Hostage ni Don

Naramdaman ko ang lamig ng baril sa aking sentido bago ko pa man tuluyang mamulat ang aking mga mata. Amoy pulbura, amoy kamatayan. Isang pamilyar na amoy sa isang mundo kung saan ako isinilang.

"Gumising ka na, Erika," garalgal na boses ng isang lalaki ang bumungad sa akin. Si Lorenzo. Isa sa mga tauhan ni Papa. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa marinig ang boses niya.

Iminulat ko ang aking mga mata at bumungad sa akin ang madilim na silid. Amoy sigarilyo, amoy alak, amoy kasalanan. Nakagapos ang aking mga kamay sa isang silya at nakatali rin ang aking mga paa. Hindi ako makagalaw. Pero hindi ito ang unang pagkakataon. Sanay na ako.

"Nasaan ako?" tanong ko, pilit na pinapatatag ang aking boses. Hindi ko dapat ipakita sa kanila na natatakot ako. Hindi pwede.

"Hindi mo na kailangan pang malaman. Ang mahalaga, nandito ka. At malapit na ring matapos ang lahat," sagot ni Lorenzo, sabay tawa. Isang nakakatakot na tawa na nagpapatayo ng aking mga balahibo.

Ako si Arabella “Erika” de Silva. Dalawampu't dalawang taong gulang. At anak ng pinakamakapangyarihang Don sa buong Pilipinas – si Don Yago de Silva. Lumaki ako sa mundo ng karahasan, krimen, at dugo. Hindi ako naging normal na bata. Wala akong naging normal na buhay. Ang tanging alam ko lang ay ang sumunod sa mga utos ni Papa at maging isang mabuting anak. Pero kahit gaano pa ako kabuti, hindi pa rin sapat.

"Nasaan si Papa? Anong gusto niyo?" tanong ko ulit, this time, mas matapang na. Kailangan kong malaman kung anong nangyayari.

"Ang Papa mo? Hahaha! Huwag kang mag-alala, malapit na rin siyang sumunod sa'yo," sagot ni Lorenzo, sabay sipa sa silya kung saan ako nakaupo. Napadaing ako sa sakit. Pero hindi ako umiyak. Hindi ako magpapakita ng kahinaan.

"Mga traydor!" sigaw ko. Hindi ako makapaniwala. Tinraydor nila si Papa? Pagkatapos ng lahat ng ginawa niya para sa kanila?

"Traydor? Hindi. Ginagawa lang namin ang nararapat. Matagal na kaming naghihintay ng pagkakataon na ito. At ngayon, dumating na," sagot ni Lorenzo.

Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaki. Hindi ko siya kilala. Pero base sa kanyang aura, alam kong isa siyang importante. May awtoridad sa kanyang mga mata.

"Lorenzo, umalis ka na. Ako na ang bahala dito," utos ng lalaki. Agad namang sumunod si Lorenzo.

Nang maiwan kaming dalawa, tinitigan ko ang lalaki. Sino siya? Anong gusto niya sa akin?

"Sino ka?" tanong ko.

Ngumisi siya. Isang ngisi na nagdulot ng kaba sa aking dibdib. "Ako si Yago. At ako ang magiging bangungot mo, Arabella."

"Bangungot?" naguguluhang tanong ko.

"Oo. Dahil simula ngayon, sa akin ka na," sagot niya, sabay lapit sa akin. Hinawakan niya ang aking mukha at pinilit akong tumingin sa kanyang mga mata. "Akin ka na. At gagawin kong impyerno ang buhay mo."

Naramdaman ko ang takot na bumalot sa akin. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Wala akong laban sa kanya. Wala akong laban sa kahit sino.

"Bakit? Bakit niyo 'to ginagawa sa akin?" tanong ko, umiiyak na.

"Dahil kailangan," sagot niya. "Kailangan kitang gamitin para pabagsakin ang Papa mo. At pagkatapos, itatapon din kita."

Napapikit ako. Ito na ba ang katapusan ko? Ito na ba ang wakas ng lahat?

"Hindi ako papayag," bulong ko.

"Anong sabi mo?" tanong ni Yago.

"Hindi ako papayag na gamitin mo ako. Hindi ako papayag na pabagsakin mo ang Papa ko. Hindi ako papayag na itapon mo ako," sigaw ko, kahit na nanginginig ang aking boses.

Ngumisi ulit siya. "Talaga? Subukan mo."

Bigla siyang humarap sa isang lalaki sa labas ng pinto. "Dalhin niyo na siya."

"Saan niyo ako dadalhin?" tanong ko, puno ng takot.

"Sa lugar kung saan ka magsisimulang magdusa," sagot ni Yago, sabay talikod.

Binuhat ako ng dalawang lalaki at dinala palabas ng silid. Hindi ako nagpumiglas. Alam kong wala rin naman akong magagawa.

Dinala nila ako sa isang sasakyan at pinasakay. Hindi ko alam kung saan nila ako dadalhin. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin. Ang tanging alam ko lang, malapit na akong pumasok sa isang mundo ng kadiliman. Isang mundong hindi ko alam kung paano ako makakalabas.

Nagsimula nang umandar ang sasakyan. Tumingin ako sa bintana at nakita ko ang papalayo na siyudad. Papalayo sa akin ang lahat ng alam ko.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Kinuha ito ng isa sa mga lalaki at binigay kay Yago. Sinagot niya ito at nilagay sa speaker.

"Yago, nasaan si Erika?" boses ni Papa ang bumungad sa akin.

Napahagulhol ako. Papa!

"Huwag kang mag-alala, Don Yago. Safe na safe ang anak mo. Nasa akin na siya ngayon," sagot ni Yago, sabay tawa.

"Anong gusto mo? Sabihin mo! Anong gusto mo at pakakawalan mo ang anak ko?" sigaw ni Papa.

"Ang gusto ko? Simple lang. Ang gusto ko ay ang imperyo mo," sagot ni Yago.

Natahimik si Papa sa kabilang linya. Alam kong nag-iisip siya. Alam kong nahihirapan siya.

"Sige," sagot ni Papa pagkatapos ng ilang minuto. "Ibibigay ko sa'yo ang lahat. Basta pakawalan mo ang anak ko."

Ngumisi si Yago. "Magandang desisyon, Don Yago. Magkita tayo bukas. Dala mo ang imperyo mo, dala ko ang anak mo."

Pinatay ni Yago ang tawag. Tumingin siya sa akin at ngumisi. "Mukhang mahal ka talaga ng Papa mo. Handang ibigay ang lahat para sa'yo."

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Naguguluhan ako. Natatakot ako.

Biglang huminto ang sasakyan. Bumukas ang pinto at hinila ako palabas. Dinala nila ako sa isang madilim na bodega. Amoy kalawang, amoy lupa, amoy kamatayan.

"Dito ka muna," sabi ni Yago. "Magpahinga ka. Dahil bukas, magsisimula na ang tunay na bangungot mo."

Iniwan nila ako sa madilim na bodega. Nag-iisa. Walang magawa. Walang matakbuhan.

Naramdaman ko ang luha na dumaloy sa aking mga pisngi. Ito na ba talaga ang katapusan ko?

Biglang may narinig akong kaluskos sa likod ko. May tao!

Tumingin ako sa likod at nakita ko ang isang anino. Isang anino na papalapit sa akin. Hindi ko makita ang kanyang mukha. Pero alam kong isa siyang lalaki.

"Sino ka?" tanong ko, nanginginig ang boses.

Hindi siya sumagot. Patuloy lang siyang lumapit sa akin. Hanggang sa malapit na malapit na siya.

"Huwag kang matakot," bulong niya. "Tutulungan kita."

At bago pa man ako makapagtanong kung sino siya at kung bakit niya ako tutulungan, bigla niya akong binuhat at tumakbo. Tumakbo kami sa dilim. Tumakbo kami palayo sa bodega. Tumakbo kami papalayo kay Yago.

Pero saan kami pupunta? Sino ba talaga siya? At bakit niya ako tinutulungan?

Isang tanong ang gumugulo sa aking isipan: Mapagkakatiwalaan ko ba siya?