni Don Armando. Habang naglalakad, hindi ko maiwasang kabahan. Ano kaya ang sasabihin niya?

Nang makarating ako sa harap ng pinto ng office niya, huminga ako ng malalim at kumatok.

"Pasok," sagot niya mula sa loob.

\Binuksan ko ang pinto at pumasok. Nakaupo siya sa swivel chair niya at nakatingin sa bintana. Ang lawak ng view mula sa opisina niya. Tanaw mo ang buong Makati. Ang ganda sana, pero hindi ko ma-appreciate dahil sa kaba.

"Riza, maupo ka," sabi niya, sabay senyas sa upuan sa harap ng desk niya.

\Umupo ako. Hindi ako makatingin sa kanya ng diretso. Ramdam ko ang titig niya sa akin.

"Gusto ko sanang pag-usapan natin yung tungkol sa agreement natin," panimula niya.

Tumango ako. Ang agreement. Ang kasunduan naming dalawa na magpanggap bilang magkasintahan sa loob ng tatlong buwan. Kapalit noon, babayaran niya ang pagpapaopera sa nanay ko. Isang kasunduan na hindi ko sana pinasok kung hindi lang dahil sa pangangailangan.

"May problema ba?" tanong niya.

"Wala naman po," sagot ko. "Sinusunod ko naman po lahat ng napag-usapan natin."

"Magaling. Pero may isa pa akong gustong ipagawa sayo," sabi niya, sabay tayo at lumapit sa akin. Tumayo rin ako.

"Ano po yun?" tanong ko.

Lumapit siya sa akin. Sobrang lapit. Amoy ko ang mamahaling cologne niya. Hindi ako makagalaw.

"Gusto kong sumama ka sa akin sa isang family dinner," sabi niya, habang nakatitig sa mga mata ko.

Nanlaki ang mga mata ko. Family dinner? Ibig sabihin, makikilala ko ang buong pamilya Ilustre? Ang pamilyang sinasabi sa text message na dapat kong layuan?

"Pero… Don Armando… hindi po ba masyadong mabilis?" tanong ko.

"Kailangan natin itong gawin, Riza. Para mas lalong maging kapani-paniwala ang lahat," sagot niya. "Ayokong maghinala ang pamilya ko."

Napalunok ako. Wala akong choice. Kailangan kong sumunod sa kanya. Para sa nanay ko. Pero paano kung totoo ang sinasabi sa text message? Paano kung delikado nga ang mga Ilustre?

"Sige po," sagot ko na lang.

Ngumiti siya. Isang ngiting hindi ko maintindihan. Ngiting parang may tinatago.

"Magaling. Sunduin kita sa bahay mo sa Sabado," sabi niya, sabay talikod sa akin at bumalik sa desk niya.

Nagpaalam ako at lumabas ng office niya. Pagkalabas ko, sumandal ako sa pader at napahinga ng malalim. Ang daming nangyayari. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.

Napatingin ako sa cellphone ko. Muli kong binasa ang text message. "Wag kang magtiwala sa Ilustre. Delikado sila. Layuan mo sila hangga't kaya mo."

Sino kaya ang nagpadala nito? At bakit kailangan kong layuan ang mga Ilustre? Ano bang sikreto ang tinatago nila?

Kailangan kong malaman. Bago pa mahuli ang lahat.

Sa Sabado, haharapin ko ang pamilya Ilustre. Haharapin ko ang panganib. Pero bago iyon, kailangan kong mag-imbestiga. Kailangan kong alamin ang katotohanan. Dahil pakiramdam ko, ang buhay ko ay nakataya dito.

Kinagabihan, habang pauwi ako sa aming apartment sa Balete Drive, hindi ko maiwasang mapatingin sa malaking puno ng balete sa gilid ng kalsada. Marami akong naririnig na kwento tungkol dito. Kwento ng mga multo at mga nilalang na hindi nakikita. Pero sa ngayon, mas nakakatakot ang realidad kaysa sa anumang multo. Ang realidad na kailangan kong magpanggap, magsinungaling, at magtiwala sa isang taong hindi ko alam kung mapagkakatiwalaan ko ba.

Pagdating ko sa apartment, agad kong binuksan ang laptop ko at nagsimulang magsaliksik tungkol sa mga Ilustre. Gusto kong malaman ang lahat. Ang kanilang background, ang kanilang negosyo, ang kanilang mga sikreto.

Habang nagbabasa ako, may nakita akong isang article tungkol sa pagkamatay ng asawa ni Don Armando. Isang aksidente. Iyon ang sabi sa article. Pero may isang comment na nakakuha ng atensyon ko.

"Hindi aksidente ang pagkamatay ni Isabella. Pinatay siya. Alam ko. Nakita ko."

Napakurap ako. Pinatay?

Sino si Isabella? At sino ang nag-iwan ng comment na ito? Kailangan kong malaman.

Agad kong sinearch ang pangalan na "Isabella Ilustre". At doon, nakita ko ang isang picture. Isang picture ng isang magandang babae. Nakangiti. At sa likod ng babae, nakatayo si Don Armando. Nakayakap sa kanya.

Ang asawa ni Don Armando. Ang babaeng sinasabing pinatay.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Isang text message.

"Wag kang magtiwala sa kanya. Siya ang pumatay kay Isabella."

Nabitawan ko ang cellphone ko. Napasigaw ako. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Natatakot ako. Sobra.

Ang boss ko. Ang lalaking pinagkakatiwalaan ko. Ang lalaking pinapanggap kong boyfriend. Siya ba ang pumatay sa asawa niya? Ako ba ang susunod?

May kumatok sa pinto ng apartment ko.

Napatigil ako sa paghinga. Hindi ako gumalaw. Hindi ako nagsalita. Baka siya iyon.

Kumatok ulit. Mas malakas.

"Riza? Riza, andyan ka ba?" boses ni Don Armando.

Napasigaw ako ulit. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Tumakbo ako papunta sa bintana at sumilip. Nakita ko siya. Nakatayo sa harap ng pinto ng apartment ko. Nakangiti.

"Riza, alam kong andyan ka. Pag-usapan natin ito."

Alam niya? Alam niya na may alam na ako?

Kailangan kong tumakas. Ngayon na.

Tumalikod ako sa bintana at tumakbo papunta sa likod ng apartment. May fire exit doon. Kailangan kong makalabas. Kailangan kong iligtas ang sarili ko.

Habang tumatakbo ako, narinig ko ang pagbasag ng pinto. Napahinto ako. Alam kong malapit na siya.

Kailangan kong magdesisyon. Ngayon na.

Lalaban ba ako? O tatakas?

Pero bago pa ako makapagdesisyon, may naramdaman akong malamig na bagay na tumutok sa likod ng ulo ko.

"Huwag kang gagalaw, Riza," sabi ni Don Armando sa likod ko. "Kung ayaw mong matulad kay Isabella."